IV SA/Wa 2612/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki Sędziowie: Sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Decyzją Nr [...] z [...] marca 2016 r. znak [...] Zarząd Dzielnicy [...][...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego z parkingiem, dwoma urządzeniami reklamowymi, stacją transformatorową i infrastrukturą towarzyszącą na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...]/ [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...]. Odpis powyższej decyzji został doręczony m. in. uczestnikowi postępowania – spółce [...] sp. z o.o. w [...] w dacie 6 kwietnia 2016 r. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Pełnomocnik Spółki [...] spółka z.o.o. z siedzibą w [...], (dalej: Spółka, Strona, Skarżąca)adw. [...] nadała 9 maja 2016 r. odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając m. in. naruszenie art. 10 Kpa poprzez nie zapewnienie stronie możliwości czynnego udziału w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 1257), stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ w pierwszej kolejności podniósł, że organ I instancji nieprawidłowo, z pominięciem ustanowionego w toku postępowania pełnomocnika, doręczył decyzję bezpośrednio Stronie. Podkreślono przy tym, że doręczenie decyzji z pominięciem nieprzewidującej żadnych wyjątków treści art. 40 § 2 k.p.a. nie ma żadnego znaczenia procesowego, a jedynie charakter informacyjny. Zatem doręczenie decyzji stronie nie było skuteczne. Następnie organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Jednocześnie na podstawie orzecznictwa sądów administracyjnych SKO zaznaczyło, że strona postępowania administracyjnego, niebędąca jedyną stroną tego postępowania, która została w tym postępowaniu pominięta przez niedoręczenie jej decyzji organu pierwszej instancji, może wnieść odwołanie w terminie, który biegnie dla stron postępowania, którym decyzję doręczono, zaś po tym terminie nie służy jej prawo wniesienia odwołania, lecz podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W niniejszym przypadku organ przyjął, iż termin do wniesienia odwołania dla Strony – wobec nieprawidłowego doręczenia jej decyzji – upłynął 4 maja 2017 r., albowiem wtedy upływał termin dla ostatniej strony biorącej udział w postępowaniu do wniesienia odwołania. Wobec wniesienia przedmiotowego odwołania 9 maja 2017 r. za pośrednictwem placówki pocztowej, SKO uznało, że terminowi uchybiono. Powyższe zaś powodowało konieczność stwierdzenia niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Stronie wskazano jednocześnie możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania z powołaniem się na okoliczność braku zapewnienia możliwości udziału w postępowaniu. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, w której wniesiono o jego uchylenie w całości. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: – art. 42 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i błędne, niezgodne z faktycznym stanem sprawy przyjęcie, że decyzja nie została skutecznie, w myśl przepisów k.p.a., doręczona pełnomocnikowi Skarżącej, przez co nie zaczął dla Skarżącej biec termin na wniesienie-odwołania od decyzji, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że decyzja została przez pełnomocnika Skarżącej odebrana dnia 26 kwietnia 2016 roku w lokalu organu I instancji, w trybie art. 42 § 2 k.p.a.; – art. 134 k.p.a., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, pomimo braku podstaw do stwierdzenia o niedopuszczalności odwołania wniesionego przez Skarżącą; – art. 7 w zw. z 77 § 1 k.p.a. poprzez podjęcie ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w koniecznym zakresie oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji Skarżącej; – art. 6 w zw. z art. 7 oraz w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że SKO nieprawidłowo przyjęło, że decyzja nie została skutecznie doręczona Skarżącej za pośrednictwem jej pełnomocnika. Pełnomocnik wskazał, że 26 kwietnia 2016 r. upoważniony przez nią aplikant adwokacki w trakcie przeglądu akt ustalił fakt wydania decyzji i odebrał ją, co zostało potwierdzone stosowna adnotacją w aktach administracyjnych sprawy. Powołując się na treść art. 42 § 2 k.p.a. zgodnie z którym pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, pełnomocnik Skarżącej podniosła, że w dacie 26 kwietnia 2016 r. nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi Spółki, przez co otworzył się nowy termin do wniesienia odwołania od decyzji. Natomiast SKO pominęło tę okoliczność i stwierdziło niedopuszczalność odwołania, z pominięciem okoliczności faktycznych zapadłych w sprawie. Powyższe zostało uznane za pobieżne i niedostateczne przeanalizowanie stanu faktycznego sprawy, co stanowiło w ocenie Skarżącej naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd przypomina, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej (postanowienia). Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Natomiast zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprawa może być m.in. rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy lub gdy przedmiotem skargi jest postanowienie kończące postępowanie w sprawie. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja zachodzi, gdyż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie kończące postępowanie w sprawie, konkretnie postanowienie SKO w [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest bowiem prawidłowe, aczkolwiek z nieco innych powodów niż wskazane w jego uzasadnieniu. Jak zauważono w zaskarżonym postanowieniu, decyzja Zarządu Dzielnicy [...] [...] z [...] marca 2016 r. została doręczona bezpośrednio Skarżącej, pomimo prawidłowego zgłoszenia się w toku prowadzonego postępowania pełnomocnika. Słuszna była konstatacja organu, że doręczenie decyzji bezpośrednio stronie, która ustanowiła skutecznie pełnomocnika, nie wywarło skutków prawnych i miało jedynie charakter informacyjny. Nie otworzył się zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W tej sytuacji zasadnym było stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, z uwagi na "przedwczesne" jego wniesienie. W ocenie Sądu, niesłuszny jest jednak wniosek, że odpowiedzią na dostrzeżone przez organ II instancji uchybienie postępowania jest konieczność złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postepowania. Zdaniem Sądu, koniecznym jest ponowne, prawidłowe doręczenie decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącej, tak, aby otworzył się termin do wniesienia odwołania, co zapewni prawidłowy udział strony w postępowaniu. W przeciwnym razie doszłoby do sanowania w drodze postępowania nadzwyczajnego błędów popełnionych przez organy administracji w postępowaniu zwykłym. Odnosząc się do podnoszonych przez Skarżąca zarzutów dotyczących pominięcia przez organ okoliczności odbioru 26 kwietnia 2016 r. przez aplikanta adwokackiego, działającego z upoważnienia pełnomocnika, decyzji z [...] marca 2016r., Sąd nie uznaje ich za prawidłowe. Zauważyć należy, że w aktach sprawy znajduje się protokół z [...] kwietnia 2016 r. sporządzony przez pracownika Wydziału Architektury i Budownictwa Dzielnicy [...] [...] i podpisany przez niego oraz obecnego przy czynności aplikanta adwokackiego. Protokół ten jest dokumentem urzędowym i korzysta, zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a. z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą oświadczenia organu. Z treści protokołu nie wynika aby pracownik organu doręczył organowi odpis decyzji ze skutkami prawnymi. Nie wiadomo odbiór czego – odpisu decyzji, czy tez tylko jej kopii – potwierdził 26 kwietnia 2016 r. własnoręcznym podpisem aplikant adwokacki tym bardziej, że protokół dotyczył przeglądania akt a nie doręczania decyzji. W związku z powyższym nie można stwierdzić, że tego dnia nastąpiło doręczenie decyzji w drodze art. 42 § 2 k.p.a., jak chciałby tego pełnomocnik Skarżącej. W tym zakresie Sąd zgadza się z SKO w [...], iż nastąpiło uchybienie w postępowaniu w postaci nieprawidłowego doręczenia decyzji, skutkujące brakiem jej wejścia do obrotu i koniecznością konwalidacji tego uchybienia poprzez prawidłowe doręczenie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Jednocześnie w związku z tymi rozważaniami za nieuzasadniony uznać trzeba zarzut naruszenia art. 134 k.p.a., albowiem prawidłowo przyjęto niedopuszczalność wniesienia odwołania w sytuacji w której decyzja w ogóle nie została doręczona stronie w sposób zgody z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Wniesienie odwołania bez wcześniejszego jego prawidłowego doręczenia nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Podobnie rzecz się ma np. w przypadku gdy zostanie złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia w sytuacji gdy wyrok nie został ogłoszony. (por. Uchwała SN z 24.5.2017 r., III CZP 18/17). Czyni to niezasadnym zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8 i 77 K.p.a. w zakresie wskazanym w skardze w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.