IV SA/Wa 2652/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy własną decyzję z [...] maja 2016 roku (znak: [...]), którą nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 0,4368 ha gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas II-III (Rll - 0,0644 ha, Rllla - 0,3724 ha), położonych na terenie gminy P. w obrębie ewidencyjnym [..], przewidzianych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację turbiny elektrowni wiatrowej wraz z niezbędną komunikacją. W uzasadnieniu Minister podał, że wnioskiem z [..] września 2015 roku Wójt Gminy P. wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 0,4368 ha gruntów rolnych stanowiących użytki rolne. Wniosek Wójta został pozytywnie zaopiniowany przez Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej. Minister decyzją z dnia [...] maja 2016 roku nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze wskazanych gruntów rolnych klas II-III. Następnie Wójt Gminy P. wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca odwołał się przede wszystkim do uwarunkowań środowiskowych, przestrzennych, społecznych, własnościowych, ekonomicznych, struktury gruntów rolnych w gminie oraz polityki przestrzennej określonej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wójt przytoczył pozytywne opinie Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej. Jednocześnie wniosek oparto na naruszeniu przepisów Kpa, w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, związanych z wydaniem decyzji I instancji bez uwzględnienia całości materiału dowodowego, nieuwzględnienia słusznego interesu gminy oraz przekroczenia granic uznania administracyjnego. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister stwierdził, że z map załączonych do akt sprawy jednoznacznie wynika, że w granicach obszaru objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego występują obszary gruntów rolnych niższych klas bonitacyjnych, które w pierwszej kolejności powinny być wykorzystane na cele nierolnicze, w tym przypadku na posadowienie turbiny elektrowni wiatrowej. Dlatego też, pomimo ograniczonych możliwości lokalizowania elektrowni wiatrowych na gruntach rolnych niższych klas bonitacyjnych, z uwagi na wysoki udział na terenie gminy gruntów rolnych klas I-III (ok. 81%), w tym przypadku można jednak skorzystać z gruntów rolnych klas IVa i IVb, bez wkraczania na grunty rolne o wysokim potencjale produkcyjnym. Ponadto, grunty rolne klas IV, które położone są w sąsiedztwie wnioskowanych gruntów, charakteryzują się również korzystnym układem komunikacyjnym. Drogi wewnętrzne oznaczone na rysunku planu symbolami: KD.W.01 i KD.W.02 zapewniają bezpośredni dojazd do gruntów rolnych klas IV, co oznacza, że taki układ funkcjonalno-przestrzenny terenu umożliwia lokalizowanie inwestycji także na gruntach słabszych klas. Minister podał, że Wniosek Wójta został oceniony z punktu widzenia ochrony zwartej przestrzeni rolniczej. W związku z tym, wbrew twierdzeniu wnioskodawcy, nie został naruszony art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (u.o.g.r.i.l.), ponieważ organ kierował się między innymi wskazanymi w tym przepisie przesłankami. Minister podał, że za zmianą przeznaczenia omawianych terenów rolnych mogą przemawiać okoliczności, że planowana inwestycja związana z budową elektrowni wiatrowej przyczyni się do rozwoju gospodarczego gminy oraz pozwoli na uzyskanie dodatkowej ilości energii elektrycznej ze źródła odnawialnego. Natomiast dynamiczny rozwój elektrowni wiatrowych w Polsce powoduje wyłączanie gruntów z produkcji rolniczej, co w efekcie prowadzi do zmniejszenia wielkości produkcji głównych ziemiopłodów. Minister podał, że ma również obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego kraju, co nie byłoby jednak możliwe bez znaczącego udziału najżyżniejszych gleb. Potrzeba ochrony gleb o wysokiej bonitacji jest również uwzględniana w założeniach do Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju (KPZK), według której istnieje konieczność określenia przestrzeni niezbędnej dla zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego kraju, zwiększenia konkurencyjności sektora rolno-spożywczego oraz zachowania i rozwoju funkcji nierynkowych, bezpośrednio związanych z produkcją rolną. W planach zagospodarowania przestrzennego województw oraz w gminnych studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, na podstawie kryteriów Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, mają być wyznaczane strategiczne strefy żywicielskie, chroniące przed zmianą użytkowania gleby o najwyższej przydatności dla produkcji żywności oraz obszary szczególnie przydatne dla rozwoju rolnictwa towarowego. Odnosząc się do struktury gruntów rolnych występujących na terenie gminy oraz zasobu gruntów rolnych niższych klas bonitacyjnych zlokalizowanych w granicach planu, Minister podał, że nie ulega wątpliwości, iż przeznaczenie wnioskowanych gruntów, w kontekście racjonalnego gospodarowania rolniczą przestrzenią produkcyjną, jest nieuzasadnione. Dlatego też, pomimo pozytywnej opinii Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej, nie można uznać, że są one zasadne, a tym bardziej wiążące dla organu orzekającego. W ocenie organu bez znaczenia jest podnoszona przez Wójta argumentacja nawiązująca do koncepcji przestrzennego zagospodarowania gminy, ustalonej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Studium określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego, ale nie jest aktem prawa miejscowego. Minister wskazał także, iż nie można uzasadniać zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze jedynie czynnikami ekonomicznymi. W ocenie organu argumenty o charakterze społecznym lub ekonomicznym nie mogą stanowić przesłanek do wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klas III, stanowiących w tym omawianym przypadku istotny potencjał dla produkcji rolniczej gminy. Na tę decyzję skargę do Sądu wniósł Wójt Gminy P., zarzucając jej wydanie z naruszeniem: - art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 909 ze zm., dalej: u.o.g.r.i.l.) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż brak jest uzasadnionych podstaw do przeznaczenia na cele nierolnicze użytków rolnych klas II-III; - art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez przekroczenie zasad uznania administracyjnego oraz dokonanie dowolnych, a nie swobodnych ustaleń faktycznych, które skutkowały odmową wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy II-III. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w zaskarżonej decyzji naruszono normę prawną wywiedzioną z art. 6 ust. 1 u.o.g.r.i.l., która stanowi, iż na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Taka konstrukcja przepisu oznacza, że właściwemu organowi pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji, gdyż brak jest generalnego zakazu zmiany przeznaczenia gruntów wyższych klas na grunty nieprodukcyjne. Organ winien wówczas w sposób wyczerpujący rozważyć, czy interes społeczny będący podstawą żądania zmiany przeznaczenia gruntów, należy przedłożyć ponad ustawowy obowiązek ochrony gruntów rolnych. Obowiązek ten został sprecyzowany w treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowiącym, że ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne. W ocenie Skarżącego rozstrzygnięcie organu nie odpowiada wymogom K.p.a. i nosi znamiona całkowitej dowolności. Minister podejmując własną decyzję nie rozpoznał ponownie, zawisłej w wyniku wniosku strony, sprawy administracyjnej, nie poczynił ustaleń faktycznych, nie przeprowadził oceny wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, ani nie uzasadnił przekonująco motywów swego rozstrzygnięcia. Tym samym więc jego uzasadnienie nie spełnia wymogów art. 107 § 3 K.p.a. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmawiając zgody na przeznaczenie gruntu rolnego na cele nierolnicze naruszył w szczególności konstytucyjną zasadę proporcjonalności ingerując we władztwo planistyczne jednostki samorządu terytorialnego pod pozorem ochrony gruntów rolnych. Z jednej strony organ argumentuje, iż jedyną przesłanką, którą kieruje się przy wyrażaniu zgody na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze jest zasadność ochrony gruntów rolnych najwyższej wartości produkcyjnej, a z drugiej strony różnicuje wyłączenie w oparciu o cel na jaki się ono ma odbywać. Jednocześnie Minister powinien merytorycznie odnieść się do pozytywnych opinii Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej. W ocenie Skarżącego negatywna ocena jego wniosku oparta jest w rzeczywistości na ogólnikowych odwołaniach do racjonalnego wykorzystania rolniczej przestrzeni produkcyjnej i zagrożenia samowystarczalności żywnościowej kraju. Jest to ocena niezindywidualizowana i nacechowana ogólną negatywną oceną określonego rodzaju inwestycji. Prowadzenie postępowania administracyjnego i wydawanie rozstrzygnięć indywidualnych w ten sposób nie czyni zadość wymaganiom stawianym organom administracji publicznej wyrażonym w kodeksie postępowania administracyjnego. Ponadto treść uzasadnienia mogłaby zostać dopasowana do większość tego typu spraw na terenie całego kraju. Kwestią niezmiernie istotną z punktu widzenia realnej oceny indywidualnych uwarunkowań związanych z przedłożonym wnioskiem jest zdaniem Skarżącego to, że - związany z planowanym rozwojem gminy polegającym między innymi na realizacji inwestycji farm wiatrowych - ubytek w użytkach rolnych klasy R II-III stanowi nieznaczne uszczuplenie istniejącego areału (0,01% gruntów klas I-III). Korzyści płynące z realizacji inwestycji, w tym te przypadające gminie i jej poszczególnym mieszkańcom, byłyby niewspółmiernie wyższe niż z zagospodarowania rolniczego spornych 0,4638 ha. Istotnym jest także, iż tego typu inwestycja nie tylko nie ingeruje w grunty sąsiednie pozwalając na ich dalsze rolnicze wykorzystanie, lecz także wręcz wspiera zachowanie ich rolniczego przeznaczenia. Tym samym projektowane przeznaczenia spornego gruntu nie będzie stanowiło poszerzenia i uzupełnienia sfery miejskiej. Poza tym związane z nią przekształcenie terenu ma jedynie charakter tymczasowy. Przyjmując argumentację organu należałoby, zdaniem Skarżącego, uznać, że skoro powierzchnia gruntów rolnych klas I-III obejmuje 81% terenu gminy, zaś wszystkie grunty rolne wynoszą 93%, to taka też proporcja nigdy nie będzie mogła zostać wykorzystana w innych celach niż rolnicze. W tych warunkach możliwość wykonywania władztwa planistycznego, będącego wyłącznym uprawnieniem, ale i zarazem obowiązkiem Rady Gminy, jest co najmniej iluzoryczna (zaś racjonalne zarządzanie przestrzenią niemal niemożliwe - szczególnie, że grunty możliwe do przekształcenia rozproszone są po terenie całej gminy). Gmina nie może zostać zredukowana do roli skansenu (szczególnie w kontekście zmian dokonanych przez ustawodawcę ustawą dnia 14 kwietnia 2016 r. o wstrzymaniu sprzedaży nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw - Dz. U. poz. 585). Minister nie może zaś pod pozorem korzystania z przyznanych mu uprawnień ograniczać korzystania przez gminę z praw i wykonywania obowiązków nałożonych na nią przez prawodawcę. W takim bowiem układzie to Minister sprawowałby faktyczne władztwo planistyczne na 81% powierzchni gminy. Powodowałoby to, że znalezienie źródeł na zbilansowanie budżetu i zaspokojenie potrzeb społeczności lokalnej jest niezwykle utrudnione. Skarżący podkreślił, że z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wynika, jak duży obszar (określa się tylko minimalną wielkość - winien przekraczać 0,5 ha) zwartych gruntów rolnych klasy I-III winien być objęty projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i które to mają być obszary, w związku z czym - po pierwsze można objąć tym planem stosunkowo niewielki obszar, nawet część działki rolnej, a - po drugie to nie do kompetencji Ministra, wbrew jego twierdzeniom, należy wskazywanie obszarów, jakie winny być "odrolnione" oraz ocena, które to obszary należy w pierwszej kolejności przeznaczyć na cele nierolnicze. Kompetencje w zakresie kształtowania polityki przestrzennej i kierunków jej rozwoju należą wyłącznie do organów określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec tego rozważanie kwestii istnienia przesłanek do przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów o wysokiej jakości, w celu zaspokojenia określonych potrzeb gminy, w sytuacji istnienia użytków o gorszej produkcyjności, a także ocena przez niego istnienia bądź braku kompleksowej polityki przestrzennej Gminy, są bezprzedmiotowe, jako że to nie Minister jest organem właściwym do oceny tych kwestii, a zapisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawierają unormowań pozwalających na weryfikację przyjętych w tym zakresie przez organ planistycznych rozwiązań. To do zadań gminy bowiem należy zarówno planowanie ładu przestrzennego, jak i zaspokajanie innych określonych potrzeb społeczności lokalnej. Tylko tego rodzaju odniesienie może zapewnić jednoczesną realizację celów, jakimi są racjonale gospodarowanie przestrzenią, jak i ochrona gruntów rolnych, w myśl odrębnych regulacji (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o planowaniu I zagospodarowaniu przestrzennym). W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu były przytoczone na wstępnie decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmawiające zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas II-III (Rll - 0,0644 ha, Rllla - 0,3724 ha), położonych na terenie gminy P. w obrębie ewidencyjnym [...], przewidzianych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację turbiny elektrowni wiatrowej wraz z niezbędną komunikacją. Szczegółowe kryteria dotyczące zmiany przeznaczenia gruntów rolnych zostały wyrażone w ustawie z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych tj. z 2015 r., poz, 909 ze zm. – zwaną u.o.g.r.i.l.) Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.o.g.r.i.l ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze lub nieleśne. Natomiast z art. 6 ust.1 u.o.g.r.i.l. wynika, że na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.i.l., przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, jeśli dotyczy gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, a ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem ust. 2a. Wobec tego rolą Ministra jest w takiej sytuacji dokonanie oceny, czy przeznaczenie gruntu rolnego klasy od I-III jest uzasadnione w świetle przepisów ustawy. Powołane przepisy stanowią zatem wskazówkę, jaką powinien kierować się Minister przy rozstrzyganiu sprawy dotyczącej wydania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Wskazać również należy, że decyzja wydawana w takiej sprawie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że pozostawiono organowi ocenę danej sytuacji przez pryzmat posiadanej specjalistycznej wiedzy. Podkreślić należy, że Sąd bada decyzje uznaniowe jedynie pod kątem ich zgodność z prawem, a nie ingeruje w celowość ich wydania. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji powinna zmierzać jedynie do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie rozstrzygnięcia, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 494 - 495). Analizując treść art. 10 u.o.g.r.i.l. i wymienione w tym przepisie dokumenty, jakie wnioskodawca winien złożyć należy stwierdzić, że Minister nie ocenia wniosku z punktu widzenia potrzeb ekonomicznych i zamierzeń urbanistycznych gminy, rozważa natomiast negatywne skutki wynikające z tej zmiany kierując się przy tym interesem społecznym i zasadami ochrony gruntów. Nie ocenia zatem korzyści ekonomicznych jakie mogą płynąć ze zmiany przeznaczenia gruntów i związanych z tym potencjalnymi inwestycjami. Nie można zatem racjonalnie odnieść się do argumentu, że działania Ministra mogą spowodować zredukowania Gminy do roli "skansenu". Kwestie dotyczące możliwości wykonywanie władztwa planistycznego w świetle zapisów u.o.g.r.i.l. i kompetencji Ministra Rolnictwa należy w zasadzie uznać za polemikę z ustawodawcą, skoro uznano, że grunty klas I – III podlegają ochronie przed ich nierolniczym wykorzystaniem. W ocenie Sądu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi orzekając w niniejszej sprawie prawidłowo wyważył interes strony i interes społeczny oraz nie przekroczył zasady uznania administracyjnego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Z akt spraw wynika, że Gmina P. charakteryzuje się dosyć wysokim zasobem gleb żyznych (II – III klasy) które powinny zostać w pierwszej kolejności wykorzystane do celów racjonalnej gospodarki rolnej. Z racji wysokiej klasy bonitacyjnej gleby tej gminy podlegają ochronie przed wykorzystaniem na cele nierolnicze (art. 3 ust. 1 u.o.g.r.i.l.). Z map załączonych przez wnioskodawcę wynika, że w granicach obszaru objętego projektem planu miejscowego znajdują się obszary II, III, IV oraz V klasy (w pobliżu Kanału [..]). Wiatrak (wraz z drogą dojazdową) miałby powstać na gruncie III klasy w pobliżu drogi KD.W.01. Z analizy załącznika nr 2 do wniosku o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych wynika, że w niedalekiej odległości od gruntów na których miałby powstać wiatrak znajdują się gleby o niższych klasach bonitacyjnych, ponadto grunty te mają dostęp do drogi publicznej. W takiej sytuacji zasadnie Minister uznał, że w pierwszej kolejności na wskazywaną inwestycję powinny zostać przeznaczone grunty o niższych klasach bonitacyjnych. Minister wykazał, że na terenie objętym projektem planu takie grunty się znajdują, zatem w pierwszej kolejności powinny zostać wykorzystane pod działalność inną niż rolnicza. Wójt Gminy P. posiadał zatem możliwość alternatywnego zlokalizowania terenu przeznaczonego pod elektrownię wiatrową. Oczywiście Sąd ma świadomość, że w związku z wejściem w dniu 16 lipca 2016 r. ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (a więc obowiązującej w dniu orzekania przez organ II instancji) zmianie uległy wymogi zarówno co do ustaleń projektów planu dopuszczających możliwość realizacji elektrowni wiatrowych jak również odległości lokalizowania elektrowni, jednak okoliczność ta nie ma znaczenia w niniejszej sprawie ponieważ przedmiotem kontroli Sądu była decyzja o odmowie zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne – przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowej. Nieuzyskanie zgody oznacza niemożność uchwalenia planu miejscowego w zakładanym przez gminę kształcie. Poza sporem pozostaje, że w kwestii dotyczącej ograniczenia przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze ścierają się interesy poszczególnych właścicieli nieruchomości czy interes gminy. Ustawową rolę spełnia tutaj również minister właściwego do spraw rolnictwa, którego zadaniem jest ochrona gruntów rolnych m.in. przez nierolniczym wykorzystaniem gruntu. W niniejszej sprawie Minister wykorzystał przysługujące mu kompetencje i nie wyraził zgody na zmianę przeznaczenia gruntów pomimo pozytywnej opinii Marszałka Województwa [...] oraz [...] Izby Rolniczej. Zauważyć jednak należy, że są to opinie niewiążące dla organu. W zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Minister podał, że wziął pod uwagę obie opinie, jednak nie przesądziły one o zasadności wniosku. W ocenie Sądu Minister, w świetle zapisów u.o.g.r.i.l., był uprawniony do zajęcia takiego stanowiska. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania o jakich mowa w art. 107 § 3 K.p.a.. Minister w sposób logiczny, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, uzasadnił swoje stanowisko, z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Nie można uznać, by wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie Minister przekroczył granice uznania administracyjnego, czy też naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uwzględnieniem skargi. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.