IV SA/Wa 2611/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. E. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę Sygn. akt IV SA/Wa 2611/15 U Z A S A D N I E N I E Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16, art. 315 ust. 2 pkt 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz.. 1650 oraz z 2014r. poz. 463 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. E. obywatelki [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu i o zakazie jej ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wydania decyzji W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] w podstawie prawnej decyzji z w dniu [...] maja 2015 r. powołał art. 302 ust. 1 pkt 1 i 10 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, stwierdzając, że cudzoziemka przebywa w Polsce bez stosownego zezwolenia i przekroczyła granicę wbrew przepisom prawa. W odwołaniu M. E. wniosła o zmianę decyzji organu I instancji i udzielenie jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, iż M. E. wraz z dwójką małoletnich dzieci: A. K. ur. [...] r. i A. K. ur. [...]. oraz mężem A. K., opuścili [...] w dniu [...] lipca 2013 r. W dniu [...] lipca 2013 r. cudzoziemka wystąpiła z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. A. K. również wystąpił z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy obejmującym wyżej wskazane dzieci. Postępowania uchodźcze dot. cudzoziemców zostały umorzone, albowiem wnioskodawcy opuścili terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nielegalnie przedostali się do [...], skąd zostali w dniu [...] października 2013 r. przekazani na podstawie Rozporządzenia Rady Unii Europejskiej nr 343/2003 do Polski. Wnioskodawcy wystąpili z wnioskami o podjęcie umorzonych postępowań uchodźczych. Postępowania takie zostały wszczęte w dniu [...] października 2013r. Aplikując o nadanie statusu uchodźcy M. E. stwierdziła, że nie czuje się osobą prześladowaną w kraju pochodzenia, a opuściła [...] ze względu na problemy męża, który w latach 2010 i 2011 miał zostać zabrany przez nieznane osoby prawdopodobnie w związku z tym, iż jego brat przyłączył się do bojowników [...]. Jednak bezpośrednim świadkiem tych zdarzeń nie była i nie zna szwagra, który miał przyłączyć się do bojowników. Z zeznań M. E. wynika, że w kraju pochodzenia żyła spokojnie i nie była nigdy poddana przemocy jak również nie doznała żadnych krzywdzących działań, ale obawia się wybuchu wojny w [...] po zakończeniu igrzysk olimpijskich w [...]. W dniu [...] sierpnia 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję Nr [...] orzekającą o odmowie nadania M. E.a statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany. W odniesieniu do przedstawianych przez cudzoziemkę okoliczności mających uzasadniać obawy cudzoziemki przed powrotem do kraju pochodzenia, organ rozstrzygający stwierdził na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego - w tym na podstawie informacji przekazanych przez Wydział Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC, że obawy te są nieuprawdopodobnione. Rada do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. Nr [...], utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Następnie M. E. przedostała się do [...], skąd w dniu [...] kwietnia 2015 r. została przekazana ponownie do Polski. W dniu [...] kwietnia 2015 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wszczął postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemki do powrotu. W dniu [...] maja 2015 r. mąż cudzoziemki wystąpił z kolejnym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Wnioskiem tym została objęta żona i dwoje małoletnich dzieci cudzoziemca. W dniu [...] maja 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję Nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji zaskarżonej decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] maja 2015 r. zobowiązującej cudzoziemkę do powrotu. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt [...], M. E. została umieszczona w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w K.. Organ odwoławczy wskazał, iż art. 302 ust. 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy: - przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane. - przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Organ stwierdził, iż przedstawiony wyżej stan faktyczny stanowi o zasadności wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wbrew przepisom prawa dwukrotnie przekroczyła granicę. Została więc wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. Organ wskazał również na to, że w dniu wydania tej decyzji cudzoziemka nie posiadała zalegalizowanego pobytu w naszym kraju, w związku z czym organ pierwszej instancji zasadnie powołał w podstawie prawnej decyzji art. 302 ust. 1 pkt 1 tej samej ustawy. Jednak z uwagi na fakt złożenia przez jej męża w dniu 8 maja 2015 r. kolejnego wniosku o status uchodźcy (postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone), należy stwierdzić, iż przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 1 ustała, albowiem fakt złożenia powyższego wniosku legalizuje pobyt cudzoziemki. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia należy powołać również art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten stanowi, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej lub decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy i nie opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2. Z kolei ten przepis stanowi, że cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej lub decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie nadania mu statusu uchodźcy, lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Organ pokreślił, że w dniu [...] grudnia 2014 r. Rada do Spraw Uchodźców wydała decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] orzekającej o odmowie nadania pani M. E. statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nie udzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Cudzoziemka nie zaskarżyła jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania, w związku z czym stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji z dniem jej wydania. Zgodnie więc z postanowieniami art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach M. E. powinna opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sposób legalny do dnia [...] stycznia 2015 r. Skarżąca nie zastosowała się jednak do powyższego obowiązku i niezgodnie z obowiązującymi przepisami przedostała się do [...]. Nie oznacza to jednak, że cudzoziemka zastosowała się do postanowień art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Istotne jest tu również przytoczenie postanowień art. 303 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, jeżeli toczy się postępowanie w sprawie nadania temu cudzoziemcowi statusu uchodźcy, chyba że cudzoziemiec złożył kolejny wniosek w sprawie nadania mu statusu uchodźcy. Natomiast zgodnie z art. 305 ust. 2 tej samej ustawy, postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie zawiesza się w przypadku, gdy cudzoziemiec złożył kolejny wniosek w sprawie nadania statusu uchodźcy. Organ podkreślił, iż przepis art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 ustawy o cudzoziemcach ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że już samo stwierdzenie faktów odpowiadających hipotezie tego przepisu uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz do orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Wobec tego wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Organ odwoławczy przytaczając treść art. 303 ust. 1 pkt 1 – 11 ustawy o cudzoziemcach, wskazał, że w przepisie tym zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Organ przytoczył również treść art. 348 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach, określający warunki udzielania cudzoziemcowi zgody na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach. Skarżąca nie jest małżonką obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie wykazała żadnych innych związków o charakterze rodzinnym w naszym kraju, z wyjątkiem wyżej wymienionych dzieci i męża, których pobyt - jak dotychczas - ma charakter tymczasowy. Organ podkreślił, iż w dniu [...] lipca 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję Nr [...] orzekającą o odmowie nadania A. K. statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Rozstrzygnięcie to utrzymała następnie w mocy Rada do Spraw Uchodźców decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Strona nie zaskarżyła tego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponadto w dniu [...] maja 2015r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wydał decyzję nr [...] orzekającą o zobowiązaniu pana A. K. do powrotu i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wydania decyzji. W dniu [...] maja 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydal decyzję nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania tej decyzji. Następnie w dniu [...] lipca 2015r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję Nr [...] o utrzymaniu w mocy wyżej wskazanej decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]. Rozpatrując sprawę M. E. w kontekście postanowień art. 348 ust. 1 i 351 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach organ odwoławczy uznał za zasadne uwzględnienie argumentacji zawartych w decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2014 r. i w decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r., gdyż zasadność udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany z uwagi na zagrożenia wymienione w tych przepisach oceniana jest w kontekście tych samych okoliczności wskazanych przez skarżącą w postępowaniu uchodźczym. Okolicznościami tymi miały być obawy strony przed powrotem do kraju pochodzenia z powodu problemów jej męża i wybuchem wojny po igrzyskach olimpijskich w [...]. Argumentacja ta zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie została przez stronę uprawdopodobniona, tym samym nie daje podstaw do uznania, iż zagrożenie tego rodzaju jest realne. Wskazano, że cudzoziemka nigdy nie należała do organizacji czy partii politycznych i nie była zatrzymywana czy aresztowana ani skazana prawomocnym wyrokiem sądowym. Podczas przesłuchania w dniu [...] kwietnia 2015 r. przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...] ani w przedmiotowym odwołaniu skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności w przedmiocie zagrożeń, jakie miałyby ją lub jej męża spotkać po powrocie do kraju pochodzenia. Nie było więc zasadne ponowne, szczegółowe badanie tej kwestii w toku postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania M. E. do powrotu, skoro została ona już zbadana w toku postępowania uchodźczego i nie zostały ujawnione przez stronę nowe okoliczności w sprawie. Natomiast w ocenie organu odwoławczego, poczynania skarżącej przemawiają bardziej za uznaniem, iż jest ona migrantką a nie uchodźcą, zmierzającą do osiedlenia się wraz z rodziną w kraju Unii Europejskiej, w którym mogliby poprawić swoją sytuację bytową. Organ odwoławczy uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa cudzoziemki do ochrony jej życia rodzinnego i prywatnego, ani praw dziecka w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ani Konwencji o prawach dziecka. Organ wyjaśnił, iż art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie. W orzecznictwie ETPCz prezentowany jest pogląd, że naruszenia przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców mogą uzasadniać podjęcie ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego cudzoziemca i ingerencja ta może polegać nawet na wydaleniu z kraju goszczącego. Organ wskazał, iż dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo cudzoziemca do życia rodzinnego, czy prywatnego w pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaskarżona decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemców do powrotu, jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 2 lata. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji nie ma zatem charakteru bezterminowego. Organ dodał, iż nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. Mając na uwadze okoliczność udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych uwzględnioną w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach należy wskazać, iż w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia "życie rodzinne" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. Organ wskazał, iż M. E. nie jest małżonką obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie wykazała żadnych innych osób, z którymi łączyłyby ją więzy o charakterze rodzinnym w naszym kraju, z wyjątkiem wskazanych wyżej dzieci i męża. Okoliczność pobytu w Polsce dzieci i męża skarżącej nie stanowi jednak uzasadnienia dla udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany. Organ podkreślił, iż pobyt dzieci jest integralnie związany z pobytem ich rodziców, którym odmówiono już nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nie udzielono zgody na pobyt tolerowany. Zaskarżona decyzja o zobowiązaniu skarżącej do powrotu nie ma na celu rozdzielenia rodziny. W związku z tym cudzoziemcy powinni opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej najlepiej razem, aby uniknąć rozdzielenia. Organ odwoławczy stwierdził, iż nie znalazł podstaw do uznania, że powrót do [...] zagrozi w istotnym stopniu rozwojowi psychofizycznemu dzieci. Nie ulega wątpliwości, że po powrocie szybko zaaklimatyzują się one w kraju pochodzenia i z łatwością powrócą do korzeni w sferze narodowościowej, kulturowej i społecznej. W tym przypadku władze Polski jako państwa goszczącego nie mają obowiązku respektowania dążenia cudzoziemców do pozostania w Polsce z uwagi na prawa dziecka tym bardziej, że to rodzice dzieci powodowali ich migrację, uporczywie dążąc do osiedlenia się w jednym z krajów Unii Europejskiej pod pretekstem rzekomego zagrożenia prześladowaniami w kraju pochodzenia i celowo przedłużając pobyt rodziny poza granicami kraju pochodzenia poprzez składanie kolejnych wniosków uchodźczych, licząc przy tym na wagę faktów dokonanych przy rozpatrywaniu zasadności udzielenia im zgody na pobyt ze względów humanitarnych z powodu towarzyszących im dzieci. Zaskarżona decyzja, zdaniem organu, nie narusza również prawa cudzoziemki do ochrony jej życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Formułując powyższe stanowisko tut. organ uwzględnił dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który wskazuje, że art. 8 Konwencji chroni życie prywatne rozumiane, jako prawo do ustanowienia i rozwoju relacji z innymi istotami ludzkimi i światem zewnętrznym i niekiedy może obejmować kwestię jednostkowej społecznej tożsamości. Trybunał w przeszłości zaakceptował pogląd, że ogół społecznych więzi pomiędzy osiedlonym imigrantem i społeczeństwem, w którym żyje stanowi część pojęcia "życie prywatne". Trybunał podkreślił, że jedynie w niewielu przypadkach osiedlony imigrant nie będzie w stanie wykazać, że jego wydalenie nie będzie ingerowało w jego życie prywatne chronione przez art. 8 Konwencji. Takie stanowisko wyrażono w wyroku w sprawie Balogun p-ko Wielkiej Brytanii z dnia 10 kwietnia 2012r. (numer 60286/09). Odnosząc się do sytuacji skarżącej należy podnieść, że opuściła ona wraz z mężem i dziećmi kraj pochodzenia w roku 2013r., a więc nie tak dawno. Nie ma więc podstaw do uznania, że w przypadku skarżącej miało miejsce przeniesienie centrum jej życia do Polski a powrót do [...] spowoduje pogorszenie w drastyczny sposób możliwości jej egzystencji. Organ podkreślił, iż biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie uznał, iż sytuacja M. E. nie uzasadnia udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że powrót cudzoziemki do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. W toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie skarżąca miała możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i uzupełnić go oraz wypowiedzieć się w przedmiocie jej sytuacji w kraju pochodzenia. O takiej możliwości cudzoziemka została pouczona w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015r. doręczonym i przetłumaczonym jej na język [...], jak również podczas przesłuchania tego samego dnia, a następnie w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Podczas przesłuchania w [...] kwietnia 2015 r. M. E. stwierdziła m.in., że nie ma nowych okoliczności w sprawie ubiegania się przez nią o status uchodźcy. Wobec powyższego, zarzuty odwołania są chybione. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. Natomiast art. 315 ust. 2 pkt 1 tej samej ustawy stanowi, że w decyzji, o której mowa w ust. 1, nie określa się terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca, gdy istnieje prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca. Zgodnie z art. 315 ust. 3 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca istnieje w szczególności, gdy cudzoziemiec przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Jak wskazał organ, art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Natomiast zgodnie z art. 318 ust. 2 pkt 1 tej samej ustawy, zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której nie określono terminu dobrowolnego powrotu. Zgodnie z art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10, 12, 13, 15 lub 16. Organ w konstatacji stwierdził, iż po wnikliwej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i obowiązujących przepisów ustawy o cudzoziemcach zaskarżona decyzja była uzasadniona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. E. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., tzn. zasady dążenia do prawd materialnej w postępowaniu administracyjnym, w szczególności poprzez dokonanie pobieżnej jedynie oceny materiałów dołączonych przeze mnie do akt sprawy na potwierdzenie, iż wydalenie mnie oraz moich dzieci z terytorium RP w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi naruszałoby prawa dziecka; - art. 80 k.p.a., tzn. zasady swobodnej – nie zaś dowolnej – oceny dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, w szczególności materiałów dotyczących stopnia integracji jej dzieci ze społeczeństwem polskim; - art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a.; tzn. zasady ochrony i pogłębiania zaufania strony postępowania do organów administracji publicznej rozpatrujących sprawę, poprzez dopuszczenie do wskazanych powyżej uchybień procesowych; 2) naruszenie art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez odmowę uznania represji , które groziłyby jej kraju pochodzenia za naruszające podstawowe wolności i prawa wymienione i gwarantowane przez przepisy Europejskiej Konwencji o Prawach Człowieka i art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, poprzez odmowę uznania, że nieudzielenie mi zgody na pobyt ze względów humanitarnych prowadziłoby do zaburzenia rozwoju i naruszenia prawa jej małoletnich dzieci. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zgodnie z którymi cudzoziemcowi wydaje się decyzję zobowiązującą do powrotu, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, lub została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej lub decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy i nie opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2. Z kolei ten ostatni przepis stanowi, że cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium RP w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Bezsporne w sprawie jest to, że skarżąca dwukrotnie przekraczała granice Polski wbrew przepisom prawa. Pierwszy raz z terytorium Polski skarżąca wraz z rodziną wyjechała do [...], skąd zostali w dniu [...] października 2013 r. przekazani do Polski. Natomiast drugi raz wyjechała wraz z rodziną do [...], skąd w dniu [...] kwietnia 2015 r. została przekazana do Polski. W tych okolicznościach nie budzi wątpliwości, że wobec skarżącej została spełniona przesłanka do zobowiązania jej do powrotu, o której mowa w pkt 10 art. 302 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że w dacie orzekania przez organ zarówno I instancji, jak również organ odwoławczy w obrocie prawnym znajdowała się ostateczna decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nie udzieleniu zgody na pobyt tolerowany. W tej sytuacji skarżąca miała obowiązek w terminie 30 dni licząc od daty odebrania decyzji opuścić dobrowolnie terytorium RP. Bezspornym jest, że skarżąca nie zastosowała się do tego obowiązku i nie powróciła dobrowolnie do kraju swojego pochodzenia, ale wyjechała nielegalnie z terytoriom RP, udając się do [...]. Taki ustalony stan faktyczny w sprawie uzasadniał zatem zastosowanie normy art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy, a także określenia terminu opuszczenia terytorium RP na zasadach określonych w art. 315 ust. 2 pkt 1 ustawy, jak i okresu zakazu wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na podstawie art. 319 pkt 1 ustawy. Należy podkreślić, że wystarczającym do wydania orzeczenia zobowiązującego cudzoziemca do powrotu jest wystąpienie jednej z 16 przesłanek określonych w art. 302 ust. 1 ustawy. Przepis ten bowiem został skonstruowany w ten sposób, że przy poszczególnych przesłankach posługuje się słowem "lub", statuując w ten sposób 16 niezależnych podstaw wydalenia cudzoziemca. Trafnie zatem Szef Urzędu przyjął dwie przesłanki z pkt 10 i 16, których wystąpienie wykazał przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym i w tym zakresie zarzuty skargi podnoszące naruszenie przepisów k.p.a. nie mogły się ostać. Otóż w ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób realizujący dyspozycję art. 7, 77 § 1 k.p.a. W szczególności organ dokonał oceny w świetle mogących mieć zastosowanie przepisów prawa materialnego (art. 348 i art. 351 ustawy) tych okoliczności, które mogłyby skutkować odstąpieniem od procedury zobowiązania cudzoziemki do powrotu. W ocenie Sądu w sposób prawidłowy wyjaśniono cudzoziemce, że organ nie daje wiary jego twierdzeniom jakoby wystąpiły przesłanki do ochrony skarżącej z powodów humanitarnych, czy też udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Trafnie stwierdził organ, że decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy jest ostateczna w toku instancji, co oznacza, że może stanowić podstawę przy budowaniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie. W dacie zatem orzekania przez organy obydwu instancji decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy wywierała skutki prawne i jako taka mogła stanowić przesłankę do wydalenia cudzoziemca stosownie do art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 348 i 351 ustawy. Normy te statuują przesłanki o charakterze humanitarnym, których wystąpienie nakłada na organ obowiązek zastosowania instytucji prawnych, mających na celu ochronę cudzoziemca przez konsekwencjami powrotu do kraju pochodzenia, pomimo, że w światle prawa krajowego występuje przesłanka do jego wydalenia. W art. 248 ustawy przewidziano zgodę na pobyt na terytorium RP ze względów humanitarnych, natomiast w art. 351 ustawy zgodę na pobyt tolerowany w okolicznościach tamże określonych. Organ wskazał, że w procedurze uchodźczej organy nie dały wiary zeznaniom skarżącej co do rzekomego jego prześladowania i jego obawy przed powrotem do kraju pochodzenia. Zatem organ w obecnie prowadzonym postępowaniu był uprawniony do powołania się na stanowisko wyrażone w innym postępowaniu administracyjnym przez inny organ co do oceny wiarygodności skarżącego, skoro przedstawiał tożsame fakty i próbował wywieść z nich skutek prawny dla własnej sytuacji w obecnym postępowaniu. Nie było więc potrzeby ponownego rozpatrywania kwestii zasadności udzielenia zgody na pobyt tolerowany ze względów humanitarnych w powołaniu na te same okoliczności faktyczne, które zostały ocenione uprzednio jako nie mające miejsca. Szef Urzędu zaaprobował ocenę twierdzeń skarżącej dokonaną na potrzeby innego postępowania, co oznacza, że nie miał obowiązku dokładnego analizowania materiału dowodowego w tym zakresie i zamieszczenia w uzasadnieniu odrębnych rozważań. W świetle zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że skarżąca w toku przedmiotowego postępowania nie przedstawiła nowych istotnych okoliczności, mogących stanowić podstawę do zmiany dotychczasowego stanowiska. Cudzoziemka nie przedstawiła żadnych faktów i okoliczności wskazujących na to, że w kraju pochodzenia grozi jej proces sądowy, ani, że jest poszukiwaniu z powodu działalności o charakterze politycznym zarówno przed opuszczeniem, jak i po odpuszczeniu kraju pochodzenia. Podzielić należy stanowisko organu, że poczynania skarżącej wskazują na to, że jest ona migrantką, a nie uchodźca, zmierzającą do osiedlenia się wraz z rodziną w kraju Unii Europejskiej w celu poprawy sytuacji bytowej. W tych warunkach, stwierdzić należy, że nie zachodzą żadne obiektywne podstawy do przyjęcia, że skarżącej po powrocie do kraju pochodzenia może grozić skazanie na karę śmierci, poddanie torturom lub nieludzkie traktowanie albo karanie bez podstawy prawnej. Podzielić należy również stanowisko organów, że powrót skarżącej do kraju pochodzenia nie będzie naruszał prawa do życia rodzinnego strony w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ani praw dziecka, określonych w Konwencji o prawach dziecka. Zdaniem Sądu, wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ wyjaśnione i uwzględnione, przy czym subsumcja tak ustalonego stanu faktycznego pod znajdujące zastosowanie normy prawa materialnego dokonana w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów i z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, musiała doprowadzić organ do wniosku, że w przypadku skarżącej zachodziły przesłanki do zobowiązania go powrotu do kraju pochodzenia, jednocześnie nie zaistniały przesłanki wyłączające do wydania kwestionowanej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił