IV SA/Wa 2658/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźczy postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 30 lipca 2015 r. I. B. złożyła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014 r. (nr [...]) orzekającą o odmowie nadania skarżącej oraz jej dzieciom: M. S. i M. S. statusu uchodźcy oraz odmówiono udzielenia ochrony uzupełniającej. W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, że w świetle przepisu art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.) jest dopuszczalne wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji i na poparcie przestawionego stanowiska powołała postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2152/14. Skarżąca dodała, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi ją możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: ppsa), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. W rozpoznawanej sprawie Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], którą na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ust. 1 pkt ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2012 r., poz. 680 ze zm.) w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach odmówiono nadania skarżącej oraz jej dzieciom: M. S. i M. S. statusu uchodźcy oraz odmówiono udzielenia ochrony uzupełniającej. Stosownie do treści art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej lub decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie nadania mu statusu uchodźcy, lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia, lecz jest podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (jak wynika z art. 302 ust. 1 pkt 16 powołanej ustawy), która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 tej ustawy). Dopiero ta decyzja nakłada na stronę obowiązek i podlega egzekucji, a więc może być wstrzymane jej wykonanie. Udzielenie ochrony tymczasowej nie jest natomiast możliwe w stosunku do decyzji odmawiającej nadania statusu uchodźcy. Nie można przy tym antycypować ochrony, wstrzymując wykonanie decyzji już w tym postępowaniu. Wystąpienie ewentualnych konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest bezpośrednio związane z wykonaniem zaskarżonej obecnie decyzji, lecz decyzji, która może zostać wydana w przyszłości. Odnosząc się do podniesionej przez skarżącą kwestii realizacji prawa do sądu trzeba podkreślić, że decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy skutkuje nałożeniem obowiązku opuszczenia kraju przez cudzoziemca w terminie 30 dni, ale nie wymaga jego wykonania. W tym tkwi cecha dobrowolności przypisywana temu obowiązkowi. W związku z powyższym skarżąca nie będąc zobowiązana do powrotu do kraju może skutecznie realizować swoje prawo do sądu w tym podejmować działania procesowe, które zapewnią jej skuteczny udział w postępowaniu wywołanym jego skargą na decyzję o odmowie nadania statusu uchodźcy. Należy zauważyć, że według art. 331 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zaskarżenie do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzji o zobowiązaniu do powrotu i zawarcie w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skutkuje tym, że termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. Wynika z tego, że cudzoziemiec, niejako "automatycznie" jest objęty ochroną tymczasową do momentu rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu bez konieczności wykazywania jakichkolwiek ku temu argumentów. Cudzoziemiec musi jednak pamiętać by dopełnić wymogów, które zapewnią skuteczność wniesionej przez niego skardze. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ppsa postanowił, jak w sentencji.