IV SA/Wa 2614/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], po zapoznaniu wniosku P. R. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło decyzję własną z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] , o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażami, infrastrukturą techniczną, drogową, wjazdami oraz elementami zagospodarowania terenu na dz. nr ew. [...], na częściach dz. nr ew. [...] i [...] w obrębie [...], części dz. ew. nr [...] w obrębie [...] oraz części dz. nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] róg [...], na terenie [...], na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w zakresie nałożenia na inwestora obowiązku "sporządzenia bilansu miejsc postojowych istniejących i projektowanych, które zabezpieczą potrzeby parkingowe mieszkańców budynków istniejących i projektowanych" i na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i jednocześnie stwierdzając jej nieważność w tym zakresie, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, iż wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. P. R. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażami, infrastrukturą techniczną, drogową, wjazdami oraz elementami zagospodarowania terenu. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta [...], wskazując, że czynienie decyzji o warunkach zabudowy zarzutów naruszenia przepisów Prawa budowlanego jest pozbawione podstaw. W omawianym przypadku, ewentualna kolizja z funkcją zastaną nie mogła być podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy P. R. zarzucił decyzji Kolegium wewnętrzną sprzeczność, błędną interpretację podniesionych okoliczności faktycznych i prawnych oraz nierozpoznanie sprawy, co do jej istoty. Wskazał, że może zachodzić niewykonalność decyzji nr [...], skoro miejsca postojowe są niezbędne dla mieszkańców istniejących budynków, to nie mogą się one znaleźć we władaniu innego podmiotu, do czego prowadzi realizacja inwestycji na podstawie przedmiotowej decyzji. Zadaniem skarżącego sprzecznie z zasadą dobrego sąsiedztwa określono górną wysokości elewacji na XI kondygnacji, podczas gdy sąsiednie budynki na działce nr [...] oraz przy ul. [...] i [...] są budynkami niskimi o IV kondygnacjach. Rozpatrując ponownie sprawę Kolegium stwierdziło, że wniosek P. R. o ponowne rozpoznanie sprawy jest uzasadniony w części, o której mowa w sentencji niniejszej decyzji. Organ wyjaśnił, że przedmiotem rozważań o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej może być jedynie ustalenie czy dana decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane. Nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społeczne. Organ wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej analizy całości akt sprawy uznał, że należy stwierdzić nieważność ww. decyzji w części dotyczącej nałożenia na inwestora obowiązku "sporządzenia bilansu miejsc postojowych istniejących i projektowanych, które zabezpieczą potrzeby parkingowe mieszkańców budynków istniejących i projektowanych" i stwierdzić nieważność w ww. zakresie, w pozostałej części należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wyjaśniło, iż wnioskodawca, jako przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji wskazał, że decyzja ingeruje w sposób niedopuszczalny w zagospodarowanie osiedla mieszkalnego złożonego z 14 budynków przy ul. [...], powołując się przy tym na art. 6 Prawa budowlanego. Podkreślił, że na działce nr [...] znajduje się ok. 50% wszystkich miejsc parkingowych osiedla - w tym plac postojowy. Zdaniem skarżącego, realizacja inwestycji według zaskarżonej decyzji spowoduje rażące naruszenie warunków technicznych istniejących i eksploatowanych obiektów budowlanych, jakimi są budynki mieszkalne wielorodzinne - tym samym nastąpi naruszenie art. 5, 6 i 7 Prawa budowlanego oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Zmiana zagospodarowania musi spełniać aktualne standardy dla wszystkich stron, a nie zmierzać do pogarszania warunków zamieszkiwania. Organ wskazał, że skarżący wniósł o wystąpienie do Prokuratury Okręgowej w [...] o przekazanie do akt Opinii biegłego sądowego o specjalności architektoniczno-urbanistycznej sporządzonej na potrzeby śledztwa o sygn. akt [...], wszczętego na skutek zawiadomienia Urzędu Miasta. Opinia ta jego zdaniem potwierdza zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności. W odniesieniu do zapisu dotyczącego zobowiązania inwestora do zabezpieczenia potrzeb parkingowych mieszkańców budynków istniejących i projektowanych, skarżący podkreślił, że może zachodzić niewykonalność decyzji, bowiem skoro miejsca postojowe są niezbędne dla mieszkańców istniejących budynków, to nie mogą się one znaleźć we władaniu innego podmiotu, do czego prowadzi realizacja inwestycji na podstawie przedmiotowej decyzji. Kolegium w odniesieniu do zarzutów skarżącego, że decyzja ingeruje w sposób niedopuszczalny w zagospodarowanie osiedla mieszkalnego złożonego z 14 budynków przy ul. [...] i, że realizacja inwestycji spowoduje rażące naruszenie warunków technicznych istniejących i eksploatowanych obiektów budowlanych, jakimi są budynki mieszkalne wielorodzinne - tym samym nastąpi naruszenie art. 5, 6 i 7 Prawa budowlanego oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego – stwierdziło, że powołane wyżej przepisy prawa budowlanego dotyczą inwestycji nowoprojektowanych, a nie budynków już istniejących. Żaden z przepisów prawa nie stanowi podstawy zobowiązania inwestora nowopowstających obiektów do zapewnienia miejsc parkingowych dla samochodów należących do mieszkańców budynków istniejących w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Nałożenie takiego obowiązku na inwestora stanowi rażące naruszenie art. 52 ust. w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 199 z późn. zm.). Art. 52 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że "Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków", zaś