IV SA/Wa 264/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi O.M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. Pismem z dnia 22 grudnia 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 23 grudnia 2016 r., O. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie zobowiązania cudzoziemki do powrotu. Decyzja objęła również dwoje małoletnich dzieci skarżącej I. M. oraz A. M. W treści skargi został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że do dnia wniesienia skargi nie miała świadomości, że skarga złożona przez jej męża O. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie zobowiązania do powrotu nie obejmuje także jej oraz ich małoletnich dzieci. Wskazała, że w ramach procedury o nadanie statusu uchodźcy byli oni objęci jednym postępowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu wydając postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia na posiedzeniu niejawnym. W piśmie tym należy m.in. uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie przyjmuje się, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; jednocześnie z wnioskiem dopełniona została czynność, dla której określony był termin; uchybienie terminu wywoła ujemne dla strony skutki. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I GZ 129/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Na wstępie stwierdzić należy, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 6 października 2016 r. Ostatni dzień 30-dniowego terminu do wniesienia skargi, uregulowanego w art. 53 § 1 p.p.s.a., przy uwzględnieniu treści art. 83 § 2 p.p.s.a., przypadł zatem na dzień [...] listopada 2016 r. W rozpatrywanej sprawie należy przyjąć, że został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przyczyna uchybienia terminu ustała według oświadczenia skarżącej w dniu [...] grudnia 2016 r. Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu została wniesiona w dniu [...] grudnia 2016 r., a więc z zachowaniem powyższego terminu. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne czy klęski żywiołowe (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OZ 295/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca wskazała okoliczność, że nie miała świadomości, iż skarga złożona przez jej męża nie obejmuje także jej oraz ich dzieci. Sprawa ze skargi męża skarżącej O. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt IV SA/Wa 3036/16. W ocenie Sądu, przyjąć należy, że skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Skarżąca pozostawała bowiem w przeświadczeniu, że postępowanie w sprawie jej męża obejmowało również pozostałych członków rodziny, gdyż w ramach procedury o nadanie statusu uchodźcy cała rodzina była objęta jednym postępowaniem. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji