IV SA/Wa 2647/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej [...] Sp. j. z siedzibą w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony środowiska (dalej: "GDOŚ" lub "organ II instancji") z (...) sierpnia 2019 r., nr (...) (dalej: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą GDOŚ, po rozpoznaniu odwołań z (...) października 2017 r. złożonych przez Wspólnotę Mieszkaniową (...) (dalej: "wspólnota mieszkaniowa"), Stowarzyszenie Mieszkańców (...) (dalej: "stowarzyszenie"), "(...)" sp. j. z siedzibę w K. (dalej: "spółka" lub "skarżąca") - od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (dalej: "RDOŚ" lub "organ I instancji") z (...) października 2017 r., znak: (...), ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Koncepcja programowo-przestrzenna układu komunikacyjnego w rejonie os. [...]" (dalej: "przedsięwzięcie"), uchylił w części zaskarżoną decyzję RDOŚ i w tej części orzekł co do istoty albo umorzył postępowanie, a w pozostałej części decyzję RDOŚ utrzymał w mocy. II. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. II.1. W dniu 15 grudnia 2016 r., gmina miejska [...] (dalej: "inwestor") wystąpiła do RDOŚ z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia . W świetle ustaleń RDOŚ, przedsięwzięcie kwalifikowało się, jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 60, § 3 ust. 1 pkt 60, pkt 61, pkt 56 lit. a oraz pkt 33, a także zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 w związku z § 2 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 poz. 71 j. t. dalej: "rozporządzenie"). Po analizie karty informacyjnej przedsięwzięcia, pomimo odmiennego stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., RDOŚ wydał postanowienie z dnia (...) stycznia 2017 r., znak: (...) o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, określając zakres raportu oddziaływaniu na środowisko, a także zawiadamiając wszystkie strony postępowania o jego wydaniu. Pełnomocnik inwestora przedłożył raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko (dalej: "raport środowiskowy"). II.2. Decyzją z (...) października 2017 r., znak: (...), ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia oraz określił uwarunkowania dla inwestycji dla wariantu W2 (tzw. wariant zachodni, preferowany przez inwestora). W uzasadnieniu tej decyzji RDOŚ wskazał m. in., przedsięwzięcie to dotyczy niewielkiego obszaru, zatem nie zaburzy ono obecnego i przyszłego świata roślinnego i zwierzęcego na danym terenie. Najistotniejszym elementem układu drogowego, mającym przełożenie na oddziaływanie inwestycji na środowisko jest przebieg linii tramwajowej oraz lokalizacja pętli autobusowo- tramwajowej w ciągu ul. (...). Lokalizacja przedłużenia sieci trakcyjnej oraz pętli tramwajowej była przedmiotem analiz już w wariantach wyjściowych inwestycji. Ich położenie po stronie wschodniej lub po stronie zachodniej względem sieci drogowej ul. (...) ma istotne przełożenie na poziom hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej. Z przeprowadzonej analizy wariantowej wynika, iż wariantem najkorzystniejszym dla środowiska jest wariant W2, którego eksploatacja w przeciwieństwie do wariantu W1 nie będzie powodowała ponadnormatywnego oddziaływania na obszarach z zabudową mieszkaniową. W szczególności, wariantem najbardziej korzystnym pod względem oddziaływania hałasu na zabudowę mieszkaniową jest Wariant W2, w których nie stwierdza się występowania przekroczeń LAeq w porze dnia oraz nocy, w żadnym z analizowanych horyzontów czasowych. W takiej sytuacji nie ma konieczności stosowania dodatkowych rozwiązań redukujących oddziaływanie akustyczne od przedmiotowej inwestycji. Reasumując, jako wariant najlepszy w analizie wielokryterialnej został wskazany wariant W2, który jest jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, a którego "elementem" jest również człowiek. Jest to wariant rekomendowany przez Inwestora. II.2. W dniu (...) października 2017 r. od powyższej decyzji wpłynęło odwołanie skarżącej, zaś odwołania wspólnoty mieszkaniowej oraz stowarzyszenia wniesione zostały w dniu (...) października 2017 r. (data nadania). Przy piśmie z 12 lutego 2018 r. skarżąca złożyła ekspertyzę akustyczną autorstwa mgr. inż. M. B. dotyczącą oddziaływania projektowanych wariantów na budynki mieszkalne wielorodzinne. II.3. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2019 r. GDOŚ uchylił część punktów decyzji RDOŚ z dnia (...) października 2017 r. i orzekł w tym przedmiocie, jednocześnie utrzymał w mocy decyzję RDOŚ w pozostałym zakresie. Organ II instancji uwzględnił część zarzutów, wnoszonych przez odwołujących się, a także odniósł się do ich treści. Jeżeli chodzi o zarzuty podnoszone przez spółkę, GDOŚ analizując uwagi spółki dotyczące braku weryfikacji zgodności lokalizacji omawianego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stwierdził, że jakkolwiek doszło do uchybienia w tym zakresie, to GDOŚ nie może zgodzić się z całością podniesionych zarzutów przedstawionych przez spółkę, ani też z oceną wpływu tego naruszenia na poprawność decyzji. RDOŚ w [...] błędnie stwierdził, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność weryfikacji zgodności lokalizacji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w myśl art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283; dalej: "ustawa ocenowa"), gdyż zobowiązany był do zbadania tej zgodności w zakresie budowy przedłużenia linii tramwajowej, budowy parkingu P&R w gminie (...) oraz przebudowy gazociągu wysokiego ciśnienia. Mając na uwadze powyższe nieprawidłowości organ II instancji dokonał pełnej analizy w tym zakresie. Przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest do realizacji na terenie Miasta K. na południe od linii kolejowej nr (...) i (...), w rejonie ul. (...),(...)i (...), a także na obszarze Gminy (...) pomiędzy ww. liniami kolejowymi a drogą powiatową nr (...). Jak ustalono, fragment przedsięwzięcia obejmujący przedłużenie linii tramwajowej znajduje się na obszarze Miasta K., dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budowa parkingu P&R oraz przebudowa gazociągu wysokiego ciśnienia planowane do realizacji na terenie gminy (...) obejmują teren, dla którego przyjęto uchwałę Nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy [...] Nr (...) w granicach administracyjnych miejscowości B. Zgodnie z Załącznikiem Nr 2 ww. uchwały teren, na którym planowana jest budowa ww. fragmentów przedsięwzięcia oznaczony został jako teren wyłączony z opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przebudowa gazociągu wysokiego ciśnienia będzie miała miejsce również na terenie, dla którego przyjęto uchwałę Nr (...) Rady Miasta [...] z dnia (...) września 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta [...]" - etap A. Powyższa uchwała nie uwzględnia lokalizacji istniejącego przebiegu gazociągu ani nie zawiera szczegółowych zapisów dotyczących lokalizacji tego typu przedsięwzięć, posługując się w tym względzie zapisami o charakterze ogólnym. Zgodnie z zasadami ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz zasadami modernizacji (utrzymania, przebudowy, remontu), rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej zawartymi w ww. uchwale (§ 8 pkt 34, § 13), zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem m.in. inwestycji infrastruktury technicznej, a także ustala się możliwość prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie, rozbudowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce i odłączeniu obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej. GDOŚ podniósł, iż zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy ocenowej, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, uchybienie RDOŚ nie miało wpływu na wynik sprawy ani nie czyniło decyzji RDOŚ niewykonalną. W dalszej kolejności skarżąca spółka, podniosła iż doszło do pominięcia w analizie akustycznej oddziaływania na budynki oznaczone numerami porządkowymi 68, 69, 70 na os. (...). GDOŚ zaznaczył, że z treści raportu środowiskowego oraz załączników graficznych wynika, że ww. budynki znajdują się poza zasięgiem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Ponadto z dokumentacji przedłożonej przez spółkę wynika, że niewielkie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku wystąpią jedynie przy budynku (...) przy założeniu zwiększonej liczby pojazdów poruszających się w obrębie pętli autobusowo-tramwajowej. Biorąc jednak pod uwagę, że wariant preferowany do realizacji nie zakłada zwiększenia liczby pojazdów szynowych oraz uwzględniając granicę błędu obliczeniowego organ II instancji uznał, że nie wystąpi istotne negatywne oddziaływanie akustyczne. Nadto, GDOŚ podniósł, iż RDOŚ nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań mających na celu dotrzymanie standardów jakości środowiska dla ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej przed hałasem. Zadaniem analizy porealizacyjnej jest zbadanie rzeczywistego oddziaływania zrealizowanej inwestycji i porównanie go z ustaleniami zawartymi w raporcie środowiskowym i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności dotyczącymi przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się natomiast do twierdzenia spółki, iż wniosła na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego o uzupełnienie akt sprawy w zakresie analizy akustycznej oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na budynki o numerach (...),(...),(...) zlokalizowanych na os. (...), GDOŚ podniósł, że nie znajduje to potwierdzenia w dokumentacji sprawy. Spółka nadto uważa, iż doszło do braku merytorycznego rozważania kumulacji wpływu na środowisko analizowanego przedsięwzięcia oraz inwestycji planowanych w jego sąsiedztwie – w opinii organu II instancji, raport środowiskowi zawiera analizę oddziaływania skumulowanego w wariancie preferowanym do realizacji. Z dokumentacji sprawy wynika również, że autorzy raportu środowiskowego, przy ocenie kumulowania się oddziaływań, korzystali z prognozy ruchu dla północnej obwodnicy [...] dla roku 2020 i 2035. W raporcie środowiskowym wskazano, że prognozy ruchu, na podstawie których oparto obliczenia dla przedmiotowego przedsięwzięcia uwzględniają, z uwagi na planowaną zabudowę mieszkaniowo-usługową na os. (...), wyższy ruch średniodobowy dla roku 2035 niż zakładany dla północnej obwodnicy (...) W kontekście zastrzeżeń związanych z brakiem oceny raportu środowiskowego przez organ I instancji, co do rzetelności i prawidłowości analizy akustycznej sporządzonej dla 2035 roku, organ II instancji wskazał, iż, jak wynika z akt sprawy, RDOŚ w (...) przeanalizował powyższe kwestie i zdiagnozował braki w dokumentacji w tym zakresie. Zidentyfikowane nieprawidłowości stanowiły podstawę wezwania inwestora pismem z dnia 8 maja 2017 r. do wyjaśnienia kwestii związanych z natężeniem ruchu w wariancie inwestorskim. W odpowiedzi na ww. wezwanie inwestor wyjaśnił, że prognozy dotyczące natężenia ruchu wykorzystane w dokumentacji spraw zostały opracowane przez Wydział Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta (...) W prognozach tych zostały uwzględnione inwestycje komunikacyjne zgodnie z ich planowanym harmonogramem realizacji. W ocenie GDOŚ analiza dokonana w tym zakresie przez RDOŚ jest prawidłowa i nie ma podstaw by informacje zawarte w raporcie środowiskowym uznać za nierzetelne, zatem ww. dokument mógł zostać przyjęty jako podstawowy dowód w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto GDOŚ zwrócił uwagę, że zastrzeżenia do raportu środowiskowego, zawarte w odwołaniu od decyzji RDOŚ, nie zostały poparte żadnymi dowodami świadczącymi o wystąpieniu nieprawidłowości. Nadto w ocenie GDOŚ, zarzuty pominięcia oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia wynikającego z przyjętego w wariancie W2 przecięcia przez linię tramwajową ul. (...), nie mogą zostać uwzględnione. W ocenie organu II instancji analogiczne kwestie były zgłaszane podczas składania uwag i wniosków w ramach udziału społeczeństwa przeprowadzonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. RDOŚ przeanalizował to zagadnienie i słusznie, w opinii GDOŚ, wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że oddziaływania związane z planowanym przejazdem tramwajowym przez ul. (...) są podobne do tych występujących w innych miejscach związanych z bezwzględnym lub warunkowym zatrzymaniem się pojazdu w wyznaczonym miejscu w celu ustąpienia pierwszeństwa przejazdu. W związku z tym, że przedstawione w raporcie środowiskowym analizy oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia uwzględniały problematykę ruchu i charakter emisji typowy dla zurbanizowanego obszaru, niezasadne jest szczegółowych analiz dla wnioskowanego przez skarżącą punktu. W przypadku zarzutu braku porównania pomiędzy wariantami W1 i W2 oddziaływania na środowisko wynikającego z przeniesienia wjazdu z ul. (...), organ II instancji wyjaśnił, iż analiza kwestii oddziaływania analizowanych wariantów został narzucony przez przepisy i została przeprowadzona poprawnie. Nie zakłada jednak konieczności porównywania tak szczegółowych rozwiązań projektowych jakim jest wjazd na osiedle. Ponadto organ II instancji miał na uwadze, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wszczynane na wniosek inwestora, a organ działa w granicach tego wniosku. Organ prowadzący postępowanie nie dokonuje wyboru wariantu, który w jego opinii jest najkorzystniejszy do realizacji a jedynie ocenia planowane przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez inwestora pod kątem jego zgodności z przepisami w zakresie ochrony środowiska. Z dokumentacji sprawy wynika, że dokonano analizy oddziaływania przedsięwzięcia w wariancie uwzględniającym lokalizację pętli autobusowo-tramwajowej po wschodniej stronie ul. (...) i nie stwierdzono ponadnormatywnego oddziaływania. Zarzut związany z nieuzasadnionym przyjęciem natężenia ruchu na ul. (...) na rok 2035 dla potrzeb analizy akustycznej jest w ocenie organu II instancji niedopuszczalny, bowiem w odpowiedzi na wezwanie RDOŚ z dnia (...) maja 2017 r. autorzy raportu środowiskowego wyjaśnili, iż w kwestii wartości natężenia ruchu w wariancie inwestycyjnym korzystali z informacji uzyskanych z Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta (...) W opracowanych przez ww. urząd prognozach ruchu uwzględniono realizację inwestycji komunikacyjnych zgodnie z ich planowanym harmonogramem realizacji. Ponadto z uzupełnienia raportu środowiskowego wynika, że "prognozowane zmniejszenie natężenia ruchu na przedmiotowym odcinku ul. (...) spowodowane jest głównie planowaną rozbudową układu drogowego (realizowana w ramach różnych inwestycji), prognozowanym z przeniesieniem ruchu tranzytowego na planowaną obwodnicę i tym samym odciążeniem ul. (...) oraz zwiększeniem ilości alternatywnych tras dojazdu do poszczególnych rejonów w analizowanym obszarze". Biorąc powyższe pod uwagę, GDOŚ uznał, iż brak jest podstaw, by podważyć dane wykorzystywane w analizie akustycznej, dotyczące prognozowanego natężenia ruchu na ul. (...) w roku 2035. Dodatkowo zwrócono uwagę, że skarżąca przy piśmie z dnia 12 lutego 2018 r. przedłożyła uzupełnienie odwołania od decyzji RDOŚ, w którym zawarła analizę oddziaływania projektowanych wariantów rozbudowy infrastruktury drogowej przy ul. (...) w K. na budynki mieszkalne wielorodzinne na podstawie pomiarów miarodajnego poziomu dźwięku A wykonaną przez wyspecjalizowany podmiot. W opracowaniu tym przedstawiono w formie tabelarycznej przyjętą liczbę pojazdów na ulicach znajdujących się w pobliżu inwestycji. Dane w tym zakresie są identyczne, jak te zawarte w raporcie środowiskowym. Organ II instancji nie podzielił również zdania skarżącej, iż decyzja RDOŚ jest wewnętrznie sprzeczna, gdyż z jednej strony organ ją wydający przyjmuje co do zasady zmniejszenie poziomu hałasu emitowanego przez tramwaje i samochody, z drugiej zaś strony wskazuje, że "nieuniknione są zmiany w strukturze drogi oraz powierzchni tocznej torowiska, które to mogą spowodować wzrost emitowanego hałasu". Przytoczone fragmenty kwestionowanej decyzji są wyrwane z kontekstu. Organ I instancji wyjaśnił, iż rozpatrując tak odległy horyzont czasowy prognozowanie oddziaływań akustycznych może okazać się nieprecyzyjne, gdyż emisja hałasu może ulec zmniejszeniu (rozwój parku samochodowego oraz taboru tramwajowego) lub zwiększeniu w wyniku zmian w strukturze drogi oraz powierzchni tocznej torowiska. Jednakże odpowiednie utrzymanie dróg i torów tramwajowych może zapobiec wzmożonej emisji hałasu w przyszłości, a istniejące instrumenty prawne zapewniają możliwość kontroli oddziaływania przedsięwzięcia na etapie jego eksploatacji. W ocenie GDOŚ powyższe nie świadczy o sprzeczności decyzji i nie stanowi podstawy jej uchylenia. W kontekście zarzutu braku ustalenia siedliska występowania chomika europejskiego, GDOŚ podniósł, iż twórcy dokumentacji w ramach raportu środowiskowego wskazali lokalizację stanowiska chomika europejskiego stwierdzili, że znajduje się ono poza rejonem bezpośrednio oddziaływania inwestycji. W celu wykluczenia negatywnego oddziaływania na ww. siedlisko RDOŚ w swej decyzji nałożył warunek dotyczący zlokalizowania zaplecza budowy i placów manewrowych minimum 25 m od granic rozpoznanego siedliska występowania chomika europejskiego. W opinii organu II instancji zgromadzony materiał w tym zakresie jest wystarczający, a brak szerszego omówienia wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na siedlisko chomika europejskiego w decyzji RDOŚ, nie świadczy o braku przeanalizowania przez organ tej kwestii dostatecznie. Z dokumentacji sprawy bowiem wynika, że siedlisko ww. ssaka znajduje się poza obszarem bezpośredniego oddziaływania inwestycji, zatem zarzut skarżącej jest, w ocenie GDOŚ, nieuzasadniony. Nadto organ II instancji, w kontekście zarzutów spółki, jakoby w raporcie środowiskowym brakowało ustalenia siedliska występowania pachnicy dębowej, uznał że RDOŚ postanowieniem z dnia (...) stycznia 2017 r., znak: (...), stwierdzającym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia inwestor był zobowiązany m in. do przedstawienia charakterystyki zadrzewień przeznaczonych do wycinki oraz informacji o chronionych gatunkach związanych z tymi zadrzewieniami, ze szczególnym uwzględnieniem pachnicy dębowej. Z treści dokumentacji wynika, że inwestor wypełnił ww. warunki, ponieważ w raporcie środowiskowym zamieszczono zestawienie zinwentaryzowanych drzew i krzewów oraz wskazano, że "w trakcie inwentaryzacji przeznaczonych do wycinki drzew zwracano także uwagę na obecność gniazd chronionych gatunków ptaków oraz zasiedlenie ich przez podlegające ochronie owady - kozioroga dęboszą i pachnicy dębowej. Przeprowadzona inwentaryzacja wykazała brak Zasiedlenia przeznaczanych do wycinki drzew przez chronione gatunki zwierząt.". Organ II instancji nie podzielił także zarzutu dotyczącego błędnego wyznaczenia stron przedmiotowego postępowania. W kontrolowanym postępowaniu stronami były podmioty posiadające prawo rzeczowe do nieruchomości położonych w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia w wariancie preferowanym. Powyższe wynika z faktu, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wszczynane na wniosek inwestora, w którym określa on zakres planowanego przedsięwzięcia, jego charakterystykę, przewidywane oddziaływanie i sposoby minimalizowania negatywnego oddziaływania na środowisko. Wnioskodawca proponuje również warianty, w jakich może zrealizować przedsięwzięcie wskazując wariant preferowany do realizacji, a rolą organu ochrony środowiska jest ocena zaproponowanych rozwiązań pod kątem zgodności z przepisami w zakresie ochrony środowiska i określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. GDOŚ podkreślił, że organ prowadzący postępowanie nie dokonuje wyboru wariantu, który w jego opinii jest najkorzystniejszy do realizacji a jedynie ocenia planowane przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez inwestora. Nie ma zatem podstaw by prowadził on postępowanie z udziałem stron we wszystkich analizowanych wariantach. W przypadku gdyby z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynikała zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą inwestora, mógłby wskazać w decyzji wariant dopuszczony do realizacji. Wówczas należałoby przeprowadzić postępowanie z udziałem stron zmienionego wariantu przedsięwzięcia. Idąc dalej, organu II instancji uznał, że skarżąca niesłusznie podniosła zarzut błędnego ustalenia kręgu stron postępowania. GDOŚ uznał, że RDOŚ prawidłowo ustalił strony w przedmiotowym postępowaniu, bowiem dokonywał zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości w sposób publicznego ogłaszania. Zarzut braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, również nie znalazł uznania, bowiem w analizowanym postępowaniu żaden przepis szczególny nie nakładał obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, a RDOŚ nie stwierdził takiej konieczności. Otwarta rozprawa administracyjna może być także przeprowadzana dla społeczeństwa w toku wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale nie jest to obligatoryjny element postępowania. Ponadto z akt sprawy nie wynika by którakolwiek ze stron przedmiotowego postępowania wnioskowała o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. RDOŚ kontynuując dalej odnoszenie się do zarzutów skarżącej, wskazał iż ani wnioskodawca, ani organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest zobowiązany do wyznaczenia etapów realizacji inwestycji. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach służy bowiem określeniu oddziaływań planowanego przedsięwzięcia, zarówno podczas realizacji, jak i jego eksploatacji i obejmuje zamierzenie inwestycyjne w ujęciu całościowym. Ewentualne etapowanie przedsięwzięcia może nastąpić w kolejnej fazie procesu inwestycyjnego. GDOŚ uznał także, iż niezasadne jest nałożenie na wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Celem ponownej oceny jest bowiem uzyskanie pełnego obrazu oddziaływań w zatwierdzonej uprzednio lokalizacji i precyzyjne zaproponowanie działań eliminujących, ograniczających i łagodzących możliwe negatywne skutki dla środowiska. Na etapie ponownej oceny analizowane są szczegółowe, ostateczne rozwiązania projektowe i techniczne dla planowanego przedsięwzięcia wraz z związanymi z nimi oddziaływaniami, w odniesieniu do zatwierdzonej decyzją środowiskową lokalizacji. W omawianym przypadku na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowane do realizacji przedsięwzięcie zostało precyzyjnie określone wraz z oddziaływaniami, które nie wykraczają poza wartości dopuszczalne, zatem GDOŚ nie widzi potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Jednakże zaznaczył, iż RDOŚ nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań mających na celu dotrzymanie standardów jakości środowiska, dla ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej przed hałasem, po upływie roku od dnia oddania obiektu do użytkowania, a organ II instancji podtrzymał to stanowisko. Nałożona na inwestora analiza porealizacyjna będzie skupiała się przede wszystkim na porównaniu ustaleń określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem. To właśnie wyniki tej analizy będą najwłaściwszym sposobem zweryfikowania konieczności zastosowania dodatkowych urządzeń ochrony środowiska. Ponadto, w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowanych dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem obiektu, to dla trasy komunikacyjnej oraz obiektów sieci gazowej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Na obecnym etapie nieuzasadniona jest konieczność utworzenia takiego obszaru, gdyż na podstawie dokumentacji sprawy nie stwierdza się ponadnormatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. W opinii GDOŚ, organ I instancji prawidłowo nie nałożył w kwestionowanej decyzji obowiązku monitorowania przedmiotowego przedsięwzięcia oraz obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Spółka podniosła także, iż organy błędnie przyjęły, iż przedłożony przez inwestora raport środowiskowy jest kompletny, gdyż jej zdaniem nie zawiera szeregu analiz i elementów. GDOŚ uznał, że raport środowiskowy jest jednym z kluczowych elementów oceny oddziaływania na środowisko. Jego zadaniem jest określenie oddziaływania zamierzonej inwestycji na poszczególne elementy środowiska oraz zdrowie i warunki życia ludzi przy uwzględnieniu przyjętych przez inwestora rozwiązań lokalizacyjnych, projektowych, technologicznych, technicznych i organizacyjnych. Organ II instancji zaznaczył, że dla organu przeprowadzającego ocenę oddziaływania na środowiska dokument ten z definicji stanowi podstawowe źródło informacji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w fazie jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania i likwidacji. Od szczegółowości, wiarygodności i jakości zawartych w nim danych będzie zależał przebieg oceny oddziaływania na środowisko, rodzaj rozstrzygnięcia (określenie warunków realizacji przedsięwzięcia lub odmowa ich określenia) oraz zakres, rodzaj i charakter zidentyfikowanych oddziaływań oraz nałożonych w związku z nimi działań minimalizujących. Jednocześnie raport środowiskowy powinien zawierać elementy wymienione w art. 66 ustawy o informacji. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy przeanalizował zgromadzoną w sprawie dokumentację, w tym raport środowiskowy sporządzony dla przedsięwzięcia pod kątem jego zgodności z wymogami wynikającymi z ustawy o informacji i nie stwierdził nieprawidłowości w tym zakresie. Podkreślił, iż w trakcie postępowania zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ zweryfikował jakość dokumentacji i mając na uwadze dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, pismami z dnia (...) maja 2017 r., z dnia (...) maja 2017 r., z dnia (...) lipca 2017 r. oraz z dnia (...) sierpnia 2017 r., wzywał inwestora do składania wyjaśnień i uzupełniania raportu środowiskowego. W powyższych pismach RDOŚ wzywał wnioskodawcę o uzupełnienie braków formalnych oraz m.in. o wyjaśnienie kwestii merytorycznych związanych z kolizją przedsięwzięcia z zabudową wielorodzinną, wyznaczenie zasięgu izolinii hałasu na obszarze ogródków działkowych w odniesieniu do granicy pasa drogowego, uzasadnienie przyjętej do analiz wielkości natężenia ruchu dla wariantu preferowanego, uzupełnienie dokumentacji w zakresie ujmowania wód i odprowadzania ścieków, a także o odniesienie się do uwag społeczeństwa dotyczących m.in. wyboru innego wariantu, likwidacji miejsc parkingowych i innych wprowadzonych rozwiązań (np. droga p.poż), likwidacji ogródków działkowych. W odpowiedzi inwestor przedłożył przy pismach z dnia 31 maja 2017 r. oraz z dnia 18 sierpnia 2017 r. stosowne materiały. W ocenie GDOŚ organ I wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą. Bazując na kompletnej dokumentacji, zgodnej z wymogami art. 66 ustawy o informacji, co zaowocowało tym, że RDOŚ wydał decyzję z dnia (...) października 2017 r., w której określił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W związku z powyższym organ odwoławczy nie ma podstaw, by stwierdzić, iż ww. decyzja została wydana w oparciu o niekompletny raport środowiskowy. W ocenie organu II instancji postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone przez RDOŚ, mające na celu rozszerzenie i uzupełnienie zagadnień merytorycznych w raporcie środowiskowym, zostało przeprowadzone wnikliwie i szczegółowo. Organ II instancji zwrócił także uwagę na to, że zarzut braku w raporcie środowiskowym wymaganego przez art. 66 ust. 1 pkt 13 ustawy o informacji przedstawienia zagadnień w formie graficznej, w tym w szczególności izolinii rozkładu stężeń zanieczyszczeń powietrza, izolinii rozkładu hałasu i izolinii rozkładu drgań, nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z dokumentacji sprawy, w Załączniku nr 3 do raportu środowiskowego przedstawiono w formie graficznej wyniki prognoz oddziaływania hałasu na terenach zlokalizowanych wzdłuż analizowanego odcinka drogi, uwzględniając hałas drogowy i tramwajowy, natomiast w raporcie środowiskowym zamieszczono schematy emisji zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego dla wyznaczonych horyzontów czasowych prognoz w funkcji prędkości poruszania się pojazdów na odcinku obliczeniowym. Ponadto GDOŚ podniósł, że, że przepisy ustawy o informacji nie precyzują, które zagadnienia mają być przedstawione w formie graficznej, a stopień szczegółowości informacji przedstawionych w dokumentacji podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie. Z tego też względu ewentualny brak przedstawienia w formie graficznej wymienionych w odwołaniu izolinii rozkładu drgań nie jest równoznaczny z brakiem spełnienia przez raport środowiskowy wymagań określonych w art. 66 ustawy o informacji. Nie oznacza to również, że organ prowadzący postępowanie nie dokonał oceny wpływu drgań na środowisko, bowiem ocena taka może być przeprowadzona w oparciu o inne informacje znajdujące się w dokumentacji sprawy. Niemniej jednak w celu ograniczenia uciążliwości dla ludzi związanych z emisją drgań na etapie eksploatacji linii tramwajowej, GDOŚ zobowiązał wnioskodawcę w do wprowadzenia wibroizolacji do konstrukcji nawierzchni torowiska oraz nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia, przed rozpoczęciem robót budowlanych, inwentaryzacji istniejącego stanu budynków i innych obiektów budowlanych sąsiadujących z planowaną inwestycją w celu udokumentowania ewentualnego wpływu zaplanowanych prac na stan techniczny budynków. Organ II instancji uznał także, że zarzut braku opisu gospodarki odpadami komunalnymi w fazie eksploatacji przedsięwzięcia nie może zostać uwzględniony. GDOŚ podkreślił, że w dokumentacji sprawy przedstawiono rodzaje odpadów przewidzianych do powstania w trakcie eksploatacji inwestycji, ich ilość, źródło ich powstania, miejsce i sposób ich magazynowania, a także sposób zagospodarowania. W pozostałym zakresie, organ II instancji nie uwzględnił zarzutów związanych z brakiem w raporcie środowiskowym odrębnej analizy zanieczyszczeń dla wariantu W1 i W2, bowiem występują pomiędzy nimi niewielkie różnice w prognozie ruchu stanowiącej podstawę do analizy zanieczyszczeń powietrza. W analizowanym przypadku stwierdzono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne znajduje się w terenie zurbanizowanym, zatem wpływ poszczególnych wariantów na środowisko przyrodnicze będzie porównywalny. Ponadto oddziaływanie na powietrze w poszczególnych wariantach w analizie wielokryterialnej zostało ocenione na tym samym poziomie. Zarzut dotyczący braku zawarcia w raporcie środowiskowym precyzyjnie określonych oddziaływań przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie drgań wywołanych przez ruch szynowy, GDOŚ wskazał, iż ocena oddziaływania na środowisko dotyczy planowanych przedsięwzięć i zawarta w raporcie środowiskowym analiza w zakresie drgań na tym etapie procesu inwestycyjnego, w opinii organu odwoławczego, jest wystarczająca i nie wskazuje ona na możliwość wystąpienia negatywnego oddziaływania na środowisko. Ponadto w celu ograniczenia uciążliwości dla ludzi związanych z emisją drgań na etapie eksploatacji linii tramwajowej, GDOŚ zobowiązał inwestora do wprowadzenia wibroizolacji do konstrukcji nawierzchni torowiska oraz nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia, przed rozpoczęciem robót budowlanych, inwentaryzacji istniejącego stanu budynków i innych obiektów budowlanych sąsiadujących z planowaną inwestycją w celu udokumentowania ewentualnego wpływu zaplanowanych prac na stan techniczny budynków. Ponadto wnioskodawca został zobligowany do przedłożenia sprawozdania z wykonanej inwentaryzacji w terminie 2 lat od dnia oddania obiektu do użytku do organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku w raporcie środowiskowym charakterystyki zadrzewień przeznaczonych do wycinki, organ II instancji nie zgodził się ze spółką w tej kwestii. Z treści raportu środowiskowego wynika, że w wariancie preferowanym przewidziano do wycinki 169 drzew i 4,3 ha krzewów, które przedstawiono w formie tabelarycznej, wyszczególniając zieleń przeznaczoną do wycinki. Ponadto wskazano, że wśród zinwentaryzowanych gatunków dominują kilkunastoletnie drzewa. Z dokumentacji sprawy wynika również, że "w trakcie inwentaryzacji przeznaczonych do wycinki drzew zwracano także uwagę na obecność gniazd chronionych gatunków ptaków oraz zasiedlenie ich przez podlegające ochronie owady — kozioroga dębosza i pachnicy dębowej. Przeprowadzona inwentaryzacja wykazała brak zasiedlenia przeznaczonych do wycinki drzew przez chronione gatunki zwierząt, stwierdzono jedno zeszłoroczne gniazdo sroki, nie wykazano jednak jego zasiedlenia w tym sezonie lęgowym". W związku z powyższym GDOŚ uznał wyniki inwentaryzacji drzew za wystarczające. Mając na uwadze, że miejsce inwestycji charakteryzuje się znacznym przekształceniem siedlisk i postępującą antropopresją, nie zalicza się ono do obszarów cennych przyrodniczo. Jednakże w celu zminimalizowania negatywnego oddziaływania na środowisko, RDOŚ nałożył na inwestora warunek zreformowany przez organ II instancji, dotyczący terminu realizacji prac związanych z wycinką drzew i krzewów. W związku z powyższym GDOŚ uznał wyniki inwentaryzacji drzew za wystarczające. Zarzut dotyczący braku zawarcia w raporcie środowiskowym należycie wykonanej analizy akustycznej obejmującej wszystkie budynki mieszkalne znajdujące się w sąsiedztwie analizowanego przedsięwzięcia, również nie mógł znaleźć uznania w ocenie organu II instancji. Z treści raportu środowiskowego wynika bowiem, że została przeprowadzona analiza oddziaływania hałasu emitowanego przez przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno na etapie jego realizacji, jak i eksploatacji. Dodatkowo w formie graficznej przedstawiono zasięg oddziaływania analizowanego przedsięwzięcia uwzględniając różne wartości dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku determinowane przez porę doby oraz rodzaj zagospodarowania terenu. Podkreślono również, że zastrzeżenia do raportu środowiskowego powinny być podważone poprzez przedstawienie analizy sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu środowiskowego, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Co prawda spółka przedłożyła przy piśmie z dnia (...) lutego 2018 r. opracowanie dotyczące określenia oddziaływania projektowanych wariantów rozbudowy infrastruktury drogowej przy ul. (...) w K. na budynki mieszkalne wielorodzinne na podstawie pomiarów miarodajnego poziomu dźwięku A, jednakże jej wyniki nie pozostają w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie środowiskowym. W świetle przedstawionych powyżej wyjaśnień, jak również biorąc pod uwagę fakt, że raportowi środowiskowemu przysługuje szczególna wartość dowodowa oraz z racji braku przedłożenia przez spółkę dowodów świadczących o braku należycie wykonanej analizy akustycznej, GDOŚ stwierdził brak podstaw, by przedstawiony zarzut uznać za słuszny. GDOŚ nie uznał dalszych zarzutów spółki w zakresie kumulacji oddziaływań na środowisko, z uwagi na niestwierdzenie przekroczenia wartości dopuszczalnych w zakresie hałasu i emisji do powietrza, a także nie uwzględnił zarzutu braku informacji odnośnie likwidacji w wariancie W2 istniejącego aktualnie wjazdu z ul. (...) na teren osiedla mieszkaniowego i budowy nowego wjazdu, co wymaga istotnych zmian w planie zagospodarowania osiedla. GDOŚ uznał także, iż dokonano inwentaryzacji zieleni i drzew przeznaczonych do wycinki w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę. Ponadto przedstawiono orientacyjną ilość drzew i krzewów przeznaczonych do wycinki, kolidujących z planowaną inwestycją, w poszczególnych wariantach. W kontekście zarzutu spółki dotyczącego braku w raporcie środowiskowym informacji odnośnie kolizji planowanego przedsięwzięcia z istniejącą infrastrukturą w obrębie poszczególnych wariantów, stwierdzić trzeba, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Twórcy raportu środowiskowego wskazali, że realizacja analizowanej inwestycji będzie się wiązała z koniecznością przebudowy sieci wodociągowych, gazowych, ciepłowniczych, teletechnicznych, elektroenergetycznych, oświetlenia ulicznego, a także kanalizacji deszczowej, sanitarnej i ogólnospławnej. Przebudowa ww. infrastruktury technicznej, zgodnie z rozporządzeniem, nie stanowi samodzielnego przedsięwzięcia, zatem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jedynie przebudowa gazociągu wysokiego ciśnienia kwalifikuje się, zgodnie z ww. rozporządzeniem, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i została przeanalizowana w toku przedmiotowego postępowania. Na podstawie dokumentacji sprawy stwierdzono, że w miejscach kolizji planowanego przedsięwzięcia z istniejącym gazociągiem wysokiego ciśnienia w obu głównych wariantach zaplanowano budowę identycznych elementów infrastruktury, w związku z czym przedstawiony zarzut jest chybiony. Co do zaś zarzutu, iż dokumentacja sprawy nie zawiera żadnych odniesień w zakresie kolizji analizowanego przedsięwzięcia z planowaną zabudową usługową i mieszkaniową wielorodzinną w ramach poszczególnych wariantów, GDOŚ podniósł, że w raporcie środowiskowym w formie tabelarycznej przedstawiono zestawienie obiektów przeznaczonych do wyburzenia, przy uwzględnieniu rodzaju obiektu oraz wariantu przedsięwzięcia. W ocenie organu odwoławczego przedstawiony w tym zakresie materiał jest wystarczający, zatem zarzut uznano za bezzasadny. GDOŚ podniósł także, że wszelkie zarzuty odnośnie braku w raporcie środowiskowym informacji dotyczących kwestii etapowania analizowanego przedsięwzięcia, organ II instancji ponownie podkreślił, że przedmiotowy dokument powinien zawierać elementy wymienione w art. 66 ustawy o informacji. Ustawodawca nie nałożył obowiązku przedstawienia w raporcie środowiskowym etapów realizacji planowanego przedsięwzięcia, zatem brak jest informacji w dokumentacji na ten temat nie stanowi podstaw do twierdzenia, że raport środowiskowym jest w tym zakresie niekompletny. Konkludując, GDOŚ uznał, iż przedłożony przez inwestora raport środowiskowy wraz z uzupełnieniami spełnia wymogi formalne, natomiast pod względem merytorycznym sporządzony został w sposób rzetelny, może zatem zostać przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Biorąc również pod uwagę fakt, że raportowi środowiskowemu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia, przedstawione powyżej zarzuty spółki nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze, że kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji, lecz do całościowej analizy akt sprawy oraz kontroli merytorycznej rozstrzygnięcia organu I instancji, organ rozstrzygający w II instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja winna zostać w części uchylona i zmieniona. III.1. Spółka reprezentowana przez radcę prawnego wywiodła skargę na decyzję organu II instancji i wniosła o uchylenie jej w całości wraz z decyzją organu I instancji. Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego, w tym art. 15, 78 § 1 i 80 k.p.a., a także art. 62 ust.1 pkt 1 lit. a oraz art. 66 ust.1 pkt 5 i 6a ustawy o ocenowej. Pełnomocnik spółki podniósł, iż organ II instancji odnosząc się do poszczególnych, skonkretyzowanych zarzutów odwołania wniesionego przez skarżącą od decyzji I instancji dokonywał w istocie oceny decyzji I instancji, a nie dokonywał ustalenia stanu faktycznego i subsumpcji, co przesądza, iż nie dopełniony został obowiązek rozpatrzenia sprawy w całości. W odnoszącej się do poszczególnych zarzutów odwołania części uzasadnienia decyzji GDOŚ nie znajdują się żadne znamiona oceny stanu faktycznego i subsumpcji lecz jedynie ocena decyzji I instancji dokonywana poprzez ocenę zarzutów odwołania przy użyciu wyrażeń i sformułowań wartościujących, artykułujące niezgodę z poszczególnymi zarzutami odwołania właściwą bardziej dla odpowiedzi organu I instancji na odwołanie niż na merytoryczne rozpatrzenie sprawy administracyjnej w odniesieniu do dowodów i przepisów prawa. W szczególności organ II instancji nie przeprowadził merytorycznej analizy i nie dokonał realnej oceny czy przedłożony przez wnioskodawcę raport oddziaływania na środowisko został w toku postępowania uzupełniony w sposób doprowadzający go do zgodności z wymogami art. 66 ustawy o informacji, w tym nie dokonał własnej analizy ani porównania poszczególnych wariantów wskazanych w raporcie ani nie odniósł się merytorycznie od kompletności ich przedstawienia w raporcie a tym samym do kwestii ich porównywalności. Podniósł także, iż w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia - w szczególności na ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi. Raport stanowiący podstawę wydania zarówno decyzji GDOŚ jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, w ocenie pełnomocnika skarżącej pomija oddziaływanie przedsięwzięcia na trzy budynki oznaczone numerami porządkowymi: Osiedle (...), Osiedle (...) i Osiedle (...). Skarżąca w toku postępowania przed organem I instancji wniosła o uwzględnienie w raporcie tych istniejących budynków, w szczególności w analizie akustycznej. Raport nie został w tym zakresie uzupełniony przez wnioskodawcę. Twierdzenia o oczywistej konieczności wykonania przyszłej analizy porealizacyjnej nie mogą zastąpić obowiązku zgromadzenia materiału dowodowego w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na istotne obiekty w postaci budynków wielomieszkaniowych już istniejące w chwili orzekania zarówno przez organ I instancji jak i przez organ II instancji. W tym zakresie, z uwagi na wadliwość raportu nie spełniającego podstawowego wymogu art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o informacji, decyzja GDOŚ jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji obarczone są nieusuwalną wadą jako naruszające prawo materialne. Pełnomocnik skarżącej wywodzi dalej, iż niezależnie od wspomnianego naruszenia przepisów postępowania mającego oczywisty wpływ na wynika sprawy, zasadnym jest zarzut braku uwzględnienia w analizach hałasu istniejących budynków wielomieszkaniowych oznaczonych numerami porządkowymi Osiedle (...), Osiedle (...) i Osiedle (...), co skutkuje obiektywnym brakiem możliwości określenia wariantu najkorzystniejszego, racjonalnego wariantu alternatywnego i racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska oraz uzasadnienie takiego wyboru - w rozumieniu i stosownie do wymogów art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji - przez co w sposób nieusuwalny bez uzupełnienia w tym zakresie raportu narusza prawo materialne. Organ II instancji nie przeprowadził żadnej analizy merytorycznej wartości prognozy ruchu drogowego dla roku 2035. W ocenie pełnomocnika nie można uznać na merytoryczne rozpoznanie sprawy samego podtrzymania przez organ II instancji oceny organu I instancji, że z faktu pozyskania przez podmiot sporządzający raport oddziaływania na środowisko danych od jednostki organizacyjna wnioskodawcy wynika, iż dane te są należyte. Dane te nie zostały - pomimo żądań skarżącej jako strony postępowania - w żaden sposób zobiektywizowane w dotychczasowym postępowaniu ani przez organ I instancji ani przez organ II instancji. Znamiennym jest, że decyzja GDOŚ opiera się na uzasadnieniu, że w toku postępowania przed organem I instancji nie zostało wykazane, iż przekazane w istocie przez wnioskodawcę prognozy ruchu drogowego na rok 2035 miałyby być nierzetelne. Dane te nie wynikają z dokumentu o szczególnym walorze dowodowym ani z domniemania faktycznego a zostały zakwestionowane przez skarżącą, która jako strona postępowania złożyła odpowiednie wnioski dowodowe, jednakże ani organ I instancji ani organ II instancji nie przeprowadziły odpowiedniego postępowania dowodowego. W toku postępowania ani inwestor ani podmiot sporządzający raport nie podali żadnych danych na jakich oparta została prognoza - co czyni tę prognozę nieweryfikowalną a więc nieprzydatną dla sprawy. Założenia dotyczące natężenia ruchu mają podstawowe znaczenie dla wariantu najkorzystniejszego, racjonalnego wariantu alternatywnego i racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska oraz uzasadnienie takiego wyboru - w rozumieniu i stosownie do wymogów art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ocenowej - czyli skutkuje naruszeniem prawa materialnego. Pełnomocnik skarżącej podniósł także, brak uwzględnienia w raporcie trzech istniejących budynków wielomieszkaniowych oraz brak weryfikacji prognozy natężenia ruchu drogowego - w tym w zakresie wpływu na natężenie ruchu drogowego planowanego zjazdu z północnej obwodnicy (...) na drogę objętą przedsięwzięciem, skutkuje obiektywnym i nieusuwalnym brakiem możliwości porównania oddziaływań analizowanych wariantów W1 i W2 stosownie do jednoznacznego wymogu art. 66 ust. 1 pkt 6a ustawy ocenowej. W tym zakresie znamienne jest również, że decyzja GDOŚ w zakresie odnoszącym się do "odwoławczego" a nie merytorycznego rozpatrzenia zarzutu braku przeprowadzenia odrębnej analizy zanieczyszczeń dla wariantu W1 i W2, pomimo że obydwa warianty zakładają inny sposób zagospodarowania terenu - opiera się na niedopuszczalnym uproszczeniu, że skoro w ocenie organu II instancji różnice w prognozie ruchu drogowego są minimalne, to nie jest konieczne sporządzenie raportu w zakresie analizy zanieczyszczeń powietrza. Znamienne jest, że organ II instancji odnosząc się do zarzutu pominięcie analizy oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia wynikającego z przyjętego w wariancie W2 przekroczenia przez linię tramwajową ul. (...) -stwierdza wprost, że uchyla się od merytorycznego rozważenia tak istotnej dla oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko kwestii jak skutki przyjętego w wariancie W2 przekroczenia przez linię tramwajową ulicy (...). Organ II instancji w istocie odmówił dokonania analizy w tym zakresie, co w ocenie pełnomocnika jest istotą różnicy pomiędzy wariantem W1 a W2. Właśnie kwestia przebiegu linii tramwajowej po stronie obecnie niezabudowanej budynkami wielomieszkaniowymi (tak w wariancie W1) a nie po stronie obecnie zabudowanej budynkami wielomieszkaniowymi, w tym nie uwzględnionymi w raporcie - jak budynki Osiedle (...), Osiedle (...) i Osiedle (...) (tak w wariancie W2). Nadto, nie jest wystarczające z uwagi na wymogi art. 66 ustawy o informacji ogólnikowe stwierdzenie w decyzji GDOŚ, że "..oddziaływania związane z planowanym przejazdem tramwajowym przez ul. (...) są podobne do tych występujących w innych miejscach związanych z bezwzględnym lub warunkowym zatrzymaniem się pojazdu w wyznaczonym miejscu w celu udzielenia pierwszeństwa przejazdu" podczas oddziaływania takie nie zostały one przedstawione i porównane w raporcie i przez to nie były przedmiotem koniecznego porównania wariantów w decyzji organu I instancji. Istotą różnicy pomiędzy wariantami W1 i W2 jest brak przejazdu lub przejazd przez ulicę [...], a więc w ocenie pełnomocnika nie można uznać za merytoryczne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia, że "...niezasadne jest dokonywanie szczegółowych analiz dla wnioskowanego przez spółkę punktu" - zwłaszcza gdy zawarcie obliczeń w raporcie i ich ocena w decyzji administracyjnej konieczne są z uwagi na wymogi art. 66 ust. 5 i art. 66 ust. 6a ustawy ocenowej. Skarżąca podkreśla, że obowiązkiem wnioskodawcy jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, który pozwala na porównanie wariantów we wszystkich aspektach wymaganych przez art. 66 ustawy o informacji i dopiero tak scharakteryzowane warianty mogą być między sobą porównywane stosownie do wymogu art. 66 ust. 1 pkt 6a ustawy ocenowej. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż tych wymogów raport nie spełnia a więc decyzja GDOŚ oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są wadliwe, naruszając prawo materialne. Pełnomocnik skarżącej zwrócił też uwagę na to, że w decyzji GDOŚ znajdują się stwierdzenia sprzeczne z treścią decyzji organu I instancji - w szczególności stwierdzenie, że "organ prowadzący postępowanie nie dokonuje wyboru wariantu, który w jego opinii jest najkorzystniejszy do realizacji a jedynie ocenia planowane przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez inwestora pod kątem zgodności z przepisami w zakresie ochrony środowiska" podczas gdy w punkcie 1.1.2.1. zaskarżonej decyzji organu I instancji zawarte jest jednoznacznie stwierdzenie, że "Przedsięwzięcie należy realizować zgodnie z wariantem oznaczonym w raporcie jako W2". Konkludując, pełnomocnik podniósł, iż zarzuty naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 62 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy o informacji, art. 62 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy o informacji, art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji oraz art. 66 ust. 1 pkt 6a ustawy o informacji, odnoszą się również do decyzji organu I instancji. III.2. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: IV.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. IV.2. W ramach postępowanie w sprawie, w której inwestor występuje o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, organ winien przede wszystkim dokonać oceny zgodności przedsięwzięcia z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, a także przeprowadzić m. in. weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 8 lit. a oraz art. 80 i 81 ustawy ocenowej). Co istotne, organ zobowiązany jest w tym postępowaniu stosować również podstawowe zasady ochrony środowiska, takie m. in. jak zasada zrównoważonego rozwoju oraz zasada prewencji oraz ostrożności (art. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 1 oraz art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska – Dz. U. z 2019 r., poz. 1396, dalej: "p.o.ś.; por. np. wyrok NSA z 19 marca 2019 r., II OSK 1097/17, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy kwestią sporną było nie tyle wydanie samej zgody środowiskowej na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia (którego realizacja może przyczynić się do poprawny stanu środowiska – zob. uwagi dotyczące wariantu zerowego, s. 15 raportu), ile zagadnienie wyboru wariantu tego przedsięwzięcia. W skrócie, spór ogniskował się wokół tego, czy inwestycja winna być realizowana według wariantu zachodnie W1 czy też wariantu wschodniego W2 (inwestorskiego). W wariancie W1 linia tramwajowa miała biec po stronie zachodniej ul. (...), po tej stronie miała być też zlokalizowana pętla tramwajowo - autobusowa. Z kolei w wariancie inwestorskim, linia tramwajowa miała biec po stronie wschodnim ul. (...), po tej stronie miała być też zlokalizowana pętla tramwajowo – autobusowa. Z uwagi na specyfikę przedmiotowej inwestycji, jednym z głównych czynników mogących szkodliwie wpływać na środowisko, w tym zdrowie ludzi (art. 3 ust. 2 ustawy ocenowej), był hałas. Kwestia ta została obszernie omówiona w raporcie (zob. m. in. s. 95 – 117 oraz załącznik nr 3 na płycie CD), a organ I instancji uzasadniając wybór wariantu inwestorskiego. Otóż RDOŚ stwierdził, że z przeprowadzonej analizy wariantowej wynika, iż wariantem najkorzystniejszym dla środowiska jest wariant W2, którego eksploatacja w przeciwieństwie do wariantu W1 nie będzie powodowała ponadnormatywnego oddziaływania na obszarach z zabudową mieszkaniową. W szczególności, wariantem najbardziej korzystnym pod względem oddziaływania hałasu na zabudowę mieszkaniową jest Wariant W2, w których nie stwierdza się występowania przekroczeń LAeq w porze dnia oraz nocy, w żadnym z analizowanych horyzontów czasowych. W takiej sytuacji nie ma konieczności stosowania dodatkowych rozwiązań redukujących oddziaływanie akustyczne od przedmiotowej inwestycji. Tymczasem skarżąca na etapie postępowania odwoławczego złożyła wykonana na jej zlecenie ekspertyzę złożyła liczącą 40 stron ekspertyzę akustyczną autorstwa mgr. inż. M. B. z firmy (...) Sp. z o.o. dotyczącą oddziaływania projektowanych wariantów na budynki mieszkalne wielorodzinne. W konkluzjach tej ekspertyzy wskazano, że wariant W2 (inwestorski) jest mniej korzystny niż wariant W1. Zdaniem wspomnianego eksperta, w przypadku wariantu inwestorskiego przekroczenia dopuszczalnych poziomów występują dla pory nocnej we wszystkich horyzontach czasowych (w tym 2020) oraz dotyczą budynku znajdującego się najbliżej ul. (...). Z akt sprawy wynika, że chodzi o budynek Osiedle (...), czyli budynek, obok którego ma być zlokalizowany zjazd na pętlę. Z opinii (...) Sp. z o.o. wynika równocześnie, że wariant W1 nie będzie powodował przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu (s. 37 ekspertyzy). Zatem konkluzje ekspertyzy wykonanej na zlecenie skarżącej w sposób oczywisty sprzeczne z tezami przyjętymi w raporcie i zaakceptowanymi przez organy. Należy mieć na uwadze, że raport przygotowany przez inwestora, jakkolwiek posiada wzmocnioną moc dowodową z uwagi na ekspercki charakter, to jednak pozostaje dokumentem prywatnym, który nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z 19 września 2019 r., II OSK 2156/18, CBOSA). W takim układzie specjalistyczna ekspertyza wykonana na zlecenie uczestnika postępowania, w zakresie materii będącej jej przedmiotem, ma moc dowodowa równą raportowi. Na wyspecjalizowanym organie ochrony środowiska spoczywa w takim przypadku obowiązek wnikliwego i rzeczowego wyjaśnienia rozbieżności w opracowaniach eksperckich (art. 7 i 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.), a jeżeli będzie to wymagało dokonania analiz przekraczających zwykłe kompetencje organu wyspecjalizowanego, również dopuszczenie opinii biegłego (art. 84 k.p.a.). W każdym razie uzasadnienie decyzji organu II instancji powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 14 lutego 2020 r., I OSK 2345/19, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy GDOŚ dostrzegł co prawda istnienie ekspertyzy (...) Sp. z o.o., ale ograniczył się do stwierdzenia, że jej wyniki "nie pozostają w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie". Pomijając już kwestię, że GDOŚ nie wskazał, z jakiego przepisu prawa ma wynikać wymóg "rażącej sprzeczności" między prywatnymi ekspertyzami, tj. raportem oraz opinią (...) Sp. z o.o., to właśnie z taką rażącą sprzeczności mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy i to dotycząca głównego zagadnienia spornego. Co więcej, jest to sprzeczność tego rodzaju, że w razie przyjęcia, że prawidłowe są wyniki analiz sporządzonych na zlecenie Spółki, to nie byłoby możliwe wydanie zgody środowiskowej na przeprowadzenie inwestycji zgodnie z wariantem inwestorskim. W świetle powołanych wyżej kryteriów oceny wniosku inwestora domagającego się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest możliwe wydanie takiej decyzji w przypadku naruszenia przez przedsięwzięcie (w wybranym wariancie) norm ochrony środowiska dotyczących ochrony przed hałasem (art. 112 i n. p.o.ś.), chyba że w tej samej decyzji przewidziane zostaną rozwiązania eliminujące ponadnormatywne odziaływanie (np. ekrany akustyczne). Należy mieć przy tym na uwadze, że hałas jest uznawany za jeden z głównych problemów środowiskowych w Europie, a to z uwagi na jego wysoce negatywne konsekwencje dla zdrowia fizycznego, psychicznego oraz jakości życia (zob. np. motyw 1 Dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku oraz Environmental noise guidelines for the European Region, Światowa Organizacja Zdrowia 2018, s. 1). Uznanie przez GDOŚ wniosków ekspertyzy (...) Sp. o.o. za nieistotne dla sprawy z uwagi na rzekomy brak ich "rażącej sprzeczności" z raportem pozostaje również w oczywistej sprzeczności z powołanymi wyżej zasadami prewencji oraz ostrożności. W świetle tych zasad, wątpliwości co do negatywnego wpływu na środowisko winny być jednoznacznie rozstrzygane przez organy. W każdym razie niedopuszczalne jest rozstrzyganie tych wątpliwości na rzecz rozwiązań mogących powodować negatywne odziaływanie na środowisko, w tym zdrowie ludzi. W realiach niniejszej sprawy brak jednoznacznego wyjaśnienia kwestii ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji na zdrowie ludzi jest tym bardziej niezrozumiałe w świetle zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), jeżeli zważy się, że wybrany został wariant inwestycyjny polegający na przeprowadzeniu nowej linii tramwajowej oraz zbudowaniu pętli autobusowo – tramwajowej po stronie wschodniej, czyli w bezpośrednim sąsiedztwie budynków wielorodzinnych. Tymczasem po stronie zachodniej dominuje zabudowa usługowa. Wątpliwości budzi przy tym argumentacja zawarta w raporcie (s. 190), gdzie stwierdza się: "Jednocześnie możliwa będzie do realizacji inwestycja związana z budową mieszkaniowo-usługową po przeciwnej stronie ul. (...) (na terenie lokalizacji pętli tramwajowej w Wariancie W1 i W1A)". W świetle ustaleń poczynionych przez GDOŚ, a dotyczących braku planu miejscowego dla terenu objętego inwestycją, powstaje zasadnicze pytanie, na jakiej podstawie autorzy raportu przyjęli, że na miejscu, w którym w wariancie W1 miała powstać pętla (teren ten obecnie jest wykorzystywany jako plac pod działalność usługową), planowana jest zabudowa mieszkaniowo – usługowa. Nie jest również wiadome (w świetle zasady zrównoważonego rozwoju), na jakiej podstawie uznano, że pierwszeństwie należy dać bliżej nieokreślonym planom inwestycyjnym, niż realnie i aktualnie istniejącym interesom mieszkańców budynków po stronie wschodniej ul. (...). Końcowo warto odnotować, że dotychczas istniejący odcinek linii tramwajowej wzdłuż ul. (...) przebieg po stronie zachodniej, podobnie jak po tej stronie zlokalizowana jest pętla tramwajowa. Reasumując, RDOŚ nie wyjaśnił sprawy w stopniu pozwalającym na uznanie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. IV.3. Bezzasadne okazały się natomiast pozostałe zarzuty skargi. W szczególności nie można zarzucić GDOŚ, że nie rozpoznał sprawy merytorycznie. Zarówno sentencja decyzji (częściowo reformatoryjna), a przede wszystkim uzasadnienie, przeczy tej tezie. Poza wspomnianymi w punkcie IV.2. uchybieniami, zdaniem Sądu GDOŚ przeprowadził wnikliwie postępowanie i swoje stanowisko rzetelnie uzasadnił, odnosząc się do zarzutów poszczególnych odwołań. Podobnie bezzasadne są twierdzenia skargi co do rzekomego pominięcia w raporcie budynków Osiedle (...), Osiedle (...) i Osiedle (...). Twierdzenie to nie ma oparcia w aktach sprawy (zob. np. fragmenty raportu wskazane na s. 6 odpowiedzi na skargę), a nadto nawet z opinii wykonanej na zlecenie skarżącej nie wynika, aby akurat w odniesieniu do tych budynków miało występować ponadnormatywne odziaływanie. Podobnie bezzasadne są zarzuty dotyczące danych, dotyczące prognozy zmiany intensywności ruchu na rok 2035. Przyjęcie przez podmioty sporządzające ekspertyzy danych opracowanych przez Miasto K. nie narusza prawa, w tym art. 75 i 80 k.p.a. IV.4. Rozpoznając sprawę ponownie GDOŚ będzie miał na uwadze wskazane wyżej oceny prawne. RDOŚ winien przede wszystkim jednoznacznie wyjaśnić rozbieżności między raportem a ekspertyzą (...) Sp. z o.o. co do wpływu konkurencyjnych wariantów W1 i W2 na klimat akustyczny, a nie ograniczać się do twierdzenia o rzekomym braku "rażącej sprzeczności" miedzy tymi dokumentami. Jeżeli zdaniem organu nie będzie możliwe jednoznaczne rozstrzygniecie tych wątpliwości w rozsądnym terminie (art. 12 k.p.a. w zw. z art. 8a ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/52/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko), a będą istnieć rzeczowe, racjonalne i przekonujące argumenty za wyborem wariantu W2, wówczas GDOŚ winien rozważyć, czy możliwe jest nałożenie na inwestora określonych obowiązków (np. w postaci montażu ekranów dźwiękochłonnych), które wyeliminują ponadnormatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. IV.5. O kosztach postępowania orzeczono na postawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). IV.6. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.