IV SA/Wa 262/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Sędzia NSA Tadeusz Cysek Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi T. B., S. B. i K. G. na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę S. B. i K. G.; 2. ze skargi T. B. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 3. zasądza od Rady Gminy w K. kwotę 300 zł (trzysta zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz T. B.; 4. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnia się wyroku. T. B., S. B. i K. G. w związku z wyłożeniem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi O. i L. wnieśli pismo nazwane protestem. W piśmie tym wyrazili protest przeciwko poszerzeniu ulic: [...] i [...] w O., kosztem powierzchni działki nr [...]. Zdaniem autorów tego pisma ulica [...] stanowi drogę dojazdową do jednej tylko posesji, a więc nie ma potrzeby poszerzania jej do 9 m. Rada Gminy w K. uchwałą nr [...] z [...] stycznia 2004 r., na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odrzuciła ten zarzut. W uzasadnieniu Rada Gminy stwierdziła, że skarżący są samoistnymi posiadaczami działki nr [...], która jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Początkowo szerokość ulic [...] i [...] planowano na 10 m, ale na skutek wnoszonych zastrzeżeń zmniejszono szerokość ul. [...] na odcinku nieruchomości skarżących do 8 m. W związku z przeznaczeniem działki nr [...] pod budownictwo mieszkaniowe konieczne jest stworzenie infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych oraz zapewnienie dojazdów. Jako podstawę prawną Rada wskazała art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze na tę uchwałę T. B., S. B. i K. G. ponowili zarzuty dotyczące braku konieczności poszerzenia ulicy [...], aż do 8 m kosztem ich działki. Wyrazili zgodę na poszerzenie ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do rogu działki nr [...]. Również zgadzają się na poszerzenie ulicy [...] o 1 m, ale ich propozycja została odrzucona. Ulica ta nie ma istotnego znaczenia dla mieszkańców gminy i jej dotychczasowa szerokość w zupełności wystarcza. Nadal zgadzają się na jej poszerzenie o 1 metr. Tereny działki nr [...] i sąsiednie od dawna są wykorzystywane pod budownictwo mieszkaniowe i gęsto zabudowane. Nie ma dalszej możliwości podziału tych terenów i nowych inwestycji. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. wniosła o jej oddalenie wskazując, że S. B. i K. G. nie mają interesu prawnego w tym postępowaniu, albowiem tylko T. B. wniosła o stwierdzenie zasiedzenia tej działki nr [...]. Zdaniem Rady Gminy konieczność przeznaczenia części nieruchomości nr [...] pod ulicę wynika z faktu przeznaczenia terenu pod budownictwo mieszkaniowe. Istnieje konieczność stworzenia infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych. Na rozprawie w dniu 26.11.2004 r. skarżąca T. B. przedstawiła prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w W. z [...] czerwca 2004 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia własności w drodze zasiedzenia działki nr [...] o pow. 0,37 ha w O. przez K. S. i H. S z dniem 1.01.1978 r. Nadto skarżąca oświadczyła, iż jako córka K. i H. S. jest ich jedyną spadkobierczynią. Natomiast synowie nie mają tytułu prawnego do tej działki. Pełnomocnik Rady Gminy nie kwestionował tej okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rada Gminy w świetle postanowienia ww. zasadnie, potraktowała zastrzeżenia T. B. wniesione do projektu planu jako zarzut. Zasadnie również Rada podniosła, że zgodnie z art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się m.in. przeznaczenia terenów oraz linie rozgraniczające ulice, place i drogi publiczne. Jednak zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) uchwała o odrzuceniu zarzutu musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Przy czym uzasadnienie to nie może ograniczyć się do zacytowania art. 10 ww. ustawy i ogólnie sformułowanej konieczności utworzenia sieci infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych. Z uwagi na to, że przedmiotowy projekt planu narusza interes skarżącej, albowiem narusza jej prawo własności, poprzez przeznaczenie części działki pod poszerzenie drogi, to Rada Gminy ma obowiązek szczegółowego i wnikliwego rozpatrzenia wniesionego zarzutu oraz takiego uzasadnienia w przypadku jego odrzucenia. Uzasadnienie faktyczne nie może być ogólnikowe i lakoniczne. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, dlaczego ta ulica musi mieć 8 metrów szerokości, skoro jak twierdzi skarżąca obsługuje tylko 1 działkę i teren ten jest już zainwestowany, gdyż od dawna są to tereny budowlane. Nie tworzy się zatem nowej sieci dróg dla nowych terenów przeznaczonych pod zabudowę. W tym zakresie brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego, które pozwalałoby Sądowi na ocenę zasadności zarzutów skargi. Wprawdzie Rada powołała się na konieczność stworzenia infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych, ale nie wskazała żadnej podstawy prawnej. Jak wynika z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430) drogi gminne powinny mieć parametry techniczne i użytkowe klasy L, D i wyjątkowo Ż – § 4 ust. 2 pkt 4. Szerokość ulicy w liniach rozgraniczających w klasie L i D nie powinna być mniejsza niż odpowiednio 12 i 10 m. w wyjątkowych wypadkach uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości ulic, jednak wymaga to spełnienia określonych wymagań – § 7 ust. 2. Dołączony do akt sprawy projekt planu nie zawiera ustaleń dotyczących szerokości przedmiotowych dróg gminnych. Dopiero na rozprawie pełnomocnik Rady dołączył brakującą część projektu planu, z którego wynika, że droga oznaczona symbolem [...] ma minimalną szerokość w liniach rozgraniczających 8 m. (§ 59). W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały brak jest jakiegokolwiek odniesienia do wyżej wymienionych przepisów rozporządzenia, jak i do zarzutów skarżącej co do braku konieczności poszerzenia przedmiotowych ulic. Ponadto w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji kiedy miało miejsce poprzednie wyłożenie projektu planu, co ma istotne znaczenie dla oceny, czy Gmina nie naruszyła art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717). Brak jest również stanowiska Wójta Gminy K. o nieuwzględnieniu zarzutu, o którym mowa w art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z 1994 r. Mając te wszystkie okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 200 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały ze skargi T. B. i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Natomiast w odniesieniu do skarg S. B. i K. G. Sąd uznał, iż Rada błędnie zakwalifikowała ich zastrzeżenia do projektu planu jako zarzut. Nie byli oni, ani nie uzyskali żadnego prawa do przedmiotowej działki. Wobec tego ich zastrzeżenia do projektu planu należało potraktować jako protest. Uznając, iż ww. skarżący nie wykazali, aby w ogóle mieli interes prawny w tym postępowaniu planistycznym, a tym bardziej, aby został on naruszony, Sąd ich skargi oddalił.