art. 64 ust. 1 tej ustawy stanowi, że "Przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy'. Odnosząc się z kolei do stwierdzenia strony, że zmiana zagospodarowania musi spełniać aktualne standardy dla wszystkich stron, a nie zmierzać do pogarszania warunków zamieszkiwania – Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zgodnie z tym przepisem każdy właściciel (użytkownik wieczysty) ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego przysługuje mu tytuł prawny. Wynikające z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawo do ochrony własnego interesu przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, dotyczy interesu prawnego, a nie faktycznego (wyrok NSA z dnia 20.06.2008r., sygn. akt II OSK 1931/07, LEX nr 490127). Kolegium stwierdziło, że realizacja planowanej inwestycji i pozbawienie miejsc parkingowych mieszkańców okolicznych bloków może świadczyć co najwyżej o naruszenie interesu faktycznego, a nie interesu prawnego. Organ wskazał, że zgodnie z wnioskiem P. R. wystąpił do Prokuratury Okręgowej w [...] o przekazanie do akt Opinii biegłego sądowego o specjalności architektoniczno- urbanistycznej sporządzonej na potrzeby śledztwa o sygn. akt [...], wszczętego na skutek zawiadomienia Urzędu Miasta. Opinia ta została przekazana do Kolegium w dniu [...] grudnia 2015 r. Opinia ta miała udzielić odpowiedzi na następujące pytania: 1) czy podziały działek nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz działki nr [...] z obrębu [...] były zgodne z przepisami o planowaniu przestrzennym i Prawa budowlanego?; 2) czy gwarantowały możliwość zagospodarowania w sposób spełniający Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie?; 3) czy ustanowienie na rzecz Spółdzielni "P." prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...], [...],[...] oraz nieruchomości położonej pomiędzy ulicami [....], [...], [...],[...] oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], było zgodne z obowiązującymi wówczas normami wynikającymi z art. 88a ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. O gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości?; 4) czy wielkość i położenie tych działek gwarantowały możliwość zabudowy?; 5) czy te działki były niezbędne dla prawidłowego korzystania z już istniejących budynków? Kolegium stwierdziło, że opinia ta dotyczyła kwestii podziału działek, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Na stronie 8 opinii biegły stwierdził, że odnośnie podziału działki nr [...] z obrębu [...], wydzielenie działki nr [...] nie naruszało ustaleń planu zagospodarowania osiedla do czasu nie zmieniania użytkownika i pozostawienia funkcji wcześniej zaplanowanego parkingu. Organ podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może nastąpić z powodu rażącego naruszenia prawa powszechnie obowiązującego, natomiast plan zagospodarowania osiedla nie jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego, mogącego stanowić przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji. W odniesieniu do zarzutu niewykonalności decyzji w zakresie zapisu dotyczącego zobowiązania inwestora do zabezpieczenia potrzeb parkingowych mieszkańców budynków istniejących i projektowanych, Kolegium uznało go za zasadny. Dlatego w części dotyczącej tego zobowiązania nałożonego na inwestora organ stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, gdyż żaden z przepisów prawa nie stanowi podstawy zobowiązania inwestora nowopowstających obiektów do zapewnienia miejsc parkingowych dla samochodów należących do mieszkańców budynków istniejących w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Nałożenie takiego obowiązku na inwestora stanowi rażące naruszenie art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 199 z późn. zm.). Zgodnie z art. 52 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków, zaś zgodnie z art. 64 ust. 1 tej ustawy przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. W konstatacji Kolegium wskazało, iż po dokonaniu analizy akt sprawy, decyzji własnej nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. oraz decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2008r. i biorąc pod uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych oraz wyjaśnienia przedstawione wyżej, uznało, że należy uchylić decyzję własną nr [...] z dnia [...] listopada 2013r. w części dotyczącej nałożenia na inwestora obowiązku "sporządzenia bilansu miejsc postojowych istniejących i projektowanych, które zabezpieczą potrzeby parkingowe mieszkańców budynków istniejących i projektowanych" i stwierdzić nieważność w ww. zakresie. Kolegium dokonało również oceny prawidłowości wydanej decyzji, biorąc pod uwagę pozostałe przesłanki wynikające z art. 156 § 1 ( pkt 1, 3, 4, 5, 6, 7 kpa) i nie znalazło podstaw do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o pozostałe przesłanki wynikające z art. 156 § 1 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. R. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 4, 5, 6, 7, art.61 pkt 1 oraz art. 3 pkt 9 i 20 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zignorowanie aktu, iż realizacja inwestycji będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji narusza w sposób rażący ww. przepisy prawa w odniesieniu do budynków mieszkalnych wielorodzinnych usytuowanych na działce nieobjętej inwestycją, a także przyjęcie, że pozbawienie miejsc parkingowych mieszkańców okolicznych bloków może świadczyć co najwyżej o naruszeniu interesu faktycznego, a nie interesu prawnego. W skardze zarzucono również naruszenie art. 104 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe sformułowanie rozstrzygnięcia ( sentencji), co czyni decyzję niezrozumiałą, a także art. 6,7,8,9,10 § 1, 12 § 1, art. 75 § 1, 77 § 1 , 80 k.p.a. poprzez pominięcie w ocenie istotnych dla sprawy dowodów oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji nr [...], mimo istnienia oczywistych ku temu podstaw. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, względnie uchylenie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd dokonuje oceny legalności decyzji według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu jej wydania. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. uchylająca własną decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. w części odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w zakresie nałożenia na inwestora obowiązku "sporządzenia bilansu miejsc postojowych istniejących i projektowanych, które zabezpiecza miejsca parkingowe mieszkańców budynków istniejących i projektowanych" i stwierdzająca nieważność ww. decyzji Prezydenta [...] w tym zakresie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., i utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2013 r. w pozostałym zakresie. W ocenie Sądu zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu w stopniu wskazującym na konieczność jej uchylenia. Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, co oznacza, że w przypadku zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. stwierdza nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w razie braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje, jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10, LEX nr 824448). W orzecznictwie wyrażono także pogląd, że o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej; por. też wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 września 1998 r., II SA 1249/97, LEX nr 41819: "Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że art. 61 ust. 1 u.p.z.p określa warunki wymienione w ust. 1-5, od których uzależnione jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1), gdy teren ma dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnione jest wystarczające uzbrojenie terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4), a także gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Spełnienie ww. ustawowych warunków łącznie oznacza, że strona wnioskująca ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści, zaś ewentualna odmowa ustalenia warunków zabudowy przez organ prowadzący postępowanie musi opierać się na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym wprost jakieś ograniczenie (por. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa, 2004 r.). Wobec podniesionego przez skarżącego zarzutu dotyczącego określenia miejsc parkingowych należy wyjaśnić, iż przepis art. 54 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. wymaga, by decyzja o warunkach zabudowy określała tylko warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy co do, między innymi, obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji. Natomiast przepis § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) będzie miał zastosowanie dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, w którym organ określi liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych, mając przy tym na uwadze ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Słusznie wskazało Kolegium, że żaden przepis prawa nie wymaga by już na etapie ustalania warunków zabudowy danego przedsięwzięcia konieczne było ustalanie ilości miejsc parkingowych. Wobec tego zasadnie organ uznał, że nałożony w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r. na inwestora obowiązek sporządzenia bilansów miejsc postojowych istniejących i projektowanych nie znajduje umocowania w żadnym przepisie obowiązującego prawa, tym samym w sposób rażący naruszono art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 ust.1 u.p.z.p. Prawidłowo zatem Kolegium w zaskarżonej decyzji stwierdziło nieważność kwestionowanej Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w tym zakresie. Zauważyć przy tym należy, że w pkt 1.5 decyzji Prezydenta [...] ( str. 3- 4) określono warunki obsługi w zakresie komunikacji, w ramach których wskazano według jakich wskaźników inwestor ma zapewnić ilość miejsc postojowych niezbędną do obsługi inwestycji. Podzielić należy stanowisko Kolegium, że kontrolowana decyzja Prezydenta [...] nr [...] nie posiada innych kwalifikowanych wad w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a., stąd też nie zachodziły podstawy do stwierdzenia jej nieważności w pozostałym zakresie. Za chybione należy uznać zarzuty skargi co do naruszenia art. 61 ust. pkt 5 u.p.z.p. w zw. art. 4, 5, 6, 7, 61 pkt 1 oraz art. 3 pkt 9 i 20 Prawa budowlanego oraz § 12 z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem - jak słusznie wskazało Kolegium w decyzji pierwszoinstancyjnej - przepisy te mają zastosowanie w postępowaniu przed organami architektoniczno-budowlanymi na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. W orzecznictwie wyraźnie podkreśla się do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie można zaliczyć przepisów Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. To rozporządzenie ma zastosowanie w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ po pierwsze - zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, a po drugie - przemawia za tym przedmiot postępowania o ustalenie warunków zabudowy i tym samym jego odrębność od postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 7 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2151/12, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Za pozbawione uzasadnionych podstaw należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego sentencja zaskarżonej decyzji jest prawidłowa i odpowiada treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium przeprowadziło wnioskowany przez skarżącego dowód, słusznie uznając, że opinia biegłego sądowego dotyczy kwestii podziału nieruchomości a nie decyzji o warunkach zabudowy. Zatem nie mogła być brana pod uwagę w tym postępowaniu. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.