IV SA/Wa 2674/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. M. i T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy k.p.a., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez M. M. i T. G. w związku z wydaną decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., znak [...] w części pkt 2.1 lit a) oraz w części załącznika graficznego Nr 1 do ww. decyzji Nr [...] z dnia [...].10.2016 r., utrzymało w mocy decyzję SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z dnia 3 stycznia 2015 r. M. D. zwrócił się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obory wraz z obiektami towarzyszącymi na działkach o nr [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Wójt Gminy [...] decyzją środowiskową z dnia [...] października 2015 r., znak [...], określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na "Budowie obory wraz z obiektami towarzyszącymi na działkach o nr [...] i [...] w miejscowości [...]. gm. [...], pow. [...], woj. [...]". W treści decyzji wskazano między innymi, że projektowana obora zlokalizowana zostanie od strony północnej istniejącego gospodarstwa Wnioskodawcy. M. D., wnioskiem z dnia 20 listopada 2015 r. wystąpił do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - obory wraz z urządzeniami towarzyszącymi: - zbiornik na gnojowicę o poj. ok. 1100 m3, - płyta obornikowa o pow. ok. 350 m2, - zbiornik na ścieki o poj. do 10 m3. Decyzją znak: [...], Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Wójt Gminy [...], ustalił warunki zabudowy dla M. D. dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego siedliska rolnego - budowa budynku inwentarskiego (obora o obsadzie 100 DJP) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną I zagospodarowaniem terenu (w tym zbiornik na gnojowicę o pojemności ok. 1100 m3, bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe o pojemności ok. 10 m3), zlokalizowanej na terenie części działek nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...], gmina [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożył T. G., który wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W odwołaniu wskazał mi.in., że organ winien określić linie rozgraniczające teren inwestycji w południowej części działek, za istniejącymi zabudowaniami związanymi z prowadzonym gospodarstwem rolnym, a nie przed nimi. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium wskazało na pominięcie przez organ I instancji jednej ze stron, która nie brała udziału w toczącym się postępowaniu. Kolegium wskazało również na konieczność poczynienia ustaleń w zakresie istniejącej zabudowy zagrodowej. W toku ponownego rozpoznania sprawy została przez Wnioskodawcę złożona potwierdzona za zgodność z oryginałem decyzja środowiskową z dnia [...] października 2015 r. Wójta Gminy [...], znak [...] dla inwestycji objętej wnioskiem. Decyzją administracyjną Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., znak [...], Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla M. D., dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego siedliska rolnego - budowa budynku inwentarskiego (obora o obsadzie do 100 DJP) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu (w tym zbiornik na gnojowicę o pojemności ok. 1100 m3, bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 ), zlokalizowanej na części działek nr ewid. [...], [...], obręb [...], gmina [...]. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronom postępowania i nie została zaskarżona. Wnioskiem z dnia 2 stycznia 2017 r. M. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócił się o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2016 r. Wnioskodawca zarzucił rażące naruszenie prawa, to jest § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez niezgodne z tym przepisem określenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w głębi działki inwestora z pozostawieniem pasa gruntu o głębokości ok. 100 m od strony północnej poza możliwością zabudowy. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż takie umiejscowienie nieprzekraczalnej linii zabudowy nastąpiło bez jakiegokolwiek umocowania prawnego. Wyznacznikiem dla organu administracji publicznej w procedurze ustalania nieprzekraczalnej linii zabudowy jest przede wszystkim usytuowanie zabudowy na sąsiednich nieruchomościach. Teren po południowej części nieruchomości jest podmokły ze wzglądu na swoje niższe położenie i nie nadaje się na wybudowanie na nim obiektu o charakterze inwentarskim wraz z całą infrastrukturą techniczną. Ponadto wskazano, iż poprzednia decyzja Wójta Gminy [...] ustanawiała nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 30 m od granicy nieruchomości, zaś w decyzji środowiskowej Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2015 r., znak [...] wskazano, że projektowana obora zlokalizowana zostanie od strony północnej istniejącego gospodarstwa i tworzyć będzie zwarty zespół inwentarski. Ustalenia tej decyzji zostały włączone do decyzji o warunkach zabudowy. Końcowo wskazano, iż strona wnosząc o ustalenie warunków zabudowy określiła orientacyjną lokalizację obiektu. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], SKO w [...] wszczęło na wniosek postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., znak [...]. Pismem z dnia 9 marca 2017 r. Kolegium zwróciło się do organu I instancji o nadesłanie akt postępowania środowiskowego. Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., znak [...] w części pkt 2.1 lit a) oraz w części załącznika graficznego Nr 1 do ww. decyzji Nr [...] z dnia [...] r. M. M. i T. G. złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Wnieśli o uchylenie decyzji SKO z [...] kwietnia 2017 r. zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego art. 4 oraz art. 71 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zdaniem skarżących decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie określa w sposób wiążący miejsca realizacji inwestycji, bowiem usytuowanie inwestycji stanowi przedmiot decyzji o warunkach zabudowy, a wytyczenie linii zabudowy w odległości o 110 i 114 m od drogi nie uniemożliwia dokonania inwestycji. Działki inwestycyjne wnioskodawcy posiadają powierzchnię ok. 2,74 ha. Natomiast łączna powierzchnia zabudowy projektowanego budynku wynosić będzie ok. 1200 m2. Powołali, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach linia zabudowy nie została określona, zatem trudno mówić o wyraźnej sprzeczności obu decyzji ze sobą. Ponadto wskazali, że istnieją poważne wątpliwości, co do zgodności z prawem decyzji z dnia [...] października 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ organ nie zapewnił stronom udziału w sprawie, nie informując o prowadzonym postępowaniu. Wskazali, że lokalizacja inwestycji, której częścią są 2 płyty obornikowe, jedna o powierzchni ok.270 m2 oraz druga o powierzchni ok.80 m2 oraz dwa zbiorniki na wody gnojowe "o powierzchni" ok. 70m3 i ok. 20 m3 w bliskiej odległości od zabudowy mieszkaniowej narusza prawa do korzystania ze środowiska w celu zaspokojenia potrzeb osobistych i gospodarstwa domowego, o których mowa w art. 4 ustawy poś. Wybudowanie przedmiotowego przedsięwzięcia w miejscu wskazanym przez SKO wpłynie bardzo negatywnie na walory krajobrazowe, co stanowi naruszenie art. 71 ust. 3 ustawy poś. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy SKO wydało powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w sprawie o wydanie warunków zabudowy, rozpoznawanej przez Wójta Gminy [...], znajdował zastosowanie przepis art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyłączenie w odniesieniu do zabudowy zagrodowej stosowania "tzw. zasady dobrego sąsiedztwa" unormowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oznacza, w dalszej kolejności, wyłączenie stosowania przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku m.p.z.p. - a co za tym idzie - również sporządzania analizy architektoniczno-urbanistycznej, skoro jest o niej mowa wyłącznie w rozporządzeniu, a nie w samej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu podstawą do stwierdzenia nieważności nie mogła więc być argumentacja podnoszona w treści wniosku M. D. odnośnie rażącego naruszenia § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niezgodne z tym przepisem określenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w głębi działki inwestora z pozostawieniem pasa gruntu o głębokości ok. 100 m od strony północnej poza możliwością zabudowy. Kolegium stwierdziło jednak, dokonując kontroli, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016 r., poz. 353 ze zm. - dalej u.u.i.ś.). Organ wskazał, że organ ustalający warunki zabudowy jest związany wydaną decyzją środowiskową i winien dokonać analizy, czy inwestycja o określonych we wniosku parametrach spełnia parametry narzucone decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych. Wskazano, że zarówno z treści decyzji środowiskowej z dnia [...] października 2015 r., znak [...]., jak również między innymi z treści raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko wynika w sposób jednoznaczny, iż inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie była rozpatrywana w toku postępowania środowiskowego w lokalizacji od strony północnej działek o nr [...] oraz [...]. Dla tego rodzaju lokalizacji zostało przeprowadzone postępowanie środowiskowe, sporządzony został raport, dokