IV SA/Wa 2639/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W. B., wraz ze skargą na decyzję z [...] lipca 2016 r. [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że nie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji grozi niepowetowaną szkodą dla każdej ze stron. W ocenie skarżącej ujawnienie zmian zgodnie z decyzją może doprowadzić do dalszych kroków prawnych, a te doprowadzą do zmian w prawie własności z niekorzyścią dla skarżącej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r. sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54). Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla zaistnienia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że rozpoznawany wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności. Przedmiotem decyzji, której wniosek dotyczy, jest wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Lektura postanowień ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.), w szczególności Rozdziału 4 tej ustawy, pozwala stwierdzić, że ewidencja gruntów i budynków pełni funkcje informacyjno-techniczną, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów ani nie nadaje tych praw. Organy administracji publicznej prowadzące ewidencje rejestrują stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające oraz w oparciu o określone dokumenty (m.in. decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, por. art. 22 ust.2, art. 23 ust. 1-5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Oznacza to, że ewidencja jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów, a informacje dotyczące stanu prawnego nieruchomości mają charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Dokonanie zmian w ewidencji gruntów ma niewątpliwie wtórny charakter do zmian stanu prawnego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 października 2009 r. III SA/Kr 969/09; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17 maja 2012 r. II SA/Po 194/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 2016 r. I OZ 894/16, wskazane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do obaw skarżącej w zakresie zmian własnościowych wyjaśnić należy, że zmiana wpisu w ewidencji gruntów nie stwarza automatycznie po stronie wpisanego tam podmiotu prawa własności, które może następnie stanowić przedmiot obrotu, w tym zbycia. Innymi słowy, wpis w ewidencji gruntów ani nie pozbawia, ani nie ogranicza praw właścicieli (czy współwłaścicieli) nieruchomości do dysponowania nieruchomością. Tytuł prawny do nieruchomości wynika z treści księgi wieczystej, a nie z wpisu do ewidencji gruntów. W świetle powyższego Sąd uznał, że wykonanie decyzji o wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów i budynków nie może wywołać negatywnych skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i orzekł jak w sentencji.