IV SA/Wa 2656/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę W piśmie z dnia 26 lipca 2015 r. K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], którą uchylono decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] maja 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stawu na działce nr [...] w miejscowości T. i przekazano sprawę organowi I. instancji do ponownego rozpatrzenia. W piśmie z dnia 2 września 2015 r. Sąd przesłał skarżącej, na podany przez nią adres do korespondencji, odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 31 sierpnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy powyższe wezwanie zostało po raz pierwszy awizowane w dniu 4 września 2015 r., o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej, a powtórnie awizowane w dniu 14 września 2015 r. Wobec tego na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) należało je uznać za prawidłowo doręczone w dniu 18 września 2015 r. Zgodnie z art. 220 § 3 cyt. ustawy Sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu. Skoro wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącej w dniu 18 września 2015 r., to termin na dokonanie tej czynności upłynął w dniu 25 września 2015 r. Z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego Sądu z dnia 7 października 2015 r. wynika, że w zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła należnego wpisu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 cyt. ustawy należało orzec jak w sentencji.