IV SA/Wa 2617/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy na terytorium RP postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. V. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2012 r. (nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy na terytorium RP. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie skarżący żąda wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji Rady do Spraw Uchodźców. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji (Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców) z dnia [...] czerwca 2012 r. (nr [...]) umarzającą postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Z treści powyższych decyzji wynika, że skarżący wszczął postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, składając po raz drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy, w istocie oparty na tych samych podstawach co poprzedni. Sąd wyjaśnia, że wstrzymanie wykonania decyzji umarzającej postępowanie polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje. Zatem samo to, że dany akt jest rozstrzygnięciem umarzającym postępowania nie przesądza o konieczności odmowy przyznania stronie postępowania sądowego ochrony tymczasowej. O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie decyduje więc rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona interesu strony, dysponującej przyznanymi jej przez konkretną normę prawną uprawnieniami (zob. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 356/12, postanowienie NSA z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II OZ 923/12; dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Zasadniczą zatem kwestią w rozpoznawanej sprawie pozostaje ocena, czy niewstrzymanie wykonania wskazanych we wniosku decyzji będzie skutkowało dla skarżącego znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski, a zatem bezpośrednim jej skutkiem nie jest wydalenie skarżącego. Ponadto w przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana specjalna ochrona przed wydaleniem, tak jak w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy (art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 680). Wniesienie więc kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie powoduje wstrzymania z mocy prawa wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie miało wpływu na wykonanie decyzji o wydaleniu. Zauważyć także trzeba, że skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w kontekście wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że istnieją konkretne okoliczności, które w przypadku niewstrzymania decyzji mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rzeczą sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek V. A. zawarty w skardze ograniczał się jedynie do wskazania decyzji, których dotyczy żądanie wstrzymania, nie zawierał zaś żadnego uzasadnienia. W tej sytuacji, skoro decyzje organów administracji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy nie prowadzą bezpośrednio do wydalenia wnioskodawcy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaś on sam nie wykazał, w jaki sposób wstrzymanie wykonania tych decyzji zagwarantuje ochronę przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.