IV SA/Wa 2616/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi V.H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...].11.2016r. nr [...] IV SA/Wa 2616/18 UZASADNIENIE Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] lipca 2018 r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela Ukrainy V. H. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] listopada 2016r. Nr [...] orzekającą o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 3 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji oraz, o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. W dniu 23 listopada 2016r. przed Komendantem Placówki Straży Granicznej w [...] zostało wszczęte postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Następnie tego samego dnia organ I instancji wydał decyzję orzekającą o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i zakazach wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen . W podstawie prawnej decyzji powołano art. 302 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Cudzoziemiec złożył odwołanie od decyzji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść przepisów ustawy o cudzoziemcach znajdujących zastosowanie w tej sprawie. Organ odwoławczy zauważył, że jak wynika z akt sprawy cudzoziemiec ostatni raz wjechał do Polski w dniu 13 stycznia 2015r. i w dniu 28 stycznia 2015r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w związku z pracą. Zezwolenie takie zostało mu udzielone z terminem ważności do dnia 29 kwietnia 2016r. W dniu 6 kwietnia 2016r. cudzoziemiec ponownie wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W dniu [...] maja 2016r. Sąd Rejonowy w [...] skazał cudzoziemca m. in. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat oraz karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 20 złotych każda, zakaz prowadzenia pojazdów na okres 4 lat oraz świadczenie pieniężne w wysokości 5 tysięcy złotych, (sygn. akt [...]). W związku z powyższym, w dniu [...] czerwca 2016r. dane skarżącego zostały wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem obowiązywania wpisu - do dnia 9 czerwca 2019r. W konsekwencji powyższego, na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, w dniu 16 listopada 2016r. Wojewoda [...] wydał decyzję o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, a Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie decyzją z dnia 12 kwietnia 2017r., po czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na powyższą decyzję wyrokiem z dnia 3 października 2017r. (sygn. akt IV SA/Wa 1442/17). W dniu [...] listopada 2016r. cudzoziemiec został zatrzymany przez funkcjonariuszy PSG w [...] i tego samego dnia zostało wszczęte postępowanie w sprawie zobowiązania go do powrotu. Biorąc pod rozwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny oraz uregulowania prawne organ stwierdził zasadność wydania zaskarżonej decyzji, albowiem nadal obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Organ wyjaśnił, że przepis art. 302 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach ma charakter obligatoryjny i zobowiązuje organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli organ ten stwierdzi, iż dane cudzoziemca figurują we wskazanym wyżej wykazie. Zdaniem organu podnoszona przez stronę okoliczność pozostawania w nieformalnym związku z obywatelką polską nie uzasadnia uchylenia bądź zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, że cudzoziemiec nie legitymuje się wizami, czy tytułami pobytowymi uwzględnionymi w art. 303 ust. 1 pkt 1-3 i 5-7 ustawy. Ustalenia faktyczne wskazują także, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 303 ust. 1 pkt 4, 8-13 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto cudzoziemcowi nie udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (por. art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy). Organ wyjaśnił, że aby udowodnić istnienie w sprawie przesłanki z art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, strona powinna wykazać okoliczności bezspornie wskazujące na istnienie zindywidualizowanego zagrożenia dla niej po powrocie do kraju pochodzenia, o których mowa w tych przepisach. Podczas przesłuchania w dniu [...] listopada 2016r. cudzoziemiec nie przedstawił żadnych przeszkód uniemożliwiających mu powrót na Ukrainę ani też żadnych zagrożeń związanych z powrotem do kraju pochodzenia i zadeklarował dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji. Cudzoziemiec mieszka w [...] W ocenie organu odwoławczego opartej na analizie sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego jak również jego sytuacji osobistej, powrót cudzoziemca na Ukrainę nie wiąże się z zagrożeniami, o których mowa w art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy podkreślił, że zbadał również zasadność odmowy udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych z uwagi na ochronę życia rodzinnego i prywatnego cudzoziemca. Wyjaśnił, iż art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. W orzecznictwie ETPCz prezentowany jest pogląd, że naruszenia przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców mogą uzasadniać podjęcie ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego cudzoziemca i ingerencja ta może polegać nawet na wydaleniu z kraju goszczącego. To czy ostatecznie wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji zależeć może od tego, czy podjęta przez władze krajowe ingerencja pozostaje w należytej proporcji do stwierdzonych naruszeń prawa, czyli, czy ingerencja ta jest konieczna demokratycznym społeczeństwie. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza prawa cudzoziemca do poszanowania jego życia rodzinnego. Skarżący nie jest małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wprawdzie skarżący powołuje się w przedmiotowym odwołaniu na pozostawanie w nieformalnym związku z obywatelką polską, jednak nic przedstawił żadnych dowodów świadczących, iż jest to związek o charakterze trwałym, zasługującym na ochronę w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza również prawa cudzoziemca do ochrony jego życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący nie posiada w Polsce majątku trwałego ani legalnych źródeł dochodu stanowiących podstawę jego egzystencji. Jego ostatni pobyt w naszym kraju datuje się od dnia [...] stycznia 2015r. i miał charakter czasowy związany z pracą. Brak jest więc podstaw do uznania, że centrum życiowe cudzoziemca zostało przeniesione do Polski i istnieją realne przeszkody uniemożliwiające przeniesienie go z powrotem na Ukrainę. W kontekście instytucji udzielenia zgody na pobyt tolerowany organ nie stwierdził, aby wobec cudzoziemca zachodziły okoliczności z art. 349 ustawy o cudzoziemcach, a zatem nie ma wobec niego zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, która jest stosowana w przypadku, gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgodny na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349 ustawy. Organ nie stwierdził również, aby w sprawie zachodziła przesłanka z art. 351 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach. Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja cudzoziemca nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Organ wskazał, że termin dobrowolnego powrotu i zakazy ponownego wjazdu zostały określone zgodnie z przepisami ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemiec wniósł skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej: 1. błędne ustalenie, że w sprawie nie istnieją żadne przesłanki negatywne do tego by nie wydawać wobec niego decyzji o zobowiązaniu do powrotu w szczególności tych o jakich mowa w art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach; 2. błędne ustalenia, że w sprawie nie istnieją przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany o jakich mowa w art. 348 ust. 1 pkt a i b oraz w szczególności ust. 2. a także art. 351 ust. 1 pkt a i b ustawy o cudzoziemcach w szczególności wobec faktu, że na terenie Ukrainy obecnie prowadzone są działania wojenne, oraz faktu zamiaru zalegalizowania jego związku z obywatelką Polski, uznania nienarodzonego jeszcze dziecka i okoliczności, że jego ośrodek życiowy został skoncentrowany w Polsce oraz że pobyt na terenie Polski nie jest żadnym zagrożeniem dla tego kraju; 3. naruszenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. poprzez nieproporcjonalną reakcję na popełnione przeze mnie przestępstwo i naruszenie prawa do życia rodzinnego w szczególności w sytuacji gdy jego więzi rodzinne w Polsce są już silniejsze niż w kraju macierzystym na Ukrainie, jest w stałym związku z J. N. (od 2 lat i 7 miesięcy), spodziewają się dziecka. Skarżący wniósł o zmianę decyzji i udzielnie zgody na pobyt tolerowany lub ze względów humanitarnych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie kwestionuję faktu, że został skazany przez polski sąd i że obowiązuje w związku z tym wpis do rejestru osób, których pobyt na terenie Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Nie zgadzam się jednak ze stanowiskiem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że w przedmiotowej sprawie nie istnieją przesłanki do tego by mógł otrzymać zezwolenie na pobyt na terenie RP ze względów humanitarnych lub na pobyt tolerowany. Na terytorium Ukrainy cały czas istnieje duże ryzyko podjęcia działań wojennych. Niezależnie od tego w jakim miejscu kraju się mieszka istnieje realne zagrożenie, że mógłby zostać wcielony do armii i wysłany w rejon potencjalnych walk. Młody wiek i stan zdrowia powodują, iż zmobilizowanie do armii i wysłanie w rejon walk jest bardzo realne. Nie ma wątpliwości, że obecnie na terenie Ukrainy jego prawo do życia, wolności, bezpieczeństwa osobistego byłoby zagrożone. W przypadku gdyby został wcielony do armii ukraińskiej i skierowany w rejon walk, mogłaby się zrealizować również przesłanka wskazana w ust. 1 pkt. b art. 348 ustawy o cudzoziemcach (np. w przypadku trafienia do niewoli). Przebywa już w Polsce bardzo długo. Tu ma ustabilizowane życie rodzinne. Jest zaręczony z obywatelką polską J. N., mają zamiar w najbliższym czasie sformalizować nasz związek i wziąć ślub. Mieszkają razem już od 2 lat i 7 miesięcy. Od czasu wszczęcia postępowania administracyjnego w jego sytuacji osobistej i majątkowej wiele się zmieniło. W ostatnich tygodniach okazało się że wraz z J. N. będą mieć dziecko. Z zaświadczenia lekarskiego z 20 lipca 2018r. wynika, że partnerka jest w drugim miesiącu ciąży. W dniu 24 lipca 2018r. uznał dziecko w Urzędzie Stanu Cywilnego w [...]. Sytuacja z prowadzeniem samochodu pod wpływem alkoholu miała incydentalny i jednorazowy charakter. Bardzo żałuje swojego postępowania. Wykonał i wykonuje wszystkie nałożone przez Sąd obowiązki. Nie wchodzi w żadne konflikty z prawem. Na dzień wniesienia skargi okres dwuletniego zawieszenia kary pozbawienia wolności już upłynął. Wobec wyżej wskazanych okoliczności wydalenie go z terytorium RP i ingerencja władzy publicznej w życie osobiste jest nieuzasadniona i nieproporcjonalna do ciężaru i charakteru popełnionego czynu zabronionego. Tym samym ingerencja ta pozostaje w sprzeczności z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Obecnie z rodziną w Polsce łączą go już silniejsze więzi rodzinne niż z tą jaką ma na Ukrainie. Deportacja w obecnej sytuacji może spowodować, że przez kilka lat nie będzie mógł widzieć dziecka i jego matki, tego rodzaju konsekwencje są zbyt daleko idącymi biorąc pod uwagę, czyn zabroniony jaki popełnił, którego konsekwencje już poniósł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2018 r. narusza przepisy prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co więcej naruszenie to stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ponieważ ujawniła się istotna w sprawie okoliczność, istniejąca w dacie wydania decyzji, a nie poddana ocenie organu. W prowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, obligująca organ do dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Wyrazem tej zasady są wynikające z treści art. 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. obowiązki nałożone na organ, a zatem zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego i jego obiektywna, wszechstronna ocena, obejmująca rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a następnie rzetelne uzasadnienie m.in. dokonanej oceny dowodów i stanowiska organu. W ocenie sądu organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę na skutek wniesionego odwołania naruszył powyższą zasadę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ wbrew zasadzie wyrażonej w artykule 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a nie przeprowadził czynności niezbędnych do załatwienia sprawy i nie ustalił sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy istniejącego w dacie wydania decyzji, tym samym ocena o braku negatywnych przesłanek określonych w art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy uniemożliwiających zobowiązanie cudzoziemca do powrotu jest przedwczesna. Stosownie do treści art. 302 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2017 r., poz. 2206 z późn. zm.) wobec potwierdzenia, że aktualny jest wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany wydanie decyzji zobowiązującej do powrotu jest obligatoryjne, o ile nie występują negatywne przesłanki określone w art. 303 ust. 1 ustawy. Materiał dowodowy wskazuje, że V. H. wjechał na terytorium Polski w styczniu 2015 r. i uzyskał zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Potwierdził także, czego nie kwestionuje skarżący, że był on sprawcą wypadku drogowego, który spowodował pod wpływem alkoholu, za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] i w związku z tym jego dane zostały wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. Cudzoziemiec składając zeznania w dniu 22 listopada 2016 r. oświadczył, że nie obawia się powrotu na Ukrainę, a jedynie wyjaśnił, że nie chciałby tam wracać ze względu na brak pracy. Dlatego za niewiarygodne należy uznać zdaniem sądu twierdzenia skarżącego zawarte w uzupełnieniu odwołania od decyzji organu I instancji i podtrzymane w skardze, że powrót do kraju pochodzenia stanowi dla niego zagrożenie zarówno ze względu na niestabilną sytuację na Ukrainie, jak też prawdopodobieństwo powołania do wojska i wysłania w rejon walk. W ocenie sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że wobec skarżącego nie zachodzą okoliczności określone w art. 303 ust. 1 pkt 1, 3, 4-13 ustawy uniemożliwiające wydanie decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu. Prawidłowo organ ocenił, że nic nie wskazuje na istnienie okoliczności zagrażających prawu do życia, wolności i bezpieczeństwa cudzoziemca w kraju pochodzenia, możliwość skazania, poddania torturom, karania, zmuszania do pracy, poniżania, pozbawienia prawa do rzetelnego procesu. Skarżący składając zeznania nie wyraził jakiejkolwiek obawy przed powrotem do kraju pochodzenia, w którym żyją przecież bliscy członkowie jego rodziny tj. rodzice i brat. Powszechnie znanym faktem jest to, że większość terytorium Ukrainy to rejon bezpieczny, gdzie nie występują zagrożenia związane z działaniami zbrojnymi, a skarżący zamieszkiwał w obwodzie lwowskim, a więc rejonie całkowicie bezpiecznym, kontrolowanym przez władze w Kijowie. Cudzoziemiec nie spełnia więc przesłanek określonych w art. 348 pkt 1 lit a-d w/w ustawy, które uzasadniałyby przyznanie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Wskazywana przez skarżącego dopiero w odwołaniu i w skardze obawa przed powołaniem do wojska i możliwością skierowania go w rejon działań zbrojnych, również nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej brak możliwości zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Odbycie służby wojskowej stanowi obowiązek obywatelski, a zagrożenia z tą służbą związane, nie mogą być utożsamiane z zagrożeniem prawa do życia w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W ocenie sądu organ analizując sytuację życiową skarżącego niedostatecznie wyjaśnił czy nie zachodzą wobec niego warunki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych określone w art. 348 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach. A więc czy zobowiązanie do powrotu nie stanowiłoby nieusprawiedliwionej ingerencji w jego prawo do życia rodzinnego, a także nie naruszałoby prawa dziecka, którego narodzin cudzoziemiec spodziewa się, w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, co stanowiłoby z kolei negatywną przesłankę do zobowiązania do powrotu określoną w art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ ograniczył swoją analizę do sytuacji przedstawionej przez cudzoziemca podczas przesłuchania kiedy to cudzoziemiec poinformował, że w Polsce od około roku pozostaje w nieformalnym związku z obywatelką polską, z którą zamieszkuje i wobec której ma pewne życiowe plany, ale jeszcze nieskonkretyzowane. Organ ocenił więc, że cudzoziemiec nie wykazał, że jego związek ma charakter trwały i zasługuje na szczególną ochronę. Należy podkreślić jednak, że oceny tej organ odwoławczy dokonywał po upływie 2 lat od przesłuchania, ponieważ tak długo nie rozpoznawał przedmiotowej sprawy. Organ mimo to nie podjął żadnych działań mających na celu uaktualnienie informacji o sytuacji życiowej cudzoziemca, choć on sam na taką potrzebę wskazywał w uzupełnieniu swojego odwołania, wnioskując o przeprowadzenie dowodów, w tym dowodu z przesłuchania jego narzeczonej. Organ nie odniósł się do wniosków skarżącego i nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego. Nie ma racji organ odwoławczy, że dołączone do skargi dowody nie mają znaczenia w tym postępowaniu, ponieważ nie były znane organowi. Należy zauważyć, że dowody te potwierdzają okoliczność, która zaistniała w toku postępowania, a więc ciążę i ojcostwo cudzoziemca, a zatem mogłyby stanowić podstawę do zainicjowania postępowania wznowieniowego. Skoro jednak znane są już na tym etapie, a organ niewątpliwie dopuścił się naruszenia zasad postępowania administracyjnego, stwierdzone naruszenie należy kwalifikować jako dające podstawę do wznowienia postępowania i uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Okoliczności te przeczą niedostatecznym ustaleniom organu o braku trwałości związku z obywatelką polską, o nieistnieniu skonkretyzowanych planów na wspólne życie rodzinne na terytorium Polski. Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze dotyczące w istocie naruszenia zasad postępowania zasługiwały na uwzględnienie. Przedwczesny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uzupełni materiał dowodowy w zakresie okoliczności związanych z aktualną sytuacją życiową skarżącego, a następnie dokona wszechstronnej jego oceny z uwzględnieniem okoliczności mogących stanowić przeszkodę do zobowiązania do powrotu, które nie zostały wszechstronnie rozważone i ujawnionych dowodów świadczących o spodziewanym narodzeniu dziecka skarżącego i wówczas oceni czy ujawnienie danych cudzoziemca w wykazie na skutek popełnionego przestępstwa stanowi konieczną ingerencję w prawo do życia rodzinnego lub nie naruszy praw dziecka w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi. Z uwagi na to, że dostrzeżone naruszenia przepisów postępowania wymagają uzupełnienia materiału dowodowego, następnie dokonania ponownej jego oceny, według zaleceń określonych powyżej, zagwarantowanie stronie prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy (art. 15 K.p.a.), skutkowało koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.