IV SA/Wa 2669/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 6 maja 2013 r. A. S. reprezentowany przez radcę prawnego R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dostępu do akt sprawy. Powyższa skarga została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 1459/13. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 15 listopada 2013 r. w spawie o sygn. akt IV SA/Wa 1459/13 pełnomocnik skarżącego oświadczył, że zrzeka się reprezentowania skarżącego. Skarżący stwierdził natomiast, iż nie wyraża zgody na to, aby pełnomocnik natychmiast zaprzestał jego zastępowania. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2012 r., uzewnętrznione w jego wystąpieniu do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, jest także wadliwe i zostało objęte skargą. Wobec powyższego, Sąd postanowił sporządzić z akt sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 1459/13 odpis skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę i zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika skarżącego zarejestrować pod nowym numerem skargę na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Przedmiotowa skarga została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 2669/13. Pismem z dnia 29 listopada 2013 r. nadesłanym do sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 1459/13 radca prawny R. S. oświadczył, że ani skarżący, ani jego pełnomocnik nie wnosili o uczynienie przedmiotem odrębnej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienia Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż określone w pkt 1 i 2 ww. przepisu. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 161 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, wobec oświadczenia zawartego w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 29 listopada 2013 r., stwierdzić należy, iż A. S. w piśmie z dnia 6 maja 2013 r. nie zawarł odrębnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Postępowanie w niniejszej sprawie stało się z tego względu bezprzedmiotowe. Zauważyć trzeba, że stosownie do art. 42 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Oświadczenie zawarte w piśmie pełnomocnika skarżącego, nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29 listopada 2013 r., jest wiążące dla Sądu. Zostało wniesione z zachowaniem terminu, o którym mowa w powyższym przepisie, liczonym od dnia 15 listopada 2013 r., tj. od dnia wypowiedzenia pełnomocnictwa przez radcę prawnego podczas rozprawy przed Sądem. Ponadto, z treści znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa z dnia 31 stycznia 2014 r. udzielonego przez skarżącego radcy prawnemu R. S. (k. 31 niniejszych akt sądowych) wynika, że złożenie ww. pełnomocnictwa jest równoznaczne z uznaniem za niebyłe zrzeczenia się przez radcę prawnego R. S. wcześniej udzielonego pełnomocnictwa, do którego doszło podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 15 listopada 2013 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1459/13. Stanowisko zawarte w piśmie z dnia 29 listopada 2013 r. należy zatem potraktować jako złożone w imieniu skarżącego. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 161 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.