IV SA/Wa 267/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Aneta Opyrchał po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na pismo Dyrektora Departamentu [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2006r., nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu w zakresie działania "Inwestycje w gospodarstwie rolnym" postanawia: odrzucić skargę L. W. wystąpił do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wnioskiem o dofinansowanie realizacji projektu inwestycyjnego złożonego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania 1.1 "Inwestycje w gospodarstwach rolnych". [...] Oddział Regionalny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismem z 12 czerwca 2006r. wezwał L. W. do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania tego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez dalszego rozpoznania. Pismem z [...] września 2006r. ww organ poinformował wnioskodawcę, iż jego wniosek pozostawiono bez rozpoznania z powodu niezłożenia w wyznaczonym terminie kompletu wymaganych dokumentów, stanowiących uzupełnienie wniosku. Od powyższego pisma strona wniosła odwołanie, twierdząc iż w wyznaczonym terminie nie był w stanie dostarczyć żądanych dokumentów, natomiast przekazał je Agencji zaraz po ich uzyskaniu. Zastępca Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w piśmie z [...] października 2006r. poinformował odwołującego się o negatywnym rozpoznaniu środka zaskarżenia. W kolejnym piśmie, skierowanym do Prezesa ARiMR i zatytułowanym "odwołanie", L. W. wniósł o przywrócenie trybu weryfikacji wniosku. W odpowiedzi, tj. pismem z [...] listopada 2006r. Dyrektor Departamentu [...] poinformował L. W., iż postępowanie w sprawie rozpatrzenia odwołania dotyczącego pisma, którym pozostawiono jego wniosek bez rozpoznania zostało wyczerpane, dlatego kolejne odwołanie pozostawia się bez rozpoznania. L. W. na powyższe pismo wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, twierdząc iż jest to decyzja administracyjna, a stanowisko w niej wyrażone jest bezzasadne. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi, podkreślając iż skarżący złożył brakujące dokumenty 30 czerwca 2006r., czyli po zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zagadnienia związane z rozpatrywaniem wniosków, do których należy wniosek skarżącego, uregulowane były (w dacie pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania) w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2004r. w sprawie trybu składania i wzoru wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych" -zwanego dalej: rozporządzeniem (Dz.U. nr 270, poz. 2684, ze zm.). Z § 10 ust. 1 rozporządzenia wynikało, że w przypadku złożenia wniosku nieprawidłowo wypełnionego lub bez wymaganych załączników instytucja wdrażająca wzywa, w formie pisemnej, wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Jeśli termin ten nie zostanie dotrzymany, to zgodnie z § 10 ust. 2 instytucja wdrażająca pozostawia wniosek bez rozpoznania, o czym informuje wnioskodawcę. To rozwiązanie prawne było w istocie powtórzeniem uregulowania zawartego w art. 64 § 2 K.p.a., z którego wynika, że jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Poinformowanie wnioskodawcy o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie jest decyzją administracyjną. Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na przykład w wyroku z 4 stycznia 2000r., sygn. akt I SAB 133/99 (niepubl.) zostało stwierdzone, że "Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia. Jest to czynność materialno techniczna, o której należy poinformować stronę". Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 stycznia 1999r., sygn. akt I SA 1056/99 (niepubl.) wyraził pogląd, iż "art. 64 K.p.a. nie daje podstaw do wydania decyzji. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest w ogóle rozstrzygnięciem (aktem) administracyjnym, gdyż jest dokonaniem czynności nie powodujących żadnych skutków zarówno materialnoprawnych, jak i procesowych". Powyższe dowodzi, iż zasadne jest stwierdzenie, że działanie organu polegające na pozostawieniu wniosku strony bez rozpoznania, nie podlega kontroli przez sąd administracyjny, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1 do 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: P.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.). Tym samym wniesienie skargi na tego typu działanie organu jest niedopuszczalne. Podkreślenia jedna wymaga, iż nie oznacza to, że strona postępowania jest w takiej sytuacji pozbawiona możliwości poddania kontroli sądowej opisanej formy działania organu administracji. W razie bowiem pozostawienia przez organ podania bez rozpoznania strona może podjąć obronę przed bezczynnością, składając zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1), a następnie w razie nieuwzględnienia zażalenia skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2005, str. 367). Na poparcie stawianej tezy właściwym jest przytoczyć stanowisko prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w jednym z orzeczeń, mianowicie w wyroku z 17 stycznia 2001r., sygn. akt II SAB 240/00 (niepubl.), w którym stwierdza się, iż " w każdym wypadku zawiadomienia osoby o pozostawieniu podania bez rozpoznania, służy jej - gdy zarzuca organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności - skarga na podstawie art. 17 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z zachowaniem trybu określonego w art. 34 tej ustawy". Zaś art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - uchylonej z dniem 1 stycznia 2004r. (Dz.U. nr 74, poz. 368, ze zm.), przewidywał uprawnienie strony do złożenia skargi na bezczynność organów administracji. W świetle powyższego skarżącemu L. W. przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w załatwieniu jego sprawy. Zaś sąd administracyjny, rozpoznając taką skargę, dokona oceny, czy stanowisko organu administracji o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego było zasadne. W razie niezasadności zajętego stanowisko zobowiąże organ administracji do merytorycznego załatwienia sprawy. Jednak warunkiem wniesienia skargi na bezczynność - co już wyżej zauważono - jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. W przypadku skarżącego należałoby uznać, iż warunek ów został spełniony, albowiem jako zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. winno się potraktować pisma skarżącego z 27 września 2006r. W ocenie Sądu nie ma więc przeszkód, aby skarżący wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organów administracji w jego sprawie. Możliwość wniesienia takiej skargi nie jest ograniczona żadnym terminem. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. - postanowiono jak w sentencji.