IV SA/Wa 2631/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie asesor WSA Paweł Dańczak, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Anna Arendt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją nr [...], z [...] sierpnia 2019 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 189c ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2018 r., znak: [...], wymierzającej [...] Sp. z o.o. ul. [...], [...] [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, za gospodarowanie odpadami niezgodnie z warunkami decyzji zezwalającej na zbieranie i przetwarzanie odpadów, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 194 ust. 5, art. 194 ust. 7 i art. 199 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2019 r. poz.701) wymierzył [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z warunkami posiadanego zezwolenia Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2016 r., znak: [...], zezwalającego na wytwarzanie, zbieranie i przetwarzanie odpadów. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniach 24 stycznia do 28 marca 2018 r., w związku z pismami Burmistrza [...], Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] oraz Starostwa Powiatowego w [...], [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, przeprowadził kontrolę zakładu [...] Sp. z o.o. w [...] nr [...] (działek nr ew. [...], [...], [...]). W trakcie kontroli dokonano następujących ustaleń: 1) Firma [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy ul. [...], prowadzi działalność w [...], gm. [...], polegającą na wytwarzaniu, zbieraniu i przetwarzaniu odpadów. 2) Zakład znajduje się na działkach o nr ewid. [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 1,9562 ha, które według wypisu z rejestru gruntów stanowią tereny przemysłowe. 3) Spółka [...] powyższy teren dzierżawi od [...] Sp. z o.o. Sp.k, ul. [...] nr [...] lok. [...], [...] [...] na podstawie umowy dzierżawy, zawartej na czas nieoznaczony. 4) W okresie objętym kontrolą działalność Spółki prowadzona była w oparciu o pozwolenie na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów w instalacji zlokalizowanej w miejscowości [...], gm. [...] wydane decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. 5) Zgodnie z ww. decyzją, przetwarzanie odpadów prowadzone na terenie zakładu mogło odbywać się metodą [...] i [...]. W wyniku przetwarzania odpadów metodą [...] powstawał produkt gotowy o nazwie [...]. Przetwarzanie odpadów w procesie [...] oznaczało produkcję paliwa alternatywnego, przemiału z tworzyw sztucznych, przemiału drzewnego 6) Na działce oznaczonej nr ew. [...], wzdłuż wschodniej granicy działki, na terenie przylegającym bezpośrednio do ogrodzenia znajdowały się następujące rodzaje i ilości zebranych przez Spółkę odpadów: • 08 01 11 *- Odpady farb i lakierów zawierających rozpuszczalniki organiczne lub inne substancje niebezpieczne w ilości 11 Mg, • 08 01 13*- Szlamy z usuwania farb i lakierów zawierające rozpuszczalniki organiczne lub inne substancje niebezpieczne, w ilości 9 Mg, • 15 02 02* - Sorbenty, materiały filtracyjne (w tym filtry olejowe nieujęte w innych grupach), tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) i ubrania ochronne zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. PCB), w ilości 3 Mg. 7) Na terenie zakładu stwierdzono również magazynowanie odpadów niebezpiecznych wzdłuż betonowego ogrodzenia od północnej strony terenu zakładu, poza wskazanymi w decyzji miejscami. Dotyczyło to odpadów o kodach: • 08 03 14* - Szlamy farb drukarskich zawierające substancje niebezpieczne, • 15 02 02* - Sorbenty, materiały filtracyjne (w tym filtry olejowe nieujęte w innych grupach), tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) i ubrania ochronne zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. PCB), • 13 02 05* - Mineralne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe niezawierające związków chlorowcoorganicznych. Przedstawiciel Spółki oświadczył, że magazynowanie tych odpadów w przedmiotowym miejscu wynika z nowoopracowanej Instrukcji Bezpieczeństwa Pożarowego Zakładu. Niektóre z odpadów niebezpiecznych muszą znajdować się na odkrytej przestrzeni ograniczonej ścianami. Powyższe oświadczenie stanowi załącznik nr [...] do protokołu. 8) Przedstawiciel Spółki oświadczył również, że łączna ilość odpadów znajdujących się w dniu oględzin na terenie Zakładu w [...] wynosi około 1153 Mg. 9) Stan ogrodzenia (pochylona siatka) nie zabezpiecza przed dostępem osób postronnych i zwierząt. Wyniki kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, udokumentowane zostały protokołem kontroli z dnia [...] marca 2018 r. nr: [...] nr [...], sygn. [...], który strona podpisała, bez uwag ani zastrzeżeń. Organ odwoławczy uznał, że powyższy sposób magazynowania odpadów niebezpiecznych stanowił naruszenie pkt. II.6.8 decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2016 r. w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, który stanowi: "odpady niebezpieczne magazynowane będą w wyznaczonych miejscach hali nr 1 (budynek w południowej części działki nr [...]) i hali nr 2 (budynek na działce nr [...]) w odpowiednich opakowaniach". Natomiast stan ogrodzenia, tzn. pochylona siatka w ocenie organu, nie stanowił wystarczającego zabezpieczenia przed dostępem osób postronnych, co stanowi naruszenie warunku określonego w pkt. II.6.2 ww. zezwolenia, który mówi: "odpady będą magazynowane m.in. w warunkach zabezpieczających przed dostępem osób postronnych i zwierząt". W związku ze stwierdzonymi naruszeniami [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzja z [...] maja 2018 r. wymierzył [...] Sp. z o.o. administracyjną karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za gospodarowanie odpadami z naruszeniem warunków decyzji zezwalającej na wytwarzanie, zbieranie i przetwarzanie odpadów. Od decyzji niniejszej strona odwołała się. W dacie orzekania przez organ II instancji przepis art. 194 ustawy o odpadach został zmieniony ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592), która weszła w życie w dniu 5 września 2018 r. Wprowadzona nowelizacja nie tylko nie zniosła obowiązku organów do wymierzania kar, ale dodatkowo zmieniła konstrukcję przepisu art. 194. Jednocześnie wymiar kary przewidziany za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem pozostał nie zmieniony i wynosi nie mniej niż 1 000 zł i nie może przekroczyć 1 000.000 zł. Wobec braku przepisów przejściowych w ustawie o odpadach oraz w sytuacji, gdy w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, to zgodnie z art. 189c k.p.a., stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. Ponieważ ustawa o odpadach obowiązująca poprzednio (Dz. U. z 2018 r., poz. 992) nie przewiduje sankcji karnych względniejszych dla sprawcy naruszenia, organ odwoławczy orzekł w niniejszej sprawie na podstawie ustawy o odpadach, tj. w brzmieniu obowiązującym po 5 września 2018 r. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia z kontroli wskazują na popełnienie przez stronę deliktu administracyjnego stypizowanego w art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach. Administracyjna kara pieniężna w przedmiotowej sprawie została wymierzona na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na wytwarzanie, zbieranie i przetwarzanie odpadów. Organ jest obowiązany wymierzyć karę pieniężną, jeżeli w dacie prowadzenia działalności w zakresie zbierania lub przetwarzania odpadów podmiot prowadzący taką działalność czyni to w sposób niezgodny z posiadanym zezwoleniem, w tym przypadku w decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2016 r., znak: [...]). Przeprowadzona w zakładzie [...] Sp. zo.o. w dniach [...] stycznia do [...] marca 2018 r. kontrola wykazała, że zakład ten narusza warunki posiadanego zezwolenia poprzez magazynowanie odpadów w tym niebezpiecznych poza halą. Okoliczności tej skarżąca Spółka nie kwestionowała. Co więcej, odwołujący przyznaje, że odpady niebezpieczne znajdowały się poza halą, z uwagi na wyznaczenie tego miejsca do magazynowania odpadów niebezpiecznych pożarowo w nowo opracowanej Instrukcji Bezpieczeństwa Pożarowego Zakładu. Zgodnie ze stanowiskiem organu odwoławczego, dopóki określony w decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2016 r. w pkt II.6.2. oraz II.6.8. sposób magazynowania odpadów nie został zmieniony, obowiązuje on odwołującego. Nie do zaakceptowania jest wyjaśnienie strony, że odpady niebezpieczne znajdowały się poza halą, z uwagi na wyznaczenie tego miejsca w Instrukcji Bezpieczeństwa Pożarowego Zakładu. W razie kolizji z utworzoną w późniejszym czasie Instrukcją {...), pierwszeństwo stosowania mają warunki decyzji. Samodzielne zmienianie miejsca magazynowania odpadów niebezpiecznych niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, jest niedopuszczalne. Ta okoliczność przesądza o braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Biorąc pod uwagę stan prawny w momencie orzekania, organ odwoławczy oparł decyzję administracyjną na treści art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, zgodnie z którym administracyjna kara pieniężna musi mieścić się w granicach od 1 000 zł do 1 000.000 zł. Między tymi granicami organ wymierzający karę może poruszać się swobodnie, ale z uwzględnieniem okoliczności, jakie ustawodawca w art. 199 ustawy nakazuje mu uwzględnić, tj. rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia, rozmiary prowadzonej działalności oraz wziąć pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Na wysokość wymierzonej kary pieniężnej wpłynął fakt, iż strona prowadziła działalność na dużą skalę. Wg oświadczenia Przedstawiciela Spółki łączna ilość odpadów znajdujących się w dniu oględzin na terenie Zakładu w [...] wynosiła ok. 1153 Mg. Naruszenia stwierdzonego przez organ I instancji nie można uznać za znikome. Duża ilość odpadów niebezpiecznych zgromadzonych poza halą stwarzała zagrożenie dla środowiska skażeniem chemicznym, natomiast sposób ich gromadzenia odpadów w istotny sposób mógł zagrażać zdrowiu pracowników zajmujących się manewrowaniem po placu magazynowym. Trudno ustalić dokładny okres trwania naruszenia przed rozpoczęciem kontroli u przedsiębiorcy, dlatego organ nie uwzględnił wpływu tej przesłanki na wysokość administracyjnej kary pieniężnej. Fakt. iż spółka była uprzednio karana za podobne nieprawidłowości nie pozwala na wymierzenie kary w niższej wysokości. W ocenie organu odwoławczego, kara w wysokości 20 000 zł jest uzasadniona okolicznościami sprawy i jest karą umiarkowaną. W realiach niniejszej sprawy nie zaszły przesłanki do zastosowania dyspozycji z art. 189f k.p.a. Przepis ten przewiduje konieczność spełnienia w sposób łączny dwóch warunków: waga naruszenia musi być znikoma oraz strona musi zaprzestać naruszania prawa. Strona magazynowała w sposób niezgodny z pozwoleniem odpady niebezpieczne. Z tego powodu w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, brak jest podstaw do uznania, iż wystąpiło znikome naruszenie prawa. Nie wystąpiła więc jedna z koniecznych przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2019 r. wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Skarżąca Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności ustalenie obiektywne, jaka była "skala" naruszenia, a także zagrożenie dla środowiska, ludzi i zwierząt, 2. art. 10 k.p.a. - poprzez nieudzielenie stronie odpowiedniego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym w toku postępowania materiałem, przed wydaniem decyzji, przez Organ odwoławczy, gdyż zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i o możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych dotarło do Skarżącej w dniu otrzymania decyzji, 3. art. 75 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów zaoferowanych przez stronę, tj. wizji lokalnej (oględzin) systemu dozoru i monitoringu, który to dowód wykazałby, że ryzyko dostępu osób niepowołanych do składowanych na zewnątrz odpadów było minimalne, a w zasadzie nie występowało, co z kolei przekładało się na dokonanie obiektywnej skali naruszenia i wagi uchybienia przepisom decyzji, 4. art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w taki sposób, aby dostatecznie i obiektywnie stwierdzić skalę "naruszenia", czyli przede wszystkim okres składowania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym, a także ilość odpadów składowanych poza halą, gdzie organ ograniczył się do określenia, jako "duża", które to pojęcie jest nieprecyzyjne, a z pewnością nieobiektywne, a także stosunek tej wielkości do wszystkich składowanych na nieruchomości odpadów - organ winien był dokonać ustalenia tych danych skoro nie zostało to ustalone przez organ pierwszej instancji, 5. art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie obiektywnej oceny dowodów, a sugerowanie się Organu przy wymierzaniu kary tym, że w przeszłości Skarżąca była karana za takie naruszenie - co w ocenie organu jest jednoznaczne, że i tym razem ponosi odpowiedzialność, 6. art. 81a k.p.a. poprzez niezastosowanie uregulowanego w Ustawie obowiązku rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, tj. co do okresu składowania odpadów w miejscu nieprzeznaczonym, a także skali tychże odpadów do skali całego przedsięwzięcia - skoro organ nie ustalił dokładnie ile odpadów było składowanych poza miejscem do tego przeznaczonym, nie można powiedzieć, że nie stanowi to wątpliwości, gdyż brak jest konkretnego dowodu na tę okoliczność, zachodziły podstawy do zastosowania ww. regulacji, a organ winien był uchylić decyzję, wydając decyzją kasacyjną, 7. art. 107 § 1 w zw. § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. - poprzez nie odniesienie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ostatecznej do zarzucanych przez skarżącą uchybień oraz niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej kwestionowanego rozstrzygnięcia, co powoduje, iż umyka ono kontroli instancyjnej i godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego, jakimi przy rozpoznaniu sprawy powinny się kierować organy administracji publicznej, przede wszystkim zaś spoczywający na organach obowiązek wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, 8. art. 15 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji orzekającej, co do istoty sprawy, w sytuacji, gdy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zachodziły podstawy do zastosowania ww. regulacji, a organ winien był uchylić decyzję, wydając decyzję kasacyjną, 9. naruszenie art. 189d k.p.a. poprzez wymierzenie kary pieniężnej bez wzięcia pod uwagę przesłanek mających wpływ na wysokość wymierzonej kary, tj. wagi i okoliczności naruszenia prawa, czasu trwania tego naruszenia, częstotliwość niedopełnienia w przeszłości obowiązku albo naruszenia zakazu tego samego rodzaju, co niedopełnienie obowiązku oraz działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa, a wreszcie zmiany stanu prawnego uniemożliwiającego zmianę posiadanego zezwolenia dot. magazynowania odpadów lub uzyskania nowego (casus art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach, a końcowo tłumaczenie wątpliwości prawnych do zastosowania ustawy w brzmieniu późniejszym, na niekorzyść strony skarżącej, 10. art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym, gdzie do "naruszenia" decyzji określającej sposób magazynowania odpadów, doszło nie z winy, zaniedbania, czy lekceważenia prawa przez [...], ale z przyczyn zmierzających do ochrony majątku, porządku i środowiska przed ewentualnymi skutkami pożaru. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 2. art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z nieustaleniem podstawowych przesłanek zmierzających do obliczenia kary, takich jak ilość i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy. 3. art. 199 ustawy o odpadach - poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, zwłaszcza określenie w zakresie ilości i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z ustaleń organów wynika, że skarżąca posiada decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] stycznia 2016 r. w sprawie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Zgodnie z zapisem pkt. II.6.8 w decyzji odpady niebezpieczne magazynowane będą w wyznaczonych miejscach hali nr 1 (budynek w południowej części działki nr [...]) i hali nr 2 (budynek na działce nr [...]) w odpowiednich opakowaniach. Ustalony w czasie kontroli i opisany w protokole kontroli z [...] marca 2018 r. sposób magazynowania odpadów niebezpiecznych stanowi niewątpliwie naruszenie zapisu pkt. II.6.8 decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2016 r. Z kolei zgodnie z pkt II.6.2 ww. decyzji odpady będą magazynowane m.in. w warunkach odpowiednio zabezpieczających przed dostępem osób postronnych i zwierząt. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że ustalony w czasie kontroli stan ogrodzenia, tzn. pochylona siatka, nie stanowi wystarczającego zabezpieczenia przed dostępem osób postronnych, co stanowi naruszenie zapisu pkt. II.6.2 decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2016 r. Zgodnie z art. 194 ust. 5 i ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przeze organ odwoławczy (Dz. U. z 2019 r. poz. 701), administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. Wysokość kary, o której mowa w ust. 5, oblicza się, uwzględniając w szczególności ilość i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że skarżąca prowadząc zbieranie odpadów naruszyła warunki posiadanego w czasie kontroli zezwolenia. W tym miejscu należy wskazać, że zezwolenie jest decyzją administracyjną, której przedmiotem jest udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami prawa publicznego, ukierunkowanymi na ochronę interesu publicznego w tym m.in. ochrony zdrowia, życia, bezpieczeństwa, porządku publicznego. Udzielone uprawnienia muszą być wprost zapisane w treści zezwolenia, uprawnień tych nie można, tak jak uczyniła to skarżąca zmieniać, bez zmiany samego zezwolenia. Zasada trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. oznacza, że trwałość rozstrzygnięcia wynikająca z decyzji ostatecznej, ma charakter erga omnes. Odnosi się do organów administracyjnych, stron i pozostałych uczestników postępowania oraz innych podmiotów obrotu prawnego. Dopóki określony w decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2016 r. sposób magazynowania odpadów nie został zmieniony obowiązuje on skarżącą. Natomiast samodzielne zmienianie miejsca magazynowania odpadów, niezgodnie z posiadanym zezwoleniem jest niedopuszczalne. Ta okoliczność przesądza o braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Argumentacja skarżącej, że jej działanie nie spowodowało żadnej szkody dla zdrowi i życia ludzi oraz środowiska może być wzięta pod uwagę jedynie przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej, gdyż do tego rodzaju przesłanki odwołuje się art. 199 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy faktycznie zaistniały przesłanki z art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach uzasadniające wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej. Natomiast wbrew zarzutowi skargi w sprawie nie zaistniały okoliczności do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o art. 189f k.p.a. Skoro naruszenie dotyczy odpadów niebezpiecznych, nie może być uznane za znikome i skarżąca nie zaprzestała naruszania prawa. W toku kontroli ustalono, że łączna ilość odpadów znajdujących się w dniu oględzin na terenie Zakładu wynosi około 1153 Mg (oświadczenie przedstawiciela Spółki). Niezgodnie z posiadanym zezwoleniem magazynowane były odpady niebezpieczne. Na działce oznaczonej nr ew. [...], wzdłuż wschodniej granicy działki, na terenie przylegającym bezpośrednio do ogrodzenia znajdowały się następujące rodzaje i ilości zebranych przez Spółkę odpadów: - odpad o kodzie 08 01 11 *- Odpady farb i lakierów zawierających rozpuszczalniki organiczne lub inne substancje niebezpieczne w ilości 11 Mg, - odpad o kodzie 08 01 13*- Szlamy z usuwania farb i lakierów zawierające rozpuszczalniki organiczne lub inne substancje niebezpieczne, w ilości 9 Mg, - odpad o kodzie 15 02 02* - Sorbenty, materiały filtracyjne (w tym filtry olejowe nieujęte w innych grupach), tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) i ubrania ochronne zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. PCB), w ilości 3 Mg. Na terenie zakładu stwierdzono również magazynowanie odpadów niebezpiecznych wzdłuż betonowego ogrodzenia od północnej strony terenu zakładu, poza wskazanymi w decyzji miejscami. Dotyczyło to odpadów o kodach: - 08 03 14* - Szlamy farb drukarskich zawierające substancje niebezpieczne, - 15 02 02* - Sorbenty, materiały filtracyjne (w tym filtry olejowe nieujęte w innych grupach), tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) i ubrania ochronne zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. PCB), - 13 02 05* - Mineralne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe niezawierające związków chlorowcoorganicznych, bez ustalenia ich ilości. Biorąc pod uwagę, że niezgodnie z posiadanym zezwoleniem skarżąca magazynowała więcej niż 23 Mg odpadów niebezpiecznych, to ocena organu, że jest to duża ilość jest prawidłowa. Ponieważ organ nie ustalił jak długo trwało naruszenie zezwolenia w tym zakresie, nie wziął pod uwagę przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej okresu trwania naruszenia. Zatem zarzut w tym zakresie jest nieuzasadniony, organ działał zgodnie z dyspozycją art. 81a k.p.a. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznając je za niezasadne i wskazuje, że w toku kontroli dokonano wizji, w czasie której bezsprzecznie ustalono, że stan ogrodzenia (pochylona siatka) nie zabezpiecza Zakładu przed dostępem osób postronnych i zwierząt. Zatem niecelowe było przeprowadzenie ponownych oględzin Zakładu i jego systemu dozoru i monitoringu, skoro stwierdzone uchybienie w czasie kontroli i tak musi być zakwalifikowane jako naruszające zapis pkt. II.6.2 decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2016 r. Z kolei uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Wobec powyższego w ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze. Wbrew podniesionym zarzutom organ w zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.