IV SA/Wa 2659/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B., W. B. i E.K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. B., W. B. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J. B., W. B. i E. K. (dalej jako: "skarżące") wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drugiego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. Ew. nr [...], położonej w obrębie [...] przy ul. [...] w W. na terenie dzielnicy [...]. Uzasadniając wniosek skarżące stwierdziły, że co do zasady należałoby się opowiedzieć za dominującym w orzecznictwie poglądem braku cech wykonalności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, to nie sposób tracić z pola widzenia faktu, że został on ukształtowany w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, tj. pozwalającym rozpocząć inwestycję na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Obecnie inwestor może przystąpić do realizacji inwestycji na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie istnieje ryzyko, że jeżeli inwestor równie szybko, jak korzystną dla siebie zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, uzyska decyzję o pozwoleniu na budowę, to usankcjonuje pod względem prawnym rażącą wadliwość działań organu odwoławczego. Właściciele nieruchomości sąsiedniej zostaną tym samym postawieni przed faktem dokonanym, a przeciągające się postępowania spowodują, że skutki wykonania decyzji o warunkach zabudowy będą niemożliwe do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wyjaśnić należy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy, z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu, nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 P.p.s.a. Ustalenie warunków zabudowy terenu nie przesądza jeszcze o lokalizacji inwestycji, nie upoważnia też do rozpoczęcia robót budowlanych. Ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Tym samym, z uwagi na charakter decyzji, której wstrzymania domaga się skarżący, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a zatem nie jest możliwe - w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. - wstrzymanie wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W ocenie Sądu twierdzenie skarżących, że pogląd ten stracił aktualność ze względu na nowelizację Prawa budowlanego, zgodnie z którą inwestor może przystąpić do realizacji inwestycji na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jest nietrafne. Należy podkreślić, że argumentacja skarżących zawarta we wniosku odnosi się w istocie do postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, a nie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Okoliczność na którą powołuje się strona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, tj. rozpoczęcie budowy, realizacja inwestycji, nie jest bezpośrednim skutkiem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie może ona naruszać na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw wnioskujących w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Sama obawa, że w przyszłości takie pozwolenie może zostać wydane na podstawie zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, nie uzasadnia jeszcze wstrzymywania jej wykonania na obecnym etapie. Wszak ustawodawca wyraźnie przewidział możliwość wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, wprowadzając zarazem istotny instrument ochrony interesu inwestora, w postaci możliwości ustanowienia kaucji (art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane – Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.