IV SA/Wa 2617/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. J. o sprostowanie sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2617/12 w sprawie ze skargi V. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odmówić sprostowania sentencji wyroku. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2617/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi V. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, w pkt 1 oddalił skargę, natomiast w pkt 2 przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r. pr. J. J. kwotę 240 złotych oraz kwotę 55,20 złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 6 marca 2014 r. wpłynął do Sądu wniosek pełnomocnika z urzędu o sprostowanie wyroku w części orzeczenia o zasądzeniu na jego rzecz nieopłaconej pomocy prawnej z uwzględnieniem stawki VAT. Pełnomocnik oświadczył, że jest zatrudniony w stosunku pracy i nie prowadzi działalności gospodarczej (nie jest płatnikiem VAT), zatem brak jest podstaw do powiększenia zasądzonych przez Sąd kosztów nieopłaconej pomocy prawnej o wysokość podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że ustawa stanowi inaczej, zgodnie z art. 16 § 2 p.p.s.a. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny i pewny. Z kolei przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych jest zamieszczane w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach nie może być zakwestionowane w trybie art. 156 p.p.s.a. chyba że istnieje jedynie rozbieżność pomiędzy kwotą wpisaną cyfrowo a kwotą określoną pisemnie, co wskazywałoby na pomyłkę pisarską. Postanowienie w sprawie kosztów sądowych zamieszczone w wyroku Sądu można zaskarżyć w drodze zażalenia na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania sądowego, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Podmiot niezgadzający się z rozstrzygnięciem w sprawie kosztów sądowych może je zatem zaskarżyć w zażaleniu wniesionym w trybie i na zasadach przewidzianych dla postępowania zażaleniowego określonych w p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt II GZ 249/10, Lex nr 743043). Z tych przyczyn, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.