IV SA/Wa 267/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędziowie sędzia NSA Otylia Wierzbicka, sędzia NSA Tadeusz Cysek, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi H. i S. D. na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Rady Gminy w K. kwotę 300 zł (trzysta zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz H. i S. D.; 3. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. H. i S. D. wnieśli zarzut do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi O. i L., oponując przeciwko przeprowadzeniu przez ich działkę nr [...] drogi. Zdaniem skarżących istnieje możliwość przeprowadzenia tej drogi obok działki przy lesie przedłużając ul. [...]. Rada Gminy uchwałą nr [...] z [...] stycznia 2004 r. odrzuciła ten zarzut, podnosząc, że w rejonie działki nr [...] planowane są tereny pod budownictwo mieszkaniowe. Oczywistą konsekwencją takiego przeznaczenia terenu jest konieczność stworzenia infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych. Następnie Rada Gminy powołała się na art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i przysługujące jej władztwo planistyczne. W skardze na tę uchwałę H. i S. D. podnieśli zarzut naruszenia art. 7, 30 i 64 Konstytucji RP oraz nie ustosunkowanie się do zarzutu i podniesionych argumentów. Projektowana droga dzieli ich działkę nr [...] na dwie części tworząc działkę o pow. 550 m- otoczoną z 3 stron drogami. Oznacza to, że ta działka stanie się bezużyteczna. Przedstawiona argumentacja jest "mętna i mało konkretna". W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie wskazując, że u podstaw odrzucenia zarzutu leżały istotne powody. Podział działki nr [...] przez projektowaną drogę spowoduje powstanie dwóch działek o wielkościach umożliwiających zabudowę każdej z nich budynkiem jednorodzinnym. Rada Gminy powołała się na art. 7 i 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zasadnie Rada Gminy powołuje się na art. 10 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.), który daje podstawę do określania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego m.in. przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających ulice, place i drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi. Jednak z uwagi na to, że ustalenia miejscowego planu kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, uchwała o odrzuceniu zarzutu musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie to nie może być lakoniczne i ogólnikowe. Powołanie się na konieczność stworzenia infrastruktury dróg spełniających normy dróg publicznych oraz art. 10 ustawy nie spełnia wymogu uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały. Odrzucenie zarzutu do projektu planu tak głęboko ingerującego w prawo własności nieruchomości wymaga bardzo wnikliwego i szczegółowego uzasadnienia faktycznego jak i prawnego. Rada Gminy w żaden sposób nie odniosła się do zgłoszonej w zarzucie propozycji innego przebiegu projektowanej drogi. Nie przedstawiła też żadnego uzasadnienia dlaczego taki właśnie przebieg projektowanej drogi uznano za optymalny, celowy i racjonalny. Naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w niniejszej sprawie jest na tyle istotne, że uniemożliwia sadowi ocenę legalności zaskarżonej uchwały. Nadto w aktach sprawy brak jest dokumentów pozwalających na ocenę zasadności zastosowania art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717). Brak jest jakichkolwiek dokumentów, dotyczących poprzedniego wyłożenia planu. Również brak jest stanowiska Wójta Gminy K. o nie uwzględnieniu zarzutu, o którym mowa w art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z 1994 r. Mając te okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 200 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.