IV SA/Wa 2635/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy - oddala skargę - A.H.A. H. (dalej: "skarżacy“), obywatel [...] (dalej: "[...]“) narodowości [...], złożył 12 grudnia 2011 r. wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej. Po merytorycznym ww. wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] czerwca 2013 r. odmówił nadania skarżącemu statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej, postanowił wydalić skarżącego z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany i zakazał ponownego wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy. Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji organowi I instancji zarzucił naruszenie. art.7 w zw. z art.77 i art.80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267, dalej: “Kpa") poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, art. 107 ust. 1 Kpa poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji oraz art.6 poprzez orzeczenie zakazu ponownego wjazdu do RP przez okres 6 miesięcy. -art. 13 ust. 1, art. 15, art.97 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680; dalej: u.u.c.o.). -art.48 ust.3 u.u.c.o. poprzez niewłaściwe zastosowanie, W opinii skarżącego organ niesumienne zgromadził materiał dowodowy oraz dokonał błędnej analizy skutkującej ustaleniem stanu faktycznego, który nie oddaje rzeczywistego obrazu sytuacji w [...]. W jego ocenie nie można uznać, aby zebrany materiał dowodowy stanowił trafny punkt odniesienia dla dokonania oceny, czy w [...]grozi skarżącemu prześladowanie lub ryzyko doznania poważnej krzywdy. Skrażący zakwestionował także ustalenia organu co do liczby ofiar cywilnych, jak też ocenę sytuacji w prowincji [...], która jego zdaniem należy do 12 najbardziej niebezpiecznych w kraju. Podkreślił, że organ błędnie ocenił położenie mniejszości [...] i stan respektowania w [...] praw człowieka i obywatela. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] września 2013 r. utrzymała w mocy decyzję z [...] czerwca 2013 r. w zakresie odmowy nadania skarżącemu statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzielanie zgody na pobyt tolerowany oraz wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, natomiast w zakresie zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy uchyliła decyzję i w tym zakresie umorzyła postępowanie. W uzasadnieniu wskazała, że podziela ustalenia organu I instancji, że w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.u.c.o. W ocenie organu nie podlega wątpliwościom, że powołane w materiale dowodowym analizy wyraźnie wskazują, że sytuacja w kraju pochodzenia, tj. w [...], jest trudna. Jednakże sama zła sytuacja w kraju pochodzenia nie stanowi wystarczającej samoistnej przesłanki do przyznania statusu uchodźcy, ani innych form ochrony cudzoziemców w Rzeczpospolitej Polskiej – konieczne jest wykazanie zindywidualizowanego zagrożenia doznania prześladowania, poważnej krzywdy, lub innych naruszeń praw człowieka. Podała, że oceniając zindywidualizowaną sytuację skarżącego organ I instancji uznał, że skarżący nie wykazał uzasadnionej obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Skarżący został zatrzymany 25 listopada 2011 r. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w związku z próbą nielegalnego przekroczenia granicy RP. 10 grudnia 2011 r. skarżący złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w RP. W uzasadnieniu wniosku nie wskazał jednak żadnych okoliczności, które wskazywałyby na zagrożenie prześladowaniem z jeden z pięciu przesłanek konwencyjnych. Oświadczył, że nie miał żadnych problemów motywowanych politycznie lub religijnie. Nigdy nie był zatrzymany, aresztowany, sądzony ani skazany wyrokiem sądu. Zeznał natomiast, że w 2009 r. wyjechał nielegalnie do [...]. Z kraju pochodzenia wyjechał, gdyż obawiał się prześladowań ze strony [...], którzy nie pozwalali mu się uczyć. Podczas przesłuchania statusowego wyjaśnił jednak, że w istocie sam zrezygnował z nauki. Podał też nie pozwolonu mu się modlić w [...]. W odwołaniu do Rady do Spraw Uchodźców skarżący podkreślił, że obawia się prześladowań jakim podlega ludność [...] i że dostał wiadomość od członków swojej rodziny, że [...] napadają na nich i stosują przemoc fizyczną. Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że podstawą przyznania statusu uchodźcy jest zagrożenie prześladowaniem z co najmniej jednego z powodów konwencyjnych. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w ocenie organu, należy stwierdzić, że skarżący w żaden sposób nie wykazał uzasadnionej – w sposób zobiektywizowany – obawy przed prześladowaniem. Nie zmieniają tej oceny powoływane przez niego okoliczności dotyczące zagrożenia ze strony [...]. Skarżący i jego rodzina zamieszkują w dystrykcie [...] w prowincji [...]. Rejon ten zamieszkały jest głównie przez ludność [...] i wpływy [...] są tam niewielkie. Nie sprawują oni żadnej władzy w tym dystrykcie. Stąd też powoływanie się na zgrożenie ze strony [...] nie jest wiarygodne. Zebrany materiał dowodowy dotyczący zindywidualizowanej sytuacji skarżącego i odniesiony do sytuacji w kraju pochodzenia w żaden sposób nie pozwala na przyjęcie, że jest on narażony na prześladowanie, doznanie poważnej krzywdy, lub inne naruszenie jego podstawowych praw człowieka. W jego ocenie, biorąc powyższe pod uwagę, a przede wszystkim bardzo niską ogólną wiarygodność skarżącego, odmowa nadania statusu uchodźcy jest w pełni uzasadniona. Rada do Spraw Uchodźców podzieliła również ustalenia organu I instancji, że w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 u.u.c.o. Wskazała, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w punktach 1) i 3) art. 15 u.u.c.o., gdyż skarżący nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, ani też w dystrykcie [...] w [...] nie mamy już obecnie do czynienia z sytuacją międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Odnosząc się do art. 15 pkt 2 u.u.c.o. organ przyznał, że w [...] dochodzi do aktów, które noszą znamiona tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania. Niemniej jednak samo występowanie tego typu zjawisk nie jest wystarczające dla przyznania ochrony. Dodatkowo konieczne jest wykazanie, ze skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na takie traktowanie. Odnosząc się do zindywidualizowanej sytuacji skarżącego, zdaniem organu, nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia, że skarżący byłby narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Ww. ustalenia w odniesieniu do odmowy nadania statusu uchodźcy zachowują swoją odpowiednią aktualność. Powyższe ustalenia mają również zastosowanie do przesłanek udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art. 97 ust. 1 u.u.c.o. Skarżący nie uwiarygodnił w wystarczający sposób, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do [...] narażony na ww. naruszenia praw człowieka. Zdaniem organu wydalenie skarżącego nie narusza także jego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 1a u.u.c.o. Ponadto, Rada do Spraw Uchodźców uznała, że orzeczenie w decyzji I instancji w zakresie zakazującym ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy pozbawione jest podstawy prawnej. Rada do Spraw Uchodźców w pełni podtrzymała w tym zakresie swoje już wcześniej wyartykułowane stanowisko w tej kwestii (vide np. uzasadnienie decyzji Rady do Spraw Uchodźców nr [...]). Rada do Spraw Uchodźców nie dopatrzyła się także nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ I instancji, a zgromadzony materiał dowodowy uznała za wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym Rada do Spraw Uchodźców postanowiła nie uwzględnić wniosku o przeprowadzenie dowodu z ponownego przesłuchania go jako strony. Rada do Spraw Uchodźców stanęła na stanowisku, że ww. żądanie skarżącego zostało zgłoszone w celu przewleczenia sprawy, gdyż dotyczy bezspornych faktów dotyczących zindywidualizowanej sytuacji skarżącego, która została już stwierdzona na podstawie innych dowodów. W szczególności skarżący został już przesłuchany 12 grudnia 2012 r. Przesłuchanie to zostało w ocenie Rady przeprowadzone w sposób profesjonalny i czyniący zadość wszystkim wymogom formalnym. Skarżący zgodził się na przeprowadzenie przesłuchania w języku [...], który określił jak swój język ojczysty. Potwierdzona własnym podpisem zgoda skarżącego w tym względzie znajduje potwierdzenie w protokole przesłuchania zawartym aktach sprawy I instancji. Przesłuchanie odbyło się przy pomocy wykwalifikowanego tłumacza. Protokół został odczytany skarżącemu, który nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń, co potwierdził własnoręcznym podpisem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Rady do Spraw Uchodźców z [...] września 2013 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, - art. 107 § 3 Kpa poprzez wadliwość uzasadnienia decyzji, - art. 6 Kpa poprzez orzeczenie zakazu wjazdu na terytorium RP na okres 6 miesięcy bez podstawy prawnej, - art. 13 ust. 1, art. 15, art. 97 ust. 1 u.u.c.o. poprzez nieudzielanie skarżącemu ochrony pomimo, iż spełnia on przesłanki do jej otrzymania, - art. 48 ust. 3 u.u.c.o. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie zakazu wjazdu na terytorium RP. W uzasadnieniu skargi podał, że w nowych wytycznych UNHCR w sprawie wnioskodawców z [...], podkreślono, że [...] poddawani są ciągłej społecznej dyskryminacji, jak również są celem wymuszeń poprzez nielegalne opodatkowanie, przymusową rekrutację i przymusową pracę oraz fizyczne nadużycia (wytyczne dostępne pod adresem [...] str 67- dostęp z 20 sierpnia 2013 r.). [...] są również poddawani nękaniu, zastraszaniu i zabójstwom z rąk [...] i innych sił antyrządowych ([...], str 68 – dostęp z 20 sierpnia 2013 r.). Przywołany raport potwierdza, iż do morderstw [...] dochodzi także w prowincji [...]. W marcu 2013 r. grupa 30 członków Parlamentu [...] zwróciła się do Rządu [...] o wycofanie się z planów przymusowego powrotu 125 obywateli [...], głównie [...], którzy otrzymali negatywne decyzji uchodźcze, z powodu, iż zapewnienie im bezpieczeństwa po powrocie nie będzie możliwe. Większość sygnotariuszy listu była [...], ale znajdowali się tam również członkowi innych grup etnicznych . W ocenie skarżącego z powyższego wynika, iż obawy przed prześladowaniem i ryzyko przed ponowieniem wobec skarżącego działań noszących znamiona prześladowania ze względu na jego narodowość jest nadal realna i uzasadniona. Podkreślił, że w listopadzie 2012 r. otrzymał niepokojące informacje od członków rodziny przebywającej w [...], dotyczące napadów [...] i pobić członków rodziny. Podniósł, iż organy powinny wziąć pod uwagę ww. informacje dotyczące sytuacji praw człowieka w [...] i informujące o tym, że sytuacja praw człowieka w [...] jest bardzo ciężka przez co w razie wydalenia do kraju pochodzenia skarżący będzie narażony na rzeczywiste ryzyko stosowania wobec niego tortur, a także nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Nie biorąc pod uwagę tych informacji bezzasadnie odmówiły skarżącemu objęcia go ochroną uzupełniającą. Ponadto, zdaniem skarżącego, w jego przypadku zachodzą również przesłanki udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 u.u.c.o. W jego ocenie wydalenie go do kraju pochodzenia oznaczałoby dla skarżącego zagrożenie prawa do wolności od tortur, nieludzkiego i poniżającego traktowania oraz prawa do wolności i bezpieczeństwa osobistego o których mowa w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wskazują na to powołane w wytycznych UNHCR raporty wskazujące na ciężką sytuację praw człowieka w [...]. Następnie zarzucił, iż organ nie uwzględnił raportów czy opracowań pochodzących od organizacji międzynarodowych albo nawet przygotowanych przez agendy rządowe, które przywołane są w nowych wytycznych UNHCR, mimo tego, że skarżący powoływał je w odwołaniu. Podał, że odpowiedzialność za ustalenie sytuacji w kraju pochodzenia, zgodnie z zasadą oficjalności, spoczywa na organie prowadzącym postępowanie. Ustalenia takie powinny być poczynione z uwzględnieniem okoliczności, które podane zostały przez wnioskodawcę i które mają wskazywać na indywidualną obawę przed prześladowaniem. W ocenie skarżacego naruszenie przepisów postępowania nastąpiło poprzez dokonanie niewłaściwej oceny sytuacji praw człowieka w kraju pochodzenia. Organ w uzasadnieniu swojej decyzji nie zbadał w sposób właściwy sytuacji praw człowieka w moim kraju pochodzenia, która uzasadnia żywione przeze mnie obawy. Podkreślił, że wedle powszechnie dostępnych i wiarygodnych źródeł poważne naruszenia praw człowieka wobec [...] mają na terenie [...], w tym w prowincji [...] charakter powszechny, a nie marginalny i dokonywane są w atmosferze bezkarności. Organ mógł dokonać tego ustalenia w oparciu o aktualne raporty o sytuacji praw człowieka w [...], sporządzonych przez wiarygodne instytucje. W uzasadnieniu decyzji skupił się jednak jedynie na uzasadnieniu uchylenia zakazu wjazdu, pozostawiając najistotniejsze z mojego punktu widzenia kwestie ze zwięzłą konstatacją, że odmawia mi ochrony. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania. Kontroli Sądu podlegała decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] września 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2013 r. w części dotyczącej odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany oraz wydalenia z terytorium RP oraz uchylająca ww. decyzję w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy i w tej części umarzająca postępowanie organu pierwszej instancji. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 oraz art. 48 ust. 2 u.u.c.o. Wskazać należy, że podstawą do skutecznego ubiegania się o nadanie cudzoziemcowi statusu uchodźcy w RP jest - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.u.c.o. - istnienie uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Ww. przepis jest odpowiednikiem art. 1 ust. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Uregulowanie to ma on charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Podkreślić należy, że w myśl art. 13 ust. 1 u.u.c.o., status uchodźcy w RP nadaje się cudzoziemcowi, który spełnia warunki do uznania za uchodźcę, określone w Konwencji Genewskiej i Protokole Nowojorskim. Stosownie do postanowień art. 1 ust. A pkt 2 powołanej Konwencji i art. 1 Protokołu Nowojorskiego, termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa swego obywatelstwa, wskazuje, że – w świetle tych postanowień – chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi, bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 1998 r., sygn. akt V SA 1765/97, niepubl.) przesłanki do nadania statusu uchodźcy, wskazane w Konwencji Genewskiej, należy interpretować wąsko. Nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istniejące, uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń Wnioskodawcy, a nie oceny sytuacji panującej w kraju pochodzenia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ wziął pod uwagę pełny materiał dowodowy, w tym przede wszystkim zeznania skarżącego, i prawidłowo uznał, że powody, dla których skarżący obawia się powrotu do kraju pochodzenia nie mogą być uznane za "uzasadnioną obawę" i nie stanowią podstawy do nadania mu statusu uchodźcy. Skarżący nie udowodnił także, jak też nie uprawdopodobnił, że władze [...]u bądź inne podmioty wymienione w art. 15 ust. 1 pkt. 2-3 u.u.c.o. podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że z analizy deklaracji skarżącego jasno wynika, że skarżący nie prowadził działalności politycznej, zbrojnej, czy religijnej. Nie był obiektem zainteresowania ani władz swego kraju, ani też [...], którzy nie operowali na terenie jego dystryktu. Nigdy nie był zatrzymany, aresztowany, nie postawiono mu zarzutów, nie sądzono go, ani też nie skazano. Podczas, gdy wraz z innymi pasażerami autobusu został raz zatrzymany przez [...], którzy mimo że miał w dowodzie wpisane, że jest uczniem nie represjonowali go i nie stosowali przemocy fizycznej. Zauważyć także należy, że skarżący modyfikował swoje zeznania w zakresie zabronienia mu nauki przez [...]. Podczas przesłuchania ostatecznie stwierdził, że z nauki zrezygnował ze względów finansowych oraz braku przekonania, że po jej zakończeniu znajdzie pracę. Ponadto nie podtrzymał wcześniejszych deklaracji o prześladowaniu go z powodów narodowościowych, czy religijnych oraz stosowania wobec niego przemocy, w tym fizycznej. Potwierdził, że [...] stanowią zdecydowaną większość w zamieszkiwanym przez niego dystrykcie, a [...] są bardzo nieliczni. Podał, że na tym tle nie dochodziło do jakichkolwiek aktów presji, czy przemocy. W ocenie Sądu trudno przyjąć, iż skarżący był prześladowany, bowiem nie pozwolono mu się modlić w [...]. Skarżący nie podał bowiem, aby stosowano wobec niego przemoc fizyczną. Ponadto skarżący nie udowodnił wiarygodności swoich wcześniejszych deklaracji - raczej zaprzeczył, aby [...], w tym jego rodzina, byli obiektem napaści ze strony [...] i padali ofiarą przemocy. Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy, że skarżący nie udowodnił, że był obiektem prześladowań z powodów narodowościowych i religijnych, ani też innych przesłanek zawartych w zamkniętym katalogu Konwencji Genewskiej. Dlatego też stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja o odmowie uznania skarżącego za uchodźcę jest prawidłowa. Z analizy oświadczeń skarżącego wynika, że w rzeczywistości jest on imigrantem ekonomicznym szukającym lepszych perspektyw poza krajem swojego pochodzenia. Ponadto, mając na uwadze materiał zabrany przez organ, zgodzić należy się ze stwierdzeniem organu, że aktualna sytuacja w polityczna oraz militarna w [...] jest niestabilna - choć odmienna w różnych częściach kraju. [...] kontrolują [...] i [...] obszary kraju. Za najbezpieczniejszy jest uważany [...], choć i w nim dochodzi do sporadycznych zamachów. Obiektem ataków ze strony [...] nie jest ludność cywilna, lecz przede wszystkim członkowie władz [...], policji i sił zbrojnych oraz wojska sił międzynarodowych i organizacji międzynarodowych działających w tym kraju. 2012 r. przyniósł spadek liczby incydentów w porównaniu z okresem poprzednim i poprawę stanu bezpieczeństwa. Korzystny na to wpływ miało stopniowe ograniczanie zaangażowania wojsk sił międzynarodowych i przekazywanie odpowiedzialności za bezpieczeństwo wojskom miejscowym. Nie można też stwierdzić, że na całym terytorium kraju toczy się otwarty konflikt zbrojny stanowiący zagrożenie dla całej ludności państwa i w związku z tym każdy jego obywatel po zwróceniu się do władz innego kraju powinien niejako automatycznie otrzymać status uchodźcy, ochronę uzupełniającą lub zgodę na pobyt tolerowany. Sytuacja w prowincji [...] jest zróżnicowana w zależności od okręgu. Jej stolica jest miejscem zamachów, ale z kolei odizolowane rejony, w tym dysktrykt [...], zamieszkałe przez [...] zaliczane są do spokojnych. Rodzinny region skarżącego jest uważany za najspokojniejszy i najbezpieczniejszy. Twierdzenia skarżącego o odmiennym stanie bezpieczeństwa nie są poparte żadnymi wiarygodnymi danymi. Powoływany w skardze list posłów [...] (których połowa to [...]) nie może być traktowany, jako przekonujący dowód na prześladowanie tej grupy etnicznej, która posiada swoją liczną reprezentację w parlamencie - lecz jako element gry politycznej i parlamentarnej. W związku z powyższym nie mozna zgodzic się ze skarżącym, że na terenie całego [...] trwa otwarty konflikt zbrojny i z tego powodu spełnia on przesłanki do udzielania mu ochrony uzupełniającej. Zatem organ prawidłowo uznał, że skarżący nie wyczerpuje przesłanek wskazanych w art. 15 u.u.c.o. Prawidłwo także organ uznał, że sytuacja w kraju, stan przestrzegania praw człowieka, standardy życia nie mogą być traktowane jako samoistna przesłanką do objęcia cudzoziemca ochroną międzynarodową na terytorium naszego kraju. Niezbędnym warunkiem jest udowodnienie indywidualnego charakteru obiektywnie uzasadnionej groźby dla jego praw i bezpieczeństwa. Nie jest zgodna z prawdą argumentacja skarżącego, że ze względu na dochodzenie do sporów [...] z nomadami o ziemie, czy niestabilnej sytuacji w części kraju lub potencjalnej możliwości wcielenia do oddziałów pracy przez [...] powinien zostać objęty opieką międzynarodowa. Wiedza o warunkach w kraju pochodzenia jest - zgodnie z wytycznymi zawartymi w podręczniku UNHCR - jedynie elementem branym pod uwagę przy określaniu wiarygodności Strony. Zasada ta została w pełni i w sposób konsekwentny zastosowana przez organy obu instancji, co m.in. pozwoliło na wnikliwą i obiektywną ocenę jego deklaracji i oświadczeń. Przyjęcie stanowiska skarżącego oznaczałoby, że każdy obywatel [...] pochodzenia [...] po złożeniu wniosku o nadanie mu statusu uchodźcy w RP byłby objęty opieką bez badania, czy jego prawa i życie nie jest w sposób obiektywny zagrożone. W ocenie Sądu, skoro skarżący nigdy nie był obiektem prześladowania ze strony ówczesnych, czy obecnych władz, [...], jak też nie był obiektem żadnych dyskryminacyjnych działań ze strony innych grup etnicznych z powodów konwencyjnych. Jak również nie pracował na rzecz międzynarodowych organizacji lub sił wojskowych stacjonujących w [...], to nie można uznać, że po powrocie do swojego kraju pochodzenia będzie postrzegany przez [...] jako potencjalny przeciwnik. Organ prawidłowo także stwierdził, że skarżący w toku postępowania nie potwierdził obiektywnego charakteru deklarowanych zagrożeń dla jego wolności, bezpieczeństwa, zdrowia i życia. Nie mozna uznać, że skarżący zostanie zatrzymany i poddany torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub zostanie ukarany bez podstawy prawnej, tym bardziej że takie sytuacje wobec skarżącego do jego wyjazdu [...] się nie wydarzyły. W zamieszkiwanej przez niego dystrykcie od lat nie toczą się regularne walki zbrojne. Dystrykt praktycznie w całości zamieszkały jest przez ludność [...] i sytuacja jest tam stabilna i nie uległa w żadnym zakresie pogorszeniu od wyjazdu skarżącego w 2008 r. Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy, że organy administracji orzekające w sprawie słusznie uznały, że skarżący nie potrzebuje międzynarodowej ochrony, bowiem nie spełnia on przesłanek uzasadniających uznanie go za uprawnionego do nadania statusu uchodźcy ani udzielenia mu ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 13 ust 1 i art. 15 u.u.c.o. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 48 ust. 1 pkt 2 u.u.c.o., w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę oraz odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1 a. Przechodząc do oceny istnienia w niniejszej sprawie przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany wskazać należy, że zgodnie z art. 97 ust. 1 u.u.c.o. cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Mając zatem na uwadze ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organy prawidłowo przyjęły, że skarżący nie uwiarygodnił, że jest narażony na wymienione naruszenia praw człowieka, podczas gdy to na ubiegającym się o status uchodźcy spoczywa ciężar wykazania istnienia tych obaw. Skarżący nie wykazał ani nie uprawdopodobnił faktów lub okoliczności, które można byłoby zakwalifikować jako indywidualne prześladowania lub mogłyby uzasadniać obawę przed takim prześladowaniem w przyszłości. Nie przedstawił bowiem żadnego wiarygodnego dowodu potwierdzającego znalezienie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń oraz, że władze kraju pochodzenia lub inne podmioty podejmowały krzywdzące wobec niego działania mające związek z wyjazdem z kraju pochodzenia. Podnoszone przez skarżącego generalne zagrożenia w kraju jego pochodzenia, nie przekładają się na indywidualne położenie skarżącego i nie będą skutkować zagrożeniami, które art. 97 u.u.c.o. wymienia, tym bardziej, że przedmiotem oceny jest sytaucja skarżącego, a nie jego ojczyzny. Zatem, w ocenie Sądu, organ trafnie orzekł, w oparciu o posiadany materiał dowodowy, że przytoczone przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw uzasadniających obawę przed prześladowaniem z powodów, o których mówi art. 1 ust. A pkt 2 Konwencji Genewskiej oraz nie uzasadniają udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów powoływanych przez skarżącego, przepisów postępowania, tj.art. 7 Kpa, art. 77 Kpa, art. 80 Kpa. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 Kpa i zawarty w art. 77 § 1 Kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego. Nie zwalnia to skarżącego z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce on wyciągać korzystne dla siebie skutki. W ocenie Sądu organy obu instancji wnikliwie zbadały okoliczności sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i trafnie oceniły zgromadzony materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Organy orzekające w sprawie zbadały nie tylko panującą sytuację w [...], prowincji [...] i dystrykcie [...] lecz również społeczności [...] i szczegółowo odniosły się do indywidualnej sytuacji skarżącego. Postępowanie dowodowe zostało właściwie przeprowadzone i w sposób wyczerpujący zebrany został materiał na temat sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego, jak też dokonano trafnej analizy sytuacji wewnętrznej pod kątem potencjalnych zagrożeń dla wolności, zdrowia i życia skarżącego. Należy zgodzić się z organami, że sam fakt, że w innych częściach [...] dochodzi do starć zbrojnych i sytuacji w zakresie bezpieczeństwa jest niestabilna - nie może być powodem do udzielenia skarżącemu ochrony międzynarodowej. Postępowanie przeprowadzone przez organy obu instancji wykazało, że [...], którzy są większością w tym regonie nie są obiektem prześladowania ze strony władz, które prowadza politykę równowagi między grupami etnicznymi - lecz przeciwnie są głównymi beneficjantami polityki rządowej, w tym możliwości kształcenia i udziału w życiu politycznym kraju. Ponadto stwierdzić należy, że zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 Kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.