IV SA/Wa 2672/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu 21 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. S. i A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia - odrzucić skargę A. S. - A. S. działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik skarżącej A. S. wniosła skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wezwaniem z dnia 14 stycznia 2019 r. Sąd wezwał A. S. do wykazania jej interesu prawnego w zaskarżeniu ww. decyzji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie A. S. przedstawiła umowę darowizny A. S. nieruchomości znajdującej się przy ulicy [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarga A. S. nie jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie Sąd, po zbadaniu przesłanek dopuszczalności skargi wniesionej przez A. S. uznał, że jej skarga jest niedopuszczalna ze względów podmiotowych. Stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. O "interesie prawnym" w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2004 r., OSK 919/04 (publ. OSP 2005, z. 11, poz. 128) ocenił, że istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, s. 199 - 130). Istnienie, przywołanej powyżej, legitymacji skargowej, w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., podlega badaniu przez sąd administracyjny. W sytuacji jej braku u skarżącego, w przypadku gdy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. np. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96). Kluczowym elementem przy składaniu skargi jest posiadanie interesu prawnego, rozumianego jako istnienie związku miedzy sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Jest to interes o charakterze osobistym przez to że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa. Przymiotu strony nie ma podmiot, który swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie występuje interes prawny Skarżącej. A. S. pomimo wezwania do wykazania jej interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji pod rygorem odrzucenia jej skargi w odpowiedzi na wezwanie przesłała jedynie akt notarialny umowy darowizny nieruchomości przy ulicy [...] w [...] A. S.. Niniejszym potwierdziła interes prawny A. S. w zaskarżeniu decyzji, nie potwierdzając w żaden sposób swojego interesu prawnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.