IV SA/Wa 262/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę. Skarga W. K., wniesiona pismem z dnia 2 stycznia 2014 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie została opatrzona podpisem skarżącego. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 5 lutego 2014 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego jej egzemplarza. Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 25 lutego 2014 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upływał z dniem 4 marca 2014 r. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadesłał w dniu 3 marca 2014 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) egzemplarz pisma datowanego na dzień 3 marca 2014 r., które nie odzwierciedla wiernie treści skargi datowanej na dzień 2 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Jednocześnie podpis musi być własnoręczny, a nie mechanicznie odtworzony, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 tej ustawy. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że niezbędnym elementem każdej skargi jest umieszczenie pod jej treścią podpisu osoby, która takie pismo składa do sądu. Stosownie zaś do dyspozycji art. 49 § 1 powołanej ustawy, jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 wymienionej ustawy, zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli legalności działania administracji publicznej wyłącznie w wyniku wniesienia skargi przez stronę. Brak podpisu pod skargą uniemożliwia stwierdzenie, że istotnie wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym. Zatem skarga, aby mogła wywołać skutek procesowy powinna zostać własnoręcznie podpisana przez skarżącego. W rozpoznawanej sprawie skarżący został wezwany zarządzeniem z dnia 5 lutego 2014 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie skargi własnoręcznie podpisanej, bowiem skarga, która wpłynęła do Sądu, opatrzona datą 2 stycznia 2014 r. nie zawiera podpisu skarżącego w rozumieniu art. 46 § 1 pkt 4 powołanej ustawy. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, skarżący wykonując powyższe zarządzenie nadesłał pismo opatrzone datą 3 marca 2014 r., jednakże pismo to nie może zyskać uznania Sądu jako prawidłowego wykonania zarządzenia z dnia 5 lutego 2014 r., albowiem treść tego pisma nie koresponduje z treścią pierwotnego pisma z dnia 2 stycznia 2014 r. Pismo z dnia 3 marca 2014 r. dodatkowo zostało rozszerzone o jego uzasadnienie i zgłoszone wnioski, czego nie zawiera skarga z dnia 2 stycznia 2014 r., wobec czego pismo z dnia 3 marca 2014 r. swą treścią nie odzwierciedla skargi z dnia 2 stycznia 2014 r., a zatem nie jest zgodne z jej pierwotnym brzmieniem. Prawidłowym wykonaniem zarządzenia z dnia 5 lutego 2014 r. byłoby odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma, bez względu na to, czy byłby to egzemplarz pisma zgodny układem treści z oryginałem (wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument. Tymczasem nadesłany przez skarżącego, w uzupełnieniu braków formalnych skargi, dokument opatrzony datą 3 marca 2014 r. nie oddający tożsamej treści co skarga opatrzona datą 2 stycznia 2014 r., nie może być uznany za prawidłowe wykonanie braków formalnych skargi. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, że skarżący nie wykonał braków formalnych skargi i ani nie podpisał skargi, ani nie nadesłał egzemplarza skargi własnoręcznie przez niego podpisanego. Brak własnoręcznego podpisu stanowi formalny brak skargi, którego nieuzupełnienie uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi i uzasadnia jej odrzucenie. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.