IV SA/Wa 2658/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżąca - I.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej. Wskazaną decyzją objęto również małoletnich M.S. i M.S. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. skarżąca podniosła, że w świetle przepisu art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.), zwanej dalej "u.o.c.", jest dopuszczalne wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca dodała, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi ją możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym. Postanowieniem z 17 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia, lecz jest podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 5 stycznia 2016 r., sygn. akt II OZ 1339/15, uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, że Sąd pierwszej instancji nie rozważył, czy zaprzestanie – w związku z treścią art. 74 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – udzielania skarżącej i jej dzieciom w ramach postępowania o nadanie statusu uchodźcy pomocy socjalnej i medycznej, będących jedynym źródłem dochodu skarżącej, może wyrządzić skarżącej i jej dzieciom znaczną szkodę lub spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwaną dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie, wniosek skarżącej jest uzasadniony. Z argumentacji przedstawionej przez skarżącą wynika, że wykonanie skarżonej decyzji groziłoby wyrządzeniem jej znacznej szkody. Skarżąca wskazała, że w chwili, gdy w/w decyzja stanie się ostateczna, utraci ona prawo do świadczeń pomocy socjalnej, które przysługują cudzoziemcowi w okresie postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, zgodnie z art. 74 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca podkreśliła, że pomoc socjalna była jej jedynym źródłem utrzymania. Ze względu na to, że skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie skarżonej decyzji groziłoby wyrządzeniem jej znacznej szkody, należy przyjąć, że przyznanie jej, uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a., ochrony tymczasowej, jest zasadne. Mimo to należy ponownie dodać, że decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy i o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, którą skarżąca w tym postępowaniu skarży, nie jest decyzją o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 2 u.o.c., cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Niewykonanie tego obowiązku nie stanowi więc bezpośredniej przesłanki przymusowego wydalenia cudzoziemca, jest natomiast podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 16 u.o.c., która podlega przymusowemu wykonaniu na mocy art. 329 tej ustawy. Dopiero w stosunku do decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu możliwe jest wstrzymanie jej wykonania ze względu na to, że nakłada ona na stronę obowiązek powrotu, jak też podlega egzekucji. W związku z tym, udzielenie ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie, w odniesieniu do decyzji odmawiającej nadania statusu uchodźcy i tylko w oparciu o argument, podnoszony przez skarżącego, że w jej wyniku będzie zobowiązany do powrotu do kraju pochodzenia, byłoby niemożliwe. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia