IV SA/Wa 2612/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2011 r., nakładającą na D. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], karę pieniężną w wysokości 50.000 zł. W skardze na ww. decyzję D. Z. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że od kilkunastu miesięcy nie wypracowuje i nie jest w stanie zgromadzić środków finansowych pozwalających na uiszczenie kary, nawet w części. Ewentualne zablokowanie rachunków w celu natychmiastowej zapłaty kary doprowadzi do utraty płynności finansowej firmy i braku uiszczenia opłat za media oraz danin publicznoprawnych. W przypadku konieczności uiszczenia tej kary, skarżący musiałby sprzedać całość asortymentu oraz sprzętu będącego podstawą świadczonych przez niego usług, co wiązałoby się z utratą jakiegokolwiek zarobku, zamknięciem działalności gospodarczej i bezrobociem skarżącego. Jak wynika z dokumentów księgowych (z załączonej do wniosku księgi przychodów i rozchodów za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 lipca 2012 r.), skarżący odnotował stratę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w wysokości 36.676,52 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.1270) - dalej w skrócie: "P.p.s.a." jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną przed zbadaniem jej legalności przez właściwy sąd administracyjny może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze wysokość wymierzonej stronie kary tj. 50.000 zł i argumentację podniesioną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, iż uiszczenie jej może rodzić poważne skutki dla skarżącego. Z informacji przedstawionych przez skarżącego wynika, że jego sytuacja finansowa jest trudna i uiszczenie kwoty 50.000 zł może spowodować poważne trudności w funkcjonowaniu jego przedsiębiorstwa. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.