IV SA/Wa 2635/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. H. o wstrzymanie wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji A. H. wniósł skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2013 r., którą Rada utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2013 r. w części dotyczącej pkt 1-4 (1. o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej; 2. o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej; 3. o nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany; 4. o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP) oraz uchyliła zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt. 5 (5. o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy) i w tym zakresie umorzyła postępowanie organu pierwszej instancji. W skardze skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd, ponieważ jej wykonanie spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn. zwaną dalej P.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący co prawda nie uzasadnił samego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przytoczył jedynie treść przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a, to jednak mając na uwadze przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze, że najdalej idącym skutkiem tej decyzji jest wydalenie skarżącego do kraju pochodzenia. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 16/12, następstwem wykonania decyzji o wydaleniu jest opuszczenie przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli skutek ten nastąpi, wbrew woli strony, przed rozpoznaniem przez sąd sprawy legalności skierowanej w stosunku do niej decyzji, cudzoziemiec, jako strona postępowania sądowego, zostaje pozbawiony jednego z zasadniczych uprawnień procesowych, tj. możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, która skutkuje wydaleniem (nakazaniem opuszczenia terytorium RP) cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu, które polega nie tylko na samym prawie do rozpoznania sprawy. Niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie sprowadza się jednakże tylko do zagadnienia procesowego, wyrażającego się w potrzebie zagwarantowania stronie skarżącej możności obrony swych praw przez sądem. Nie można bowiem tracić z pola widzenia również tego, że wykonanie decyzji w przedmiocie wydalenia skutkować będzie nieudzielaniem cudzoziemce ochrony konwencyjnej w sytuacji, gdy może się okazać, że skarga podlega uwzględnieniu i nie było wystarczających podstaw prawnych do odmowy objęcia cudzoziemca przez Państwo taką ochroną. Powyższe stanowisko należy podzielić, w związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa jak w sentencji.