IV SA/Wa 2643/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...]sierpnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej A. S. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] sierpnia 2019r. nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] listopada 2018r. znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] gmina [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków (dalej: Konserwator Zabytków) postanowieniem z [...] listopada 2018r. (znak wskazany powyżej) odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w obrębie [...] gmina [...]. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: Minister) rozpoznając złożone zażalenie ustalił, że wskazane wyżej postanowienie skierowane do A. S. zostało odebrane w dniu 15 listopada 2018r. o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru tego postanowienia. Tym samy termin do wniesienia zażalenia upłynął 22 listopada 2018r. Zażalenie datowane 4 grudnia 2018r. wpłynęło do organu w dniu 6 grudnia 2018r. Tym samym wniesione ono zostało z uchybieniem terminu a strona w zażaleniu nie zawarła prośby o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Skarżąca nie zgodziła się z ww. postanowieniem z [...] sierpnia 2019r. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. W skardze zaskarżyła wskazane postanowienie w całości zarzucając: - naruszenie art. 33 i art. 40 § 2 k.p.a. poprzez błędną ocenę prawidłowości doręczenia pism stronie w sytuacji gdy ustanowiła ona pełnomocnika w osobie T. M.; - naruszenie art. 133 k.p.a. poprzez przekroczenie 7 dniowego terminu przesłania odwołania do organu odwoławczego; Podnosząc wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Ministrowi do ponownego rozpatrzenia w szczególności poprzez prawidłowe doręczenie postanowienia pełnomocnikowi skarżącej, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu podkreślono, że w piśmie Wójta Gminy [...] z 19 października 2018r., którym wystąpiono do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o dokonanie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w obrębie [...] został jednoznacznie wskazany adres na jaki ma być kierowana korespondencja. Adres pełnomocnika jako właściwy do korespondencji został również jednoznacznie wskazany w pełnomocnictwie złożonym w dniu 19 września 2018r. w Urzędzie Gminy [...]. Pomimo jednak wskazanych wyżej okoliczności organ I instancji postanowienie z 7 listopada 2018r. przesłał na adres inwestora tj. A. S., pomijając ustanowionego przez nią pełnomocnika. Pełnomocnik o wydaniu postanowienia z [...] listopada 2018r. dowiedział się w dniu 3 grudnia 2018r. podczas wizyty w Urzędzie Gminy [...]. Wówczas też otrzymał kopię tego postanowienia. Pismem y dnia 4 grudnia 2018r. (wpływ do organu w dniu 6 grudnia 2018r.) pełnomocnik złożył zażalenie na wskazane wyżej postanowienie. Skarżąca zauważyła przy tym że zgodnie z przepisem art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika to pisma doręcza się pełnomocnikowi. W takim przypadku gdy został ustanowiony pełnomocnik to doręczenie pism stronie nie rodzi żadnych skutków prawnych a ma jedynie charakter informacyjny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w wydanym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza skarga została rozpoznana przez sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz. U. z 2019 r., poz. 2107 ), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie w świetle przedłożonych do Sądu akt sprawy, nie ulega żadnej wątpliwości, że postanowienie Konserwatora Zabytków nie zostało wysłane do pełnomocnika skarżącej mimo stosownej informacji znajdującej się w piśmie Wójta Gminy [...], który wystąpił o dokonanie uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz.U. z 2017r. poz. 1073 z późn. zm.). Postanowienie Konserwatora Zabytków z [...] października 2018r., jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz samej treści postanowienia zostało wysłane do Wójta Gminy [...] (odebrane zostało w dniu 13 listopada 2018r.) i do wiadomości skarżącej na jej adres: [...] ul. [...] (odebrane zostało w dniu 15 listopada 2018r.). Z treści skargi wynika również, że ustanowiony pełnomocnik o wydaniu przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postanowienia z [...] listopada 2018r. dowiedział się w dniu 3 grudnia 2018r. od pracowników Urzędu Gminy [...], co potwierdza data i podpis na kopii egzemplarza postanowienia, które wpłynęło do Wójta Gminy [...] oraz informacja wskazana w złożonym zażaleniu na postanowienie Konserwatora Zabytków z [...] października 2018r. Należy zatem przede wszystkim zauważyć, że postanowienie Konserwatora z [...] października 2018r. niewątpliwie weszło do obrotu prawnego. Postanowienie to zostało bowiem skutecznie doręczone organowi prowadzącemu postępowanie główne a także otrzymała je również sama skarżąca. Nie ulega przy tym wątpliwości, że doręczenie, które miało miejsce do skarżącej osobiście było jedynie doręczeniem informacyjnym, bowiem skoro został ustanowiony pełnomocnik to zgodnie z przepisem art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika (jak w niniejszej sprawie) to pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. Zauważenia co prawda wymaga, iż jedyna informacja o ustanowieniu pełnomocnika znajdowała się w piśmie Wójta Gminy [...] z 9 października 2018 przy czym do pisma pełnomocnictwo nie zostało załączone. Jednak jeżeli zdaniem Konserwatora Zabytków taka informacja była niewystarczająca by postanowienie doręczyć pełnomocnikowi to winien był wezwać pełnomocnika lub Wójta albo samą skarżącą do przedłożenia pełnomocnictwa, nim wydał i doręczył postanowienie a nie dokonywać doręczenia niezgodnie z wolą strony, która miała prawo przypuszczać, że skoro ustanowiła pełnomocnika to pełnomocnik otrzymał również postanowienie i podjął ewentualnie czynności odwoławcze. Sąd wskazuje bowiem, że strona co do zasady ma prawo ustanowienia pełnomocnika a czyni to by uchronić się przez skutkami nieznajomości prawa a tym samym nie może ponosić negatywnych skutków nieprawidłowych czynności podejmowanych przez organ. A zatem mając te okoliczności na względzie organ II instancji rozpoznając pismo zatytułowane zażalenie, w którym pełnomocnik wskazał, że o wydaniu postanowienia dowiedział się w Urzędzie Gminy [...] w dniu 3 grudnia 2018r.,- tam też otrzymał kopię postanowienia - winien był w świetle tej informacji oraz posiadanych dokumentów rozważyć czy złożone przez pełnomocnika skarżącej zażalenie nie jest w istocie jednocześnie wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Co prawda treść złożonego zażalenia jak również pisma uzupełniające nie wskazują wprost, że intencją skarżącej było przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, jednak zauważenia wymaga, iż to organy administracji zobowiązane są czuwać by strony nie poniosły krzywdy w związku z nieznajomością prawa a w niniejszej sprawie organ sam uchybił obowiązującemu przepisowi prawa tj. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie postanowienia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, tym samym powodując negatywne konsekwencje dla skarżącej. Podkreślić przy tym należy, że uzyskanie negatywnej opinii organu uzgadniającego w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powoduje niemożność wydania pozytywnej decyzji dla inwestora a co za tym idzie nie możność podjęcia procesu inwestycyjnego w zamierzonym przez niego zakresie. Sąd wskazuje również, że jeżeli organ miał wątpliwości czy zażalenie stanowi również wniosek o przywrócenie terminu to winien był wystąpić do pełnomocnika o zajęcie stanowiska w tym zakresie i dopiero po otrzymaniu wyjaśnień mógł zająć stanowisko w sprawie. Na zakończenie Sąd wskazuje, że nie mógł w niniejszym postępowaniu dot. zasadności wydania postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. analizować również kwestii dot. naruszenia art. 133 k.p.a. poprzez nieprzekazanie zażalenia w ustawowym terminie organowi odwoławczemu. Kwestia ta może podlegać bowiem odrębnemu rozpoznawaniu w trybie art. 37 § 2 k.p.a. poprzez wniesienie ponaglenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe stanowisko Sądu a w szczególności w razie wątpliwości czy zażalenie stanowi również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia wezwie pełnomocnika skarżącej do złożenia w tym zakresie stosownego oświadczenia i po ich otrzymaniu rozpozna sprawę z uwzględnieniem wszystkich jej okoliczności, wydając stosowne rozstrzygnięcie z zachowaniem wymogów art. 107 § 3 k.p.a.