IV SA/Wa 2609/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu postanawia: odrzucić skargę W piśmie z dnia 17 listopada 2014 r. M. S., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Sąd w piśmie z dnia 9 stycznia 2015 r. przesłał pełnomocnikowi skarżącego odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z tego samego dnia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 23 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2015 r. Referendarz sądowy pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. W piśmie z dnia 11 maja 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 9 stycznia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 18 maja 2015 r,. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) ustawy Sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu. Z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego Sądu z 11 czerwca 2015 r. wynika, że w zakreślonym terminie – tj. do 25 maja 2015 r. nie uiszczono należnego wpisu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 cyt. ustawy należało orzec jak w sentencji.