IV SA/Wa 262/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej K. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993, ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania M. B. z miejsca pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji, Wojewoda [...] ustalając stan faktyczny sprawy wskazał, że K. S. wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie M. B. wskazując, że M. B. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. , zamieszkuje natomiast w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. . Z kolei M. B. oświadczyła, że w lokalu nr [...] przy ul [...] w W. zamieszkuje wraz z synem L. B. Do lokalu ma swobodny dostęp, posiada klucze i ma w nim zgromadzone wszystkie swoje rzeczy. Ponadto uiszcza opłaty za przedmiotowy lokal. Organ I instancji przeprowadził w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. kontrolę meldunkową. Z protokołu przeprowadzonej kontroli wynika, że przedmiotowy lokal składa się z dwóch pokoi, lokal jest całkowicie umeblowany, znajdują się w nim rzeczy należące do M. B. (sprzęty, ubrania, rzeczy osobiste). Ponadto fakt zamieszkiwania M. B. w lokalu nr [...] przy ul [...] w W. potwierdzili przesłuchani w sprawie świadkowie: B. P. , J. P., A. S. , M. K., D. K., B. S. W toku postępowania odwoławczego została przeprowadzona kontrola meldunkowa w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. . Kontrola meldunkowa przeprowadzona w tym lokalu wykazała, że zamieszkuje w nim D. G. (narzeczona syna M. B. ). Obecna podczas kontroli M. B. potwierdziła, że przychodzi do przedmiotowego lokalu z różną częstotliwością - w zależności od potrzeb, zna również sąsiadów zamieszkujących w pobliżu tego lokalu jednak w lokalu tym nie mieszka. Z protokołu sporządzonego na ww. okoliczność wynika, że w lokalu nr [...] przy ul [...] w W. znajdują się rzeczy należące do D. G., jedynie meble są własnością M. B. Organ odwoławczy oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, że zeznania bezstronnych świadków oraz ustalenia dokonane w toku kontroli meldunkowych pozwalają stwierdzić, że M. B. zamieszkuje w lokalu, w którym jest zameldowana na pobyt stały. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że wymieniona posiada w przedmiotowym lokalu swój pokój, ma do lokalu swobodny dostęp, tam nocuje, posiada swoje rzeczy osobiste, włada kluczami do lokalu, jest widywana przez sąsiadów. Powyższe uzasadnia orzeczenie o odmowie wymeldowania M. B. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Organ odwoławczy nie dał wiary zeznaniom A. C., gdyż pozostałe osoby zamieszkujący w budynku nr [...] przy ul [...] w W. potwierdziły fakt zamieszkiwania M. B. w lokalu nr [...] w tym budynku. Natomiast zeznania T. P. nie zostały wzięte pod uwagę gdyż świadek ten nie posiada informacji czy M. B. zamieszkuje stale w miejscu zameldowania. Wojewoda [...] nie uwzględnił również zeznań L. B. złożonych w dniu 7 stycznia 2011 r. gdyż dowód z przesłuchania ww. został przeprowadzony niezgodnie z art 79 k.p.a. Z tych samych względów nie zostały również uwzględnione zeznania przesłuchanych w sprawie świadków zamieszkujących w sąsiedztwie lokalu nr [...] przy ul [...] w W. /k : 158 - 160/. Jednak zdaniem organu odwoławczego nie istniała konieczność przeprowadzenia ww. dowodów ponownie gdyż zeznania świadków zamieszkujących w budynku przy ul. [...] w W. wskazują bezspornie, że M. B. zamieszkuje w lokalu, w którym jest zameldowana na pobyt stały. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. wniosła K. S. . Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7 i 8 k.p.a. oraz 77 § 1 i 80 k.p.a. Zarzuciła również naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżąca wskazała na nieprawidłową ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ, wskazała na materiał dowodowy, którego organ nie wziął pod uwagę, niezasadne nieuwzględnienie zeznań świadków zamieszkujących w sąsiedztwie lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Skarżąca wskazała również na okoliczność, iż syn M. B. we wrześniu 2011 r. zawarł związek małżeński z D. G. W ocenie skarżacej, organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny istniejący w dacie wydawania decyzji, w wyniku czego uznały, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 15 ust. 2 w/w ustawy. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Podstawę prawną wniosku skarżącej o wymeldowanie M. B. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. stanowił art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, za bezsporną organ odwoławczy uznał okoliczność zamieszkiwania M. B. w miejscu zameldowania na pobyt stały. Faktem jest, że organ ustalenia swoje oparł na materiale dowodowym potwierdzającym tę okoliczność. Jednakże należy zauważyć, że skarżąca w toku postępowania konsekwentnie twierdziła, że M. B. zamieszkuje na stałe w swoim lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. . Zasadne zatem było przesłuchanie w charakterze świadków osób zamieszkujących w budynku przy ul. [...] w W. . Organ odwoławczy zlecił organowi I instancji przeprowadzenie takiego dowodu, jednakże z uwagi na przeprowadzenie tego dowodu z uchybieniami proceduralnymi, nie został on włączony do materiału dowodowego w sprawie. Organ odwoławczy odstąpił od ponowienia tego dowodu, uzasadniając to tym, że nie istniała konieczność przeprowadzenia tego dowodu ponownie, gdyż zeznania świadków zamieszkujących w budynku przy ul. [...] w W. wskazują bezspornie, że M. B. zamieszkuje w lokalu, w którym jest zameldowana na pobyt stały. W ocenie Sądu takiego poglądu organu odwoławczego nie można zaakceptować. Skarżąca w ten sposób została pozbawiona możliwości potwierdzenia swojego stanowiska. Materiał dowodowy gromadzony w sprawie może być sprzeczny ze sobą, wzajemnie się wykluczać, podlega to ocenie organu. Należy zaznaczyć, że skarżąca podkreślała, że jest skonfliktowana z częścią zeznających w sprawie świadków z ul. [...] w W., w tym ze świadkami: J. P., A. S., M. K., B. S. Organ odwoławczy zasadniczo na zeznaniach tych właśnie świadków oparł swoje rozstrzygnięcie. Wskazać należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie istotnych okoliczności sprawy powinno być prowadzone z uwzględnieniem wszystkich przepisów działu II rozdział IV k.p.a., w tym art. 77 § 1 nakładającego na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Art. 80 k.p.a. stanowi natomiast, że organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża równocześnie zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ prowadzący postępowanie musi zatem dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. Art. 75 k.p.a. stanowi zaś, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W przedmiotowej sprawie nie bez znaczenia jest również zarzut skarżącej, że syn M.B., L. B. we wrześniu 2011 r. zawarł związek małżeński z D. G. i to oni mieszkają w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. . Zatem miałoby to miejsce przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Ponadto na rozprawie sądowej w dniu 17 maja 2012 r., skarżąca złożyła do akt sprawy protokół rozprawy, która odbyła się w dniu 8 maja 2012 r. przed Sądem Rejonowym dla W. [...] w Wydziale II Cywilnym w sprawie z powództwa K. S. przeciwko M. B. o eksmisję. W protokole tym zapisano, że pełnomocnik M. B. wnosi o oddalenie powództwa o eksmisję podnosząc, że pozwana otrzymała wypowiedzenie umowy najmu przedmiotowego lokalu i od grudnia w nim nie mieszka i nie ma w nim żadnych swoich rzeczy. Organ odwoławczy uznał, że okoliczności sprawy zostały w pełni wyjaśnione i uzasadniają odmowę wymeldowania M. B. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W ocenie Sądu nie jest jednak zasadne pominięcie przez organ dowodu z zeznań świadków zamieszkujących w pobliżu lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. , skoro skarżąca twierdziła, że w tym właśnie lokalu zamieszkuje M. B. Nie można również wykluczyć, że ustalenia organu były prawidłowe, ale uległy one jednak zmianie przed wydaniem samej decyzji. Ponieważ stan faktyczny ustalony w sprawie budzi wątpliwości, należało zaskarżoną decyzję uchylić, celem jego wyjaśnienia. W pierwszej kolejności organ przesłucha M. B. , a następnie w miarę potrzeby przeprowadzi dalsze dowody w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.