IV SA/Wa 2650/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Gminy Miasta [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: I. odrzucić sprzeciw od decyzji, II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych (słownie: sto) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od sprzeciwu. W dniu 5 września 2018r. Gmina Miasta [...] reprezentowana przez Burmistrza Miasta złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2018r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. W odpowiedzi na sprzeciw organ II instancji wniósł o odrzucenie sprzeciwu wskazując, że prawo do wniesienia sprzeciwu od decyzji stosownie do art. 64a ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302) przysługuje stronie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 64a ustawy z ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302, zwanej dalej: P.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie natomiast do art. 64b § 1 P.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny sprzeciwu Sąd obowiązany jest zbadać czy zostały spełnione wymogi pozwalające na jej dokonanie. Do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego wymagane jest wystąpienie ze stosownym żądaniem przez legitymowany podmiot (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2013r. OSK 1229/04). W świetle art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stwierdzenie braku legitymacji do wniesienia sprzeciwu skutkuje koniecznością jego odrzucenia jako niedopuszczalnego w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art.64b § 1 P.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 1982r., SA/Gd 165/82 - ONSA 1982 Nr 1 poz. 49, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2002r., sygn. akt III SA 393/01, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 października 2000r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00). Pogląd ten został podzielony w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W uchwale z dnia 22 października 1984 r., III AZP 5/84 Sąd Najwyższy stwierdził, że kierownik zakładu pracy działający w sprawach pozostających w jego dyspozycji mieszkań funkcyjnych jako organ administracji państwowej I instancji, nie jest stroną w rozumieniu art. 197 K.p.a., uprawnioną do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji (OSN 1985 nr 7 poz. 86). Takie stanowisko przyjmuje się również w nauce prawa administracyjnego np. zob. J. P. Tarno, Status prawny jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym, "Państwo i Prawo" 2006, nr 2). Powyższe rozważania wynikają z odrzucenia możliwości łączenia przez ten sam podmiot w postępowaniu administracyjnym roli administrowanego i administrującego, czyli innymi słowy strony postępowania z uwagi na bycie podmiotem praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej (art. 28 K.p.a.) oraz w charakterze podmiotu, którego organ wydaje decyzję. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej – niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia – wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy też sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. W rozpatrywanej sprawie Burmistrz Miasta [...] działał jako organ administracji publicznej właściwy do wydania decyzji w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. W tej sytuacji, jednostka samorządu terytorialnego (Gmina Miasta [...]), której organ (Burmistrz Miasta [...]) wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie posiada legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tej sprawie. W zakresie bowiem, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003r., OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115). Gmina Miasta [...] nie jest zatem legitymowana do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2018r., mocą której uchylona została decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 2018r. o umorzeniu postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Podsumowując stwierdzić należy, że Burmistrz Miasta [...] jako organ administracji, który w I instancji wydał decyzję, nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia sprzeciwu do Sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 P.p.s.a., Sąd sprzeciw odrzucił. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 P.p.s.a.