IV SA/Wa 2663/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. Z. od zarządzenia Starszego referendarza sądowego z dnia 24 maja 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie Starszego referendarza sądowego Zarządzeniem z 24 maja 2017 r. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, zarządził o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Referendarz wskazał, że wniosek o prawo pomocy, mimo stosownego wezwania, nie został podpisany osobiście przez Skarżącego. W ustawowym terminie Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł sprzeciw od tego postanowienia. Zarzucił, że jego wniosek rozpoznała osoba nieprzygotowana, odbywająca praktyki zawodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 zwaną dalej P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd nie stwierdził podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonego zarządzenia. Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Ponadto zgodnie z art. 252 § 1a P.p.s.a. wniosek powinien zawierać oświadczenie, które składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia o treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie sądu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Ponadto zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Art. 257 P.p.s.a. stanowi natomiast, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył i podpisał pełnomocnik Skarżącego, wobec tego referendarz sądowy prawidłowo wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku wprost wskazując w treści wezwania, iż wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać osobiście podpisany przez skarżącego. Referendarz prawidłowo pouczył również stronę o skutkach prawnych nieuzupełnienia w terminie braku formalnego wniosku. Stwierdzić również należy, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane przez osobę uprawnioną – starszego referendarza sądowego. Zgodnie z art. 258 § 1 P.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Do czynności, o których mowa w § 1 pkt 6 tego przepisu, należy w szczególności wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania. Zgodnie z art. 27 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych na stanowisko starszego referendarza sądowego może być mianowany referendarz sądowy, który zajmował stanowisko referendarza sądowego przez co najmniej dziesięć lat, nie był karany za przewinienia dyscyplinarne, a także uzyskiwał pozytywne okresowe oceny kwalifikacyjne. Wobec tego nietrafne jest stanowisko, że była to osoba nieprzygotowana do podejmowania tego typu rozstrzygnięć. W świetle powyższego postanowienie referendarza sądowego należy uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.