IV SA/Wa 2606/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2013 r. sprawy ze skargi S. w S. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego - oddala skargę - IV SA/Wa 2606/12 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].09.2012 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...].07.2012 r., którym zawiesił postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy z wniosku Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Leśno-Gruntowej w S. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r. Nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że wobec uchylenia w całości decyzją Ministra Środowiska z [...].01.2012 r., nr [...] kwestionowanej w trybie nieważnościowym decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r. i przekazania przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, postępowanie nieważnościowe jej tyczące należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, co uczynił decyzją z dnia [...].06.2012 r. nr [...] W dniu [...].03.2012 r. do obrotu prawnego weszła decyzja Ministra nr [...], która z kolei stwierdziła z urzędu nieważność decyzji Ministra Środowiska z [...].01.2012 r., nr [...] Wobec zatem toczącego się przed Sądami Administracyjnymi postępowania dotyczącego legalności decyzji Ministra Środowiska z [...].01.2012 r., nr [...] oraz postępowania odnoszącego się do decyzji też organu naczelnego z dnia [...].03.2012 r. nr [...] – Minister Środowiska postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy z wniosku Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Leśno-Gruntowej w S. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r. zawiesił stwierdzając, iż od wyniku tych postępowań sądowych zależało będzie, czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r. Nr [...] w dalszym ciągu będzie pozostawała w obrocie prawnym, czy też zostanie z niego wyeliminowana, co będzie skutkowało bezprzedmiotowością wszczętego względem jej postępowania nieważnościowego. To zagadnienie wstępne, w ocenie Ministra, obligowało go do zawieszenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r. Uznał je bowiem za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. We wniesionej skardze, ponownie jak uprzednio we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka dla Zagospodarowania Wspólnoty Leśno-Gruntowej w S. argumentowała, iż decyzja Ministra z dnia [...].06.2012 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa zważywszy, że przesłanka do zawieszenia tego postępowania nieważnościowego, wskazana przez Ministra istniała już przed jej wydaniem, skoro już wówczas prowadzone były postępowania sądowe wskazane przez Ministra. Spółka cofnęła nadto skargę do WSA na decyzję z [...].01.2012 r., nr [...], gdy powzięła wiadomość, że została ona wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Ministra z [...].03.2012 r. nr [...]. Wobec tego, w ocenie Spółki, nie było podstaw do zawieszenia tego postępowania. Natomiast decyzja Ministra z dnia [...].06.2012 r. nr [...] nie jest prawidłowa, bo nie ma podstaw do umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania tyczącego kwestionowanej w trybie nieważnościowym decyzji Wojewody [...]. z dnia [...].09.1998 r. Decyzja ta bowiem pozostaje nadal w obrocie prawnym. Jednocześnie Spółka wyraziła przekonanie, że oba postanowienia Ministra tyczące zawieszenia przedmiotowego postępowania przygotowywała ta sama osoba, na co wskazuje tożsamość numerów obu postanowień. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił nadto, że postanowienie WSA z 4.10.2012 r. sygn. IV SA/Wa 1040/12, umarzające postępowanie sądowe ze skargi Spółki na decyzję Ministra z [...].01.2012 r., nr [...] nie było jeszcze prawomocne. Nie ustała zatem przyczyna zawieszenia. Nie było też prawomocne postanowienie WSA z 4.09.2012 r. IV SA/Wa 1170/12, odrzucające skargę Spółki na decyzję Ministra dnia [...].03.2012 r. nr [...]. Wskazał, iż zachowana została właściwość organu i wyjaśnił, iż oba postanowienia Ministra podpisane są przez inne osoby uprawnione, wykonujących czynności orzecznicze. Natomiast instytucja wyłączenia nie odnosi się do pracowników wykonujących jedynie czynności biurowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z [...].09.2012 r. nie naruszyło przepisów obowiązującego prawa, w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Wydane zostało wówczas, gdy przed Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ze skarg Spółki nie zakończyły się jeszcze prawomocnie dwa prowadzone postępowania: - dotyczące decyzji Ministra Środowiska z [...].01.2012 r., nr [...], uchylającej w całości kwestionowaną obecnie w trybie nieważnościowym decyzję Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r. i przekazującą sprawę do I instancji. WSA umorzyło to postępowanie sądowe postanowieniem z 4.10.2012 r., sygn. IV SA/Wa 1040/12 - wobec cofnięcia skargi przez Spółkę. Jednakże postanowienie to uprawomocniło się dopiero w dniu 15.11.2012 r., a więc już po przekazaniu niniejszej skargi Spółki z 27.09.2012 r. do WSA. Wobec jego nieprawomocności postępowanie to zasadnie nadal było zawieszone. - odnoszące się do decyzji Ministra Środowiska z dnia [...].03.2012 r. nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Ministra Środowiska z [...].01.2012 r., nr [...], w którym wydane postanowienie WSA z 4.09.2012 r., sygn. IV SA/Wa 1170/12 odrzucające skargę - wcześniej się uprawomocniło. Istotnie w dniu podjęcia decyzji Ministra z dnia [...].06.2012 r. nr [...] istniała już przesłanka do zawieszenia tego postępowania nieważnościowego, Spółka złożyła wówczas obie wskazane skargi, których jednoczesne popieranie w zasadzie wzajemnie się wykluczało, z uwagi na ich przeciwstawne rozstrzygnięcia. Prawidłowość wydania w tych warunkach przez Ministra decyzji z [...].06.2012 r., z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania nieważnościowego prowadzonego w stosunku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r. Nr [...] - nie jest jednak przedmiotem niniejszego postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu w tym postępowanie pozostaje, zgodnie z żądaniem skargi sformułowanym poprzez zaskarżenie postanowienia Ministra z [...].09.2012 r., prawidłowość zawieszenia przedmiotowego postępowania. Zasadność owego zawieszenia przesądzają toczące się oba, wskazane postępowania zawisłe przed WSA, prowadzone względem zarówno decyzji Ministra z [...].01.2012 r., jak i decyzji tego organu naczelnego z [...].03.2012 r. Nie ulega wątpliwości, iż rozstrzygnięcia te stanowiły zagadnienie wstępne względem żądania stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r. Nr [...]. Do ich prawomocnego zakończenia przedmiotowe postępowanie nieważnościowe winno zatem być zawieszone, przy czym wskazane okoliczności istniały już co najmniej w dacie podjęcia postanowienia z [...].07.2012 r. Zawieszenie postępowania administracyjnego prowadzi do wstrzymania prowadzonego postępowania głównego, z uwagi na pojawienie się zagadnienia wstępnego, które ma zasadniczy wpływ na sposób rozstrzygnięcia danej sprawy. Ocena zasadności zawieszenia nie może jednak prowadzić do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego w postępowaniu głównym. To rozstrzygnięcie będzie podlegało kontroli dopiero po rozpoznaniu przez Ministra wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji tego organu naczelnego z [...].06.2012 r. Wówczas też możliwe stanie się ustalenie, czy Minister Środowiska był organem uprawnionym do prowadzenia przedmiotowego postępowania głównego, tyczącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r. Nr [...]. Uczynienie tego na obecnym etapie postępowania stanowiłoby przesąd. Kontrola prowadzona przez Sąd w niniejszym postępowaniu może więc być dokonywana tylko przez pryzmat zasadności niejako wyczekiwania organu na zakończenie postępowania stanowiącego zagadnienie wstępne, a to wyczekiwanie w rozpatrywanej sprawie niewątpliwie było uprawnione. Nie ulega wątpliwości, iż oba wskazane postępowania sądowe miały charakter zagadnienia wstępnego, bo w założeniu przesądzałyby o dalszym pozostawaniu w obrocie decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.1998 r., co do której Spółka żądała stwierdzenia nieważności. Upewnienie się o jej dalszym pozostawaniu w obrocie uprawniało dopiero do przeprowadzenia oceny jej legalności, w kontekście podniesionych przez Spółkę przesłanek nieważnościowych. Stwierdzić także należy, że skoro postępowanie główne (nieważnościowe) względem decyzji z [...].09.1998 r. prowadził Minister Środowiska, to on był organem uprawnionym do jego zawieszenia, gdy stwierdził zaistnienie przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Nadto oba postanowienia Ministra podpisane zostały przez dwóch różnych, uprawnionych pracowników ministerstwa i wbrew zarzutom skargi noszą inne numery. Jednocześnie poświadczenie ich za zgodność z oryginałem przez tego samego pracownika ministerstwa nie stanowi o naruszeniu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 Ppsa - orzekł jak w sentencji.