IV SA/Wa 2600/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego Wójta Gminy W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2014r. znak [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi działając na podstawie art. 3, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2013r. poz. 1205 ze zm. - dalej jako ustawa) po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy W. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przeznaczenia na cele nierolnicze [...] ha gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas III, położonych na terenie gminy W., w obrębie K., działki nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...], zakończonej negatywnie decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2014r. - utrzymał w mocy swoją decyzję. Stan faktyczny sprawy jest następujący. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpoznając wniosek Wójta Gminy W. o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze [...] ha gruntów rolnych klasy III, położonych w obrębie ewidencyjnym K. orzekł o odmowie wyrażenia zgody. Minister pomimo pozytywnej opinii Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej uznał, że ze względu na dużą rezerwę gruntów przeznaczonych już na cele aktywności gospodarczej konieczna jest odmowa wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia. Wójt składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił naruszenie art. 7, 8 i 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy. Rozpoznając ponownie wniosek o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podniósł, że poprzednio rozpoznając sprawę zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Podkreślono, że wydawana decyzja ma charakter uznaniowy, bowiem ustawa nie określa wszystkich przesłanek jakimi należy kierować się podczas wyrażania takiej zgody. Zdaniem Ministra wskazane grunty położone są w obszarach rolniczego zagospodarowania i przylegają do terenów użytkowanych rolniczo. Nie podzielił organ przy tym opinii Marszałka, że grunty te usytuowane są w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zainwestowanych lub posiadających zgodę na zmianę przeznaczenia oraz w pobliżu ciągów komunikacyjnych, co powoduje, że sporne grunty stanowią naturalne poszerzenie i uzupełnienie strefy zainwestowanej. Organ podniósł, że nie jest związany wydanymi w sprawie opiniami. Również nie uzasadnia zmiany przeznaczenia położenie gruntów przy drogach. Podkreślono, że mogą być prowadzone na tym terenie takie uprawy, dla których bez znaczenia pozostaje bliskość dróg krajowych, generujących duży stopień zanieczyszczenia powietrza oraz w konsekwencji gleby. Usytuowanie w bezpośrednim sąsiedztwie miasta [...] także nie usprawiedliwia wniosku Gminy. Proponowany sposób zainwestowania bowiem nie świadczy o kontynuacji istniejącej zabudowy zlokalizowanej w otoczeniu strefy miejskiej. Podkreślono, że Minister Rolnictwa w toku niniejszego postępowania nie jest związany ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W przypadku gdyby ustalenia studium były wiążące dla organu właściwego w sprawie ochrony gruntów rolnych, wówczas decyzja Ministra byłaby jedynie formalnością. Natomiast zapisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych związany jest nie tylko Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, lecz także organy gminy powinny stosować te normy prawa w chwili uchwalania studium. Późniejsze powoływanie się organów gminy na wiążące zapisy studium przy uchwalaniu planu miejscowego nie może stanowić argumentu przemawiającego za koniecznością pozytywnego rozpatrzenia wniosku o zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Minister Rolnictwa rozpatruje wnioski tylko z punktu widzenia zasadności ochrony gruntów rolnych najwyższej jakości produkcyjnej oraz zwartości przestrzeni rolniczej, nie zaś prawidłowości zamierzeń urbanistycznych gminy. Minister kieruje się interesem społecznym oraz zasadami określonymi w ustawie. Zdaniem organu planowana lokalizacja zabudowy nie będzie stanowiła naturalnego poszerzenia i uzupełnienia strefy zurbanizowanej. Ponadto na terenie gminy występują znaczne obszary nie zabudowanych gruntów rolnych wysokich klas bonitacyjnych, które już uzyskały zgodę na przeznaczenie na cele aktywności gospodarczej tj. ok. 536 ha i one powinny być wykorzystywane na cele nierolnicze w pierwszej kolejności. Na zakończenie organ przypomniał, że ciąży na nim obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego państwa, co wiąże się z ograniczaniem zabudowy na najbardziej żyznych glebach. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wniósł Wójt Gminy M. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W skardze zarzucono kwestionowanej decyzji w pierwszej kolejności naruszenie 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dalej zarzucono naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wybiórcze i pobieżne przeprowadzenie postępowania dowodowego, co skutkowało oparciem decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez przekroczenie przez organ granic swobodnego uznania. Skarga zarzuca także naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 i art. 7 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy poprzez przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na wyrażenie przez organ zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego skarżący zwrócił uwagę, że pierwsza decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2014r. została wydana przez działającą w imieniu Ministra zastępcę Dyrektora Departamentu Gospodarki Ziemią B. P. Niemniej przy wydawaniu tej decyzji brał udział J. K. - zastępca Dyrektora Departamentu Gospodarki Ziemią. J. K. korespondował ze stroną zwracając się o podanie dodatkowych informacji. Z kolei osoba ta podpisała drugą decyzję wydaną w sprawie zapadłą w dniu [...] października 2014r. Zdaniem skarżącego jako "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" w niższej instancji należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego prowadzenie merytorycznej korespondencji przez pracownika miało wpływ na ugruntowanie jego stanowiska w danej sprawie. Odnośnie zarzutów dotyczących niepełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego skarżący podaje, że organ błędnie przyjął, iż na terenie obrębu K. występuje już ok. 75 ha niezabudowanych gruntów rolnych, które zostały już przeznaczone na cele nierolnicze - aktywności gospodarczej. Na tę powierzchnię składają się bowiem grunty objęte obecnie prowadzonym postępowaniem w sprawie wyrażenia zgody. Dalej organ błędnie przyjął, że na terenie Gminy W. występuje ok. 536 ha niezabudowanych gruntów rolnych, które uzyskały już zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze i są przeznaczone na cele aktywności gospodarczej. Skarżący twierdzi, że w rzeczywistości jest to powierzchnia 308 ha i to łącznie do wszystkich rodzajów zagospodarowania takich jak zabudowa mieszkaniowa, usługi, aktywność gospodarcza i inne. Liczba ta obejmuje również powierzchnie, dla których udzielono zgody z lat 1983 i 1993, a tereny te są już zainwestowane w 90%. Nie jest także prawdą, że Gmina uzyskała zgodę na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów klas chronionych z przeznaczeniem pod aktywność gospodarczą o powierzchni 536 ha. Liczba 536 ha zawarta w tabeli 5 oznacza wszystkie rezerwy terenowe przewidziane do lokowania aktywności gospodarczej w okresie, kiedy możliwe będzie osiągnięcie przez gminę 18 tys. mieszkańców. Ponadto w tej liczbie większość gruntów nie podlega ochronie i nie są to grunty objęte zgodą na wyłączenie z produkcji rolne. Zdaniem skarżącego organ mija się z prawdą, gdy twierdzi, że teren objęty wnioskiem usytuowany jest w, otwartej przestrzeni rolniczej. W rzeczywistości - skarga powołuje się na załączniki graficzne do niej złożone - sąsiaduje z terenami popoligonowymi, ze zdegradowanym przyrodniczo obszarem byłego poligonu, ponadto przylega do terenów aktywności gospodarczej. Organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w stopniu wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Skarga nie zgadza się z twierdzeniami organu, że na tym terenie można prowadzić normalną gospodarkę rolniczą. Otóż istniejący stan faktyczny - położenie terenów w bezpośredniej bliskości [...] (ok. 8 km. od jego centrum), w sąsiedztwie szlaków komunikacyjnych negatywnie wpływa na jakość produkcji rolniczej. W tym kontekście skarga wskazuje na pozytywne opinie Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej. Co prawda organ nie jest związany tymi opiniami, niemniej należało wskazać powody, dla których Minister nie uznał za zasadną argumentacji zawartej w tych opiniach. Skarga zwraca także uwagę, że przeznaczenie gruntów w projekcie planu miejscowego na cele aktywności gospodarczej pozostaje w spójności z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W.. Ponadto zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] marca 2014r. w sprawie uchwalenia "Planu zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] - perspektywa 2020" (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014r, poz. [...]) gmina W. znajduje się na terenie [...] Obszaru Metropolitarnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie argumenty w niej podniesione uznał Sąd za trafne i skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wypowiadająca się w kwestii możliwości przeznaczenia gruntów o charakterze rolnym na cele nierolnicze w toku procedury uchwalania planu miejscowego. Materialnoprawną podstawą decyzji były przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustawa ta ma na celu uregulowanie zasad ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów. Ochrona gruntów rolnych i leśnych zgodnie z zapisami zawartymi w art. 3 ustawy polega m.in. na ograniczaniu: przeznaczania tych gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne następuje w formie decyzji administracyjnej, czyli rozstrzyga sprawę co do istoty, a zatem spełnia wymogi określone w art. 104 k.p.a. - zawsze jest to władcze rozstrzygnięcie organu administracji. Konsekwencją powyższego jest nałożenie na organ administracji, jako organ prowadzący własne postępowanie administracyjne mające na celu rozstrzygnięcie kwestii dopuszczalności przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne, obowiązków wynikających z k.p.a. W przypadku gdy - tak jak w niniejszej sprawie - postępowanie kończy decyzja o charakterze uznaniowym uzasadnienie stanowiska organu (w tym także odwoławczego) nabiera szczególnego znaczenia. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego, jak każde inne, jednakże zakres sprawowanej nad nimi kontroli sądowej jest inaczej ukształtowany. Sąd bada bowiem ich zgodność z prawem, ale nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierzą do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 k.p.a. ma obowiązek kierowania się słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno też zawierać odniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów strony w celu realizacji zasady przekonywania (art. 8 k.p.a.). Przeprowadzona, w świetle powyższych rozważań, kontrola sądowa zaskarżonej decyzji wykazała, iż podjęta została ona z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć .wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do jej usunięcia z obrotu prawnego, jak również pierwszej decyzji wydanej przez Ministra. W tej sytuacji skoro okazały się być zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego inne niż wznowienie, jako dalej idące w skutkach - kwestia zarzutu skargi opierająca się na zaistnieniu przesłanki wznowieniowej pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Sąd bowiem uchylił nie tylko zaskarżoną decyzję, co byłoby usprawiedliwione tym zarzutem skargi, lecz skorzystał z uprawnienia przewidzianego przepisem art. 135 p.p.s.a. i uchylił decyzję z dnia [...] marca 2014r. Sąd podkreśla, że ustawa jedynie w art. 6 ust. 1 odnosi się do kwestii przesłanek jakimi winien kierować się organ przy kwalifikowaniu gruntu leśnego i rolnego do odmiennego przeznaczenia. Zgodnie z zapisem art. 6 ust. 1 ustawy na cele nierolnicze i nieleśne powinny być przeznaczane przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Taka konstrukcja rozstrzygnięcia oznacza, że właściwemu organowi pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji faktycznej przy zastosowaniu jego najlepszej merytorycznej wiedzy specjalistycznej, co oznacza wymóg dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz opisu tego stanu w uzasadnieniu. Skarga zwraca uwagę, że organ przy ustalaniu stanu faktycznego przyjął błędne ustalenia, co mogło w konsekwencji rzutować na wynik sprawy. W aktach administracyjnych znajdują się przygotowane przez wnioskodawcę opracowania, zestawienia oraz tabele, stanowiące treść pisma wnioskodawcy z dnia 23 października 2013r., złożone w celu wykazania, że istnieją przesłanki do udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze wnioskowanych gruntów. W oparciu o powyższe dane organ dokonał ustaleń faktycznych, których ocena doprowadziła do wydania zaskarżonej decyzji. Tymczasem skarżący twierdzi, że organ niewłaściwe odczytał dane, przedłożone w piśmie z dnia 23 października 2013r. Otóż wadliwe jest stwierdzenie, że na terenie obrębu K. występuje ok. 75 ha niezabudowanych gruntów rolnych, które zostały przeznaczone na cele aktywności gospodarczej. Skarżący twierdzi, że dotyczy to gruntów dopiero planowanych, nie zaś takich które już zostały przeznaczone na taką działalność. Powierzchnia ta obejmuje także teren ponad 49 ha objętych niniejszym wnioskiem. Sąd analizując ten zarzut zwraca uwagę, że na str. 4 owego pisma stwierdzono, że w obrębie K. dopiero zaplanowano przeznaczenie 25 ha na cele mieszkalne i 75 ha na cele aktywności rolniczej, co znajduje potwierdzenie w tabeli nr 5 zatytułowanej: Rezerwy terenowe w Gminie W. Skarżący dalej twierdzi, że na ową powierzchnię składają się cztery pozycje: ok. 5 ha gruntów objętych zgodą na wyłączenie, 17 ha popoligonowe jako grunty niesklasyfikowane, tereny objęte niniejszym wnioskiem oraz grunty, które nie podlegają ochronie na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tymczasem organ w zaskarżonej decyzji uznał, że owe 75 ha to są grunty niezabudowane, które już zostały przeznaczone na cele aktywności gospodarczej (str. 2 zaskarżonej decyzji). Przy okazji Sad zwraca uwagę, że w tabeli nr 7 opisano przeznaczenie gruntów chronionych w obrębie K. do 2013r. uwzględniając zgody ministra z lat 1983 -2010. Z tabeli tej wynika, że grunty objęte zgodami ministra - łącznie 34,51 zostały zainwestowane w 25 ha - jedynie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z infrastrukturą techniczną i komunikacją. Natomiast na tereny aktywności gospodarczej minister wyraził zgodę jedynie dla 3 ha, przy czym w ogóle nie nastąpiło zainwestowanie tego celu. Dalej skarga podnosi, że błędnie organ uznał, że na terenie gminy W. występuje ok. 536 ha niezabudowanych gruntów rolnych, które uzyskały już zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze i są przeznaczone na cele aktywności gospodarczej. Przy czym organ nie wskazał z jakich zestawień czerpie ową informację. Skarżący natomiast twierdzi, że takich gruntów jest 308 ha i dla wszystkich rodzajów zagospodarowania, nie tylko aktywności gospodarczej. Analizując przytoczone pismo Sąd ząuważa, że powierzchnia 536,4 ha pojawia się w tabeli nr 5 zatytułowanej: Rezerwy terenowe w Gminie W. Powierzchnia ta, jak już wcześniej Sąd zauważył, obejmuje zaplanowane powierzchnie aktywności gospodarczej. Natomiast z tabeli nr 6 zatytułowanej: W. zgody na wyłączenie gruntów chronionych z produkcji rolnej i leśnej, wskazano, że dla obrębu K. - zgody dla klas gruntów I-III - było 34,51 ha, łącznie dla całej Gminy 308,8375 ha. Tym samym - wbrew ustaleniom organu - zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów klas I-III (według obecnie obowiązujących przepisów ustawy chronionych) w całej Gminie uzyskało ponad 308ha i nie wynika z tego zestawienia, że powierzchnia ta dotyczy wyłącznie aktywności gospodarczej, jak twierdzi Minister. Również wątpliwości budzi stwierdzenie Ministra zawarte w zaskarżonej decyzji, że sporne grunty położone są w obszarach rolniczego zagospodarowania, proponowane grunty przylegają do terenów użytkowanych rolniczo (str. 4). Otóż załączony do skargi wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania wskazuje, że wnioskowany obszar jedynie od jednej strony tj. autostradowej obwodnicy [...] graniczy z niewielką powierzchnią gruntów rolnych. Natomiast od strony R. i B. z terenem zamkniętym - docelowa funkcja usługi sportu i rekreacji, od strony natomiast drogi ekspresowej [...] z terenem oznaczonym MZ. Tym samym nie jest słuszne stanowisko Ministra, że teren planowany do zmiany położony jest w obszarze rolniczego zagospodarowania. Sam ten teren natomiast mógłby być traktowany jako obszar rolniczego zagospodarowania. Jako zasadne natomiast należało uznać stanowisko Ministra, że nie jest związany wydanymi w sprawie opiniami. Niemniej jednak ma obowiązek ustosunkować się i przedstawić swoje stanowisko odnośnie tych kwestii, które zadecydowały o tym, że organy opiniujące wypowiedziały się aprobująco dla tego zamierzenia. W innym wypadku obowiązek przedłożenia opinii byłby zbędnym wymogiem, skoro stanowisko organu opiniującego nie miałoby żadnego znaczenia. Z kolei nie może odnieść zamierzonego skutku argument odwołujący się do treści art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r, poz. 647 ze zm.). Okoliczność, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przewidziano aktywność gospodarczą nie może przesądzać o treści rozstrzygnięcia podjętego przez Ministra oraz prowadzić do wymuszenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Minister orzeka na podstawie przepisów prawa regulujących ochronę gruntów rolnych i leśnych, kierując się własnymi kryteriami oraz posiadaną wiedzą. Orzekając ponownie organ prawidłowo ustali stan faktyczny i w oparciu o te ustalenia zastosuje przepisy prawa materialnego. Tym samym wypowiadanie się przez Sąd co do naruszenia tych przepisów należy uznać za przedwczesne. Sąd jedynie zwraca uwagę, że co prawda zadaniem Ministra jest ograniczanie przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i przeciwdziałanie niekontrolowanym i masowym zmianom dotychczasowego charakteru tych gruntów, niemniej jednak nie może pozostawać poza jego uwagą kwestia kierunków rozwoju danego terenu i współczesnych przemian gospodarczych, społecznych i ekonomicznych. Z punktu widzenia owych przemian niewątpliwie znaczenie ma - jak podniesiono w skardze - położenie geograficzne gminy, w której owe grunty znajdują się, w bezpośrednim sąsiedztwie aglomeracji [...] na terenie [...] Obszaru Metropolitarnego oraz bliskie sąsiedztwo autostrady oraz drogi szybkiego ruchu zapewniających obsługę komunikacyjną planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Co prawda rolą organu właściwego w sprawie ochrony gruntów rolnych nie jest ocena planowanych procesów urbanizacyjnych oraz polityka przestrzenna gminy, ale procesy te reprezentują interes lokalny, danej społeczności i jako taki powinien być ważony przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Powinno podlegać rozważeniu także w jaki sposób przedmiotowe działki były użytkowane i czy zmiana przeznaczenia uszczupli dotychczasowy zasób ziemi wykorzystywanej rolniczo. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c) i 135 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.