IV SA/Wa 260/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [..] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Zarząd [...] W. odmówił S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 8 budynków biurowo - magazynowo - usługowych, drogi wewnętrznej z miejscami postojowymi, niezbędnej infrastruktury, planowanej przy ul. S. na terenie [...] W. na dz. ew. nr [...] w obrębie [...] - [...] - [...]. W uzasadnieniu podniesiono, że wnioskowana inwestycja nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa, ponieważ działki dostępne z tej samej drogi publicznej (ul. [...]) nie są zabudowane w sposób pozwalający ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, a ponadto istniejące uzbrojenie terenu w zakresie infrastruktury technicznej nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (brak istniejącej i projektowanej sieci kanalizacji sanitarnej, brak istniejącej i projektowanej kanalizacji deszczowej. Ponadto wydanie decyzji byłoby niezgodne z przepisem odrębnym tj. art. 73 ust. 1 pkt 3 z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz.150 ze zm.). Organ wskazał, iż zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (uchwała nr [...] Rady W. z dnia [...]. ze zm.), objęta wnioskiem działka przylega do [...] i leży na terenie zieleni urządzonej (ZP1), a dla przekształceń przestrzennym w tym rejonie miasta istotna jest m.in. ochrona terenów związanych z układem hydrograficznym cieków wodnych, jezior i stawów. Od ww. decyzji odwołanie wniosła spółka, podnosząc, że z tej samej drogi publicznej dostępna jest więcej niż jedna działka zabudowana o podobnej funkcji (działki przy ul. [...] i [...]zabudowane są obiektami magazynowymi i biurowymi). Wyjaśniła także, że ścieki mają być docelowo odprowadzane do kanalizacji miejskiej, a do tego czasu za wystarczające uznać należy szamba. Odprowadzania wód deszczowych nastąpi przez istniejącą sieć melioracyjną. Odwołująca się podkreśliła, że projektowane budynki to obiekty małogabarytowe, bez podpiwniczenia, a tym samym wskazana okoliczność nie będzie miała znaczenia. Działka nr [...] nie była i nie jest zadrzewiona, natomiast przedmiotowy teren jest narażony na oddziaływanie hałasu lotniczego. Natężenie hałasu uniemożliwia na tym terenie jakiekolwiek funkcje rekreacyjne, czyli nie jest możliwe osiągnięcie celu jak w studium. Ponadto organ I instancji wskazując na naruszenie przepisu odrębnego z ustawy Prawo ochrony środowiska (w zakresie m.in. ochrony przed hałasem lotniczym) nie wskazał takiego przepisu w sposób wyraźny. Wobec powyższego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Zarządu [...] W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...]odmawiającej ww. Spółce ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 8 budynków biurowo - magazynowo - usługowych, drogi wewnętrznej z miejscami postojowymi, niezbędnej infrastruktury, planowanej przy ul. [...] na terenie W. na dz. ew. nr [...] w obrębie [...]-[...]-[...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności Kolegium, stwierdziło że w odniesieniu do wnioskowanej zabudowy na danym terenie, jest jednak spełniona zasada "dobrego sąsiedztwa" bowiem na dz. ew. nr [...],[...], z obrębu [...] - [...] - [...] znajdują się budynki handlowo - usługowy i magazynowo - biurowy (co prawda występujące razem z zabudową jednorodzinną), pozwalające ustalić warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 8 budynków biurowo - magazynowo - usługowych, gdyż funkcja zabudowy zostaje zachowana. Za zasadny uznało więc w tym zakresie zarzut odwołania. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że istniejące uzbrojenie terenu w zakresie infrastruktury technicznej nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, gdyż brak jest istniejącej i projektowanej kanalizacji deszczowej co prowadzi do stwierdzenia, że nie jest spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uzasadnił, dlaczego szczególnie dla zabudowy na omawianym terenie, konieczne jest zapewnienie właściwego odprowadzenia wód opadowych (wnioskodawca wskazał na odprowadzenia wód opadowych na teren własnej działki, a w odwołaniu wskazał na możliwość odprowadzania ich do sieci melioracyjnej). Organ odwoławczy wskazał także na naruszenie przepisów odrębnych tj. 73 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z ustaleniami zawartymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (uchwała nr [...]Rady W .z dnia [...]. ze zm.), które jakkolwiek nie jest przepisem gminnym, może być tutaj posiłkowo zastosowane. W studium wskazano, że objęta wnioskiem działka przylega do [...], leży na terenie zieleni urządzonej (ZP1), a dla przekształceń przestrzennych w tym rejonie miasta istotna jest m.in. ochrona terenów związanych z układem hydrograficznym cieków wodnych, jezior i stawów. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że nie mają znaczenia te zapisy powołanego studium, które wskazują na przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości (zabudowa z zakresu sportu, rekreacji i turystyki), gdyż ustalenie warunków zabudowy, w tym ustalenie dopuszczalności wnioskowanej zabudowy na danym terenie, następuje zgodnie z przepisami art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie na podstawie aktów planistycznych. Pismem z dnia 18 stycznia 2012r. skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka S. z siedzibą w W., zarzucając: - naruszenie prawa tj. art. 7 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie, - naruszenie interesu prawnego poprzez uniemożliwienie skorzystania ze swojego prawa własności. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe. Zdaniem skarżącego niezrozumiałe są zastrzeżenia Kolegium odnośnie braku kanalizacji deszczowej oraz akceptacja zarzutu naruszenia przepisu odrębnego, zwłaszcza że okołostawowa - już istniejąca zabudowa - także nie ma kanalizacji deszczowej, a mimo to okoliczność ta nie stanowiła przeszkody w powstaniu tej zabudowy. W ocenie skarżącego nie wiadomo dlaczego jedynie działka skarżącego ma być chroniona przed podtopieniami, tym bardziej, że jako podwyższona i zniwelowana, absolutnie nie jest zagrożona zalewaniem i nie była zalewana dotychczas, nawet podczas deszczów nawalnych. Strona skarżąca we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazywała, że planuje odprowadzanie wód deszczowych (opadowych) na terenie własnej działki. Skoro zatem uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla odprowadzania wód, organ w decyzji ustalającej warunki zabudowy może sprecyzować warunek zabezpieczający ich odprowadzanie poprzez własną działkę - wówczas inwestor określiłby technologię odprowadzania, bo takie technologie istnieją (np. wybudowanie zbiorników chłonnych na wodę). Skarżąca zakwestionowała także twierdzenia organu co do naruszenia t art. 73 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, z którego wynika konieczność uwzględnienia w decyzji o warunkach zabudowy ograniczenia wynikające z ustalenia warunków korzystania z wód. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r.poz. 270 ). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Zarządu [...] W. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art.77 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżących jako strony toczącego się postępowania. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Zarządu [...] W. odmawiającą ww. Spółce ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 8 budynków biurowo - magazynowo - usługowych, drogi wewnętrznej z miejscami postojowymi, niezbędnej infrastruktury, planowanej przy ul. [...]na terenie [...] W. na dz. ew. nr [...] w obrębie [...]-[...]-[...]. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy - według normy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, iż w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż istniejące uzbrojenie terenu w zakresie infrastruktury technicznej nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, gdyż brak istniejącej i projektowanej kanalizacji deszczowej. Jak wynika z akt sprawy U. charakteryzuje się wysokim poziomem wód gruntowych, co ogranicza możliwości absorpcyjne gruntu. Teren na którym planowana jest inwestycja znajduje się w zlewni [...] oraz tuż przy [...]. W czasie występowania deszczów nawalnych istnieje niebezpieczeństwo podtapiania istniejącej zabudowy, co miało miejsce w ostatnich latach. Organ pierwszej instancji odmawiając wydania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji wskazał, że zgodnie z dołączonym do wniosku pismem M. S.A., odbiornikiem wód opadowych z omawianego terenu jest [...], do którego będzie można odprowadzić wody deszczowe po zaprojektowaniu i wybudowaniu kanalizacji deszczowej na tym obszarze. Ponadto powołano się na negatywną opinię Wydziału Ochrony Środowiska [...], która jakkolwiek nie jest opinią w rozumieniu art. 106 k.p.a., stanowi dowód w sprawie. W opinii podniesiono m.in., że działka sąsiaduje bezpośrednio z urządzeniami melioracji wodnych szczegółowych ([...] oraz rurociąg [...]), które odbierają wody drenażowe i ścieki deszczowe z obszaru jeziorek i odprowadzają do K. Podczas intensywnych deszczów [...] wypełnia się wodą, a budynki położone wokół zagrożone są podtopieniami. Organ odwoławczy powołał się również na wyniki "Ekspertyzy hydrologiczno - przyrodniczej dla [...]i [...]", w której zapisano, że: niektórzy właściciele działek, na których położone są stawy zaczęli zmieniać stosunki wodne, Zasypali fragmenty czaszy z myślą o przeznaczeniu pozyskanej powierzchni na działki budowlane. Dotyczy to m.in. działki nr [...]. Na działce nr [...] oraz działkach sąsiednich teren podwyższono gruntem piaszczystym a powierzchnią starannie zniwelowano. Jak wynika z ekspertyzy wg materiałów archiwalnych części dz. ew. nr [...] znajdowały się na terenie maksymalnego zasięgu zwierciadła wody [...]. Wskazano, że ponadto teren objęty wnioskiem znajduje się w obszarze niekorzystnym dla budownictwa, obszarze bagienno - zastoiskowym o nienośnym podłożu budowlanym i płytkim występowaniu często agresywnych wód gruntowych (obszar piasków i żwirów; gruntów spoistych z wodą występującą w przewarstwieniach na głębokości 0,5 - 2,0 m; gruntów antropogenicznych nasypowych luźnych, słabo nośnych). Powyższe w ocenie Sądu stanowi dowodzi, iż proponowane przez inwestora rozwiązania w postaci odprowadzania ścieków do szamb, a dopiero docelowo do projektowanej sieci kanalizacyjnej uznać należy za niewystarczające. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 29 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącej spółki radca prawny M.W. podniosła, iż wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej oraz przebudowa istniejącej sieci wodociągowej, czego organy nie uwzględniły przy wydawaniu decyzji. Zauważyć jednak należy, iż zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] listopada 2011 r. natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania opatrzone jest datą [...] grudnia 2012r. a zatem okoliczność ta nie mogła zostać uwzględniona przez orzekające w sprawie organy. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., iż decyzja naruszałaby również przepisy odrębne tj. art. 73 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z2008r. Nr 25 poz.150 ze zm.) Przepis ten wskazuje na konieczność uwzględnienia wymagań związanych z ochroną środowiska zarówno na etapie opracowywania planów zagospodarowania przestrzennego, jak i aktów indywidualnych z zakresu planowania przestrzennego. Według art. 73 ust. 1 pk 3 p.o.ś. w postanowieniach tych aktów powinno się uwzględniać regiony wodne wyznaczone w trybie prawa wodnego (w znaczeniu nadanym temu pojęciu przez art. 9 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz. U. z 2012r. poz.145) oraz strefy ochrony ujęć wodnych i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych wyznaczone na podstawie art. 51-60 prawa wodnego. Organy nie wskazały, aby teren inwestycyjny był objęty należał do wymienionych obszarów. Niezależnie jednak od powyższego biorąc pod uwagę, iż nie jest spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.