IV SA/Wa 2647/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi A. S. na pisma Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na wyższe stanowisko w służbie cywilnej postanawia: oddalić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r. odrzucił skargę A. S. wniesioną na pisma Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na wyższe stanowisko w służbie cywilnej. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2012 r. jest prawomocne od dnia 15 stycznia 2013 r. W piśmie z dnia 6 marca 2015 r., uzupełnionym następnie w dniu 13 kwietnia 2015 r., A. S. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Należy nadmienić, że skarżący ubiegał się już o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. odmówił mu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jak wskazano, postępowanie zainicjowane skargą A. S. wniesioną na pisma Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na wyższe stanowisko w służbie cywilnej zostało zakończone postanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r. odrzucającym skargę. Postanowienie to uzyskało walor prawomocności od dnia 15 stycznia 2013 r., po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a więc po trzydziestu dniach od doręczenia skarżącemu odpisu przedmiotowego postanowienia wraz z uzasadnieniem (art. 177 § 1 powołanej ustawy). Skarżący natomiast złożył przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy w dniu 6 marca 2015 r., uzupełniony następnie w dniu 13 kwietnia 2015 r., zatem już po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie wszczętej jego skargą. Trzeba przy tym podkreślić, że A. S. został wyczerpująco poinformowany zarówno o możliwości ubiegania się o przyznanie prawa w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, jak i o trybie, terminie i warunkach formalnych sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia kończącego postępowanie w jej sprawie (pismo Sądu z dnia 29 listopada 2012 r., k. 21 akt sprawy). Ponadto, jak wskazano, strona wnioskowała już o przyznanie prawa pomocy, a Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. odmówił przyznania prawa pomocy. Jednocześnie należy zauważyć, że aktualnie w sprawie nie toczy się żadne postępowanie, które mogłoby prowadzić do wzruszenia prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 27 listopada 2012 r. Skarżący, wyczerpująco poinformowany o trybie i terminie wniesienia środka odwoławczego od tego postanowienia, wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie podał przy tym jakichkolwiek przyczyn, które uniemożliwiły mu złożenie tego wniosku w terminie otwartym do wniesienia środka odwoławczego. Nie zwrócił się też o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia kończącego postępowanie, który to wniosek mógłby ewentualnie doprowadzić do nadania biegu prawomocnie zakończonej sprawie. Powyższe okoliczności faktyczne przemawiają za stwierdzeniem, że wniosek A. S. o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w toku postępowania w rozumieniu art. 243 § 1 powołanej ustawy. W konsekwencji podlega on oddaleniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.