IV SA/Wa 2613/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018r. znak [...], Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej organ) po rozpatrzeniu wniosku A. P. (dalej skarżący) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r" znak: [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania w łącznej wysokości 901 414,00 zł, w tym na rzecz M. K. w wysokości 300 471,33 zł za udział 1/3 części nieruchomości, na rzecz A. P. w wysokości 300 471,33 zł za udział 1/3 części nieruchomości i na rzecz T. K. w wysokości 300 471,34 zł za udział 1/3 części nieruchomości położonej w Dzielnicy [...] m. , [...] obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0.1174 ha oraz zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stanie się ostateczna, odmówił przywrócenia skarżącej terminu do złożenia odwołania od w/w decyzji Wojewody [...]. Stan sprawy był następujący: Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r, znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w łącznej wysokości 901 414,00 zł, w tym na rzecz M. K. w wysokości 300 471,33 zł za udział 1/3 części nieruchomości, na rzecz A. P. w wysokości 300 471,33 zł za udział 1/3 części nieruchomości i na rzecz T. K. w wysokości 300 471,34 zł za udział 1/3 części nieruchomości położonej w Dzielnicy [...] m. [...]., w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0.1174 ha oraz zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego w punktach odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stanie się ostateczna. Decyzja została doręczona A. P. w dniu 22 marca 2018 r, a zatem termin do wniesienia przez strony odwołania upłynął w dniu 5 kwietnia 2018 r. Odwołanie od powyższej decyzji skarżąca złożyła w dniu 17 kwietnia 2018 r., przesyłając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia w/w odwołania. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż od dnia 3 do 10 kwietnia 2018 r. obłożnie zachorowała, odczuwała ogromny ból i miała poważnie ograniczoną zdolność poruszania się, co uniemożliwiło jej złożenie odwołania w terminie przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Na potwierdzenie powyższego do wniosku dołączyła zaświadczenie lekarskie z dnia 10 kwietnia 2018 r., wystawione przez lekarza specjalistę medycyny rodzinnej K.K., a także zaświadczenie z zakładu rehabilitacji [...]., w którym wskazano, że A. P. była rehabilitowana w dniach 3-10 kwietnia 2018 r. z powodu niedowładu lewej kończyny dolnej. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018r., Minister Inwestycji i Rozwoju odmówił przywrócenia terminu. W uzasadnieniu orzeczenia powołał się na art. 58 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257), zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, zaś zgodnie z § 2 omawianego przepisu, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Organ wskazał również, że leczenie w zakładzie rehabilitacji nie może zostać uznane za przeszkodę uniemożliwiającą, przy dołożeniu należytej staranności, złożenia odwołania w terminie. Z zaświadczenia lekarskiego nie wynika, iż strona w okresie leczenia przebywała w szpitalu uniemożliwiając jej działanie. Ponadto skarżąca nie wskazała w jaki sposób niedowład lewej kończyny dolnej wpłynął na niemożliwość podejmowania czynności prawnych, w tym np. ustanowienia pełnomocnika do wniesienia odwołania w terminie ustawowym. Organ zwrócił również uwagę na fakt, że termin na wniesienie odwołania rozpoczął bieg w dniu 23 marca 2018 r. i upłynął w dniu 5 kwietnia 2018 r, natomiast wskazany przez stronę jako przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania, pobyt w zakładzie leczniczym miał miejsce w dniach od 3 do 10 kwietnia 2018 r. Z takim stanowiskiem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o uchylenie postanowienia z dnia [...] czerwca 2018r. znak [...], Ministra Inwestycji i Rozwoju. Przedmiotowemu orzeczeniu zarzuciła: I. Nieważność postanowienia na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa w zw. z art. 126 kpa ze względu na rażące naruszenie prawa polegające na bezpodstawnym zakwestionowaniu złożonych przez stronę poprzez dokumentów lekarskich, w tym zaświadczenia lekarskiego, a w konsekwencji bezzasadną odmowę przywrócenia terminu mimo spełnienia przesłanek z artykułu 58 § 1 kpa II. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty z dnia 5 grudnia 1996 r. poprzez dokonanie własnej oceny stany zdrowia skarżącej, sprzecznej z oceną dokonaną przez doświadczonego lekarza, jednoznacznie stwierdzającego niezdolność skarżącej z powodu choroby uniemożliwiającą dokonanie czynności prawnej. III. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 58 § 1 kpa poprzez niezasadne uznanie, że choroba skarżącej w tym rehabilitacja nie stanowi wystarczającej podstawy do przywrócenia terminu. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia wobec zaistnienia przesłanki nieważności postępowania określonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa stosownie do art, 145 § 1 pkt 2 ppsa; rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym z uwagi na dotknięcie postanowienia wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa stosownie do treści art. 119 pkt 1 ppsa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie z dnia [...] czerwca 2018r. znak [...], którym Minister Inwestycji i Rozwoju po rozpatrzeniu wniosku A. P. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r" znak: [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania w łącznej wysokości 901 414,00 zł, w tym na rzecz M. K. w wysokości 300 471,33 zł za udział 1/3 części nieruchomości, na rzecz A. P. w wysokości 300 471,33 zł za udział 1/3 części nieruchomości i na rzecz T. K. w wysokości 300 471,34 zł za udział 1/3 części nieruchomości położonej w Dzielnicy [...] m. [...]., w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0.1174 ha oraz zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stanie się ostateczna, odmówił przywrócenia skarżącej terminu do złożenia odwołania od w/w decyzji Wojewody [...]. Zgodnie z art. 58 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, zaś zgodnie z § 2 omawianego przepisu, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Należy zaznaczyć, że przepisy art. 58 §1 i 2 kpa, wskazują, że termin należy przywrócić, jeżeli cztery przesłanki zostaną spełnione łącznie: - strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; - wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; - jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; - strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Sąd podziela stanowisko organu, że w kontrolowanej sprawie ww. przesłanki nie zostały łącznie spełnione. Organ właściwie ocenił, że wniesienie odwołania nastąpiło bez winy skarżącej, stosownie do art. 58 § 1 Kpa. Pełnomocnik A.P. wskazał, iż niedotrzymanie terminu na wniesienie odwołania spowodowane było złym stanem jej zdrowia i leczeniem w zakładzie rehabilitacji z powodu niedowładu lewej kończyny dolnej od dnia od dnia 3 do 10 kwietnia 2018 r. Z zaświadczenia lekarskiego nie wynika jednak, iż skarżąca w okresie leczenia przebywała w szpitalu, co uniemożliwiałoby jej działanie. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała w jaki sposób niedowład lewej kończyny dolnej wpłynął na niemożliwość podejmowania przez nią czynności prawnych, w tym np. ustanowienia pełnomocnika, który wniósłby odwołanie w terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w kwestii oceny zasadności przywrócenia terminu należy stosować obiektywny miernik staranności. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu i tylko wówczas, gdy strona wykaże, że dołożyła najwyższej staranności, której obiektywnie można od niej wymagać w prowadzeniu sprawy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest bowiem dopuszczalne, gdy strona czy też jej pełnomocnik dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, gdyż brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. W kontrolowanej sprawie skarżąca była świadoma wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej, a treść decyzji była jej znana. W okresie od 22 marca 2018r. tj. od dnia otrzymania decyzji, do 3 kwietnia 2018r. tj. do podjęcia leczenia w zakładzie rehabilitacji, miała możliwość podjęcia szeregu czynności – począwszy na złożeniu odwołania osobiście, na ustanowieniu w tym celu pełnomocnika kończąc. Wobec powyższego, w ocenie Sądu organ słusznie wywiódł, że nie uprawdopodobniono, żeby uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącej. W tej sytuacji, Sąd nie może podzielić stanowiska skarżącego w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności. Organ nie dopuścił się naruszenia prawa w żaden sposób, a tym bardziej w rażący, zatem zarzut oparty na art. 156§ 1 pkt 2 kpa jest bezpodstawny. Podobnie, powołując się na przedłożone przez skarżącą zaświadczenie lekarskie, organ nie podważył – wbrew zarzutowi skargi – jego treści lecz wprost przyjął zawarte w nim informacje, co w żaden sposób nie narusza art. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty z dnia 5 grudnia 1996 r. Zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, w pełni odzwierciedla stan faktyczny, który został ustalony z poszanowaniem przepisów prawa. W aktach znajdują się dokumenty na podstawie, których organ wyciągnął właściwe wnioski. Sąd w kontrolowanej sprawie nie dopatrzył się uzasadnienia dla zarzutów podnoszonych w tej części skargi. Reasumując, organ nie miał możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia, jak odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Mając powyższe na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), oddalił skargę jako bezzasadną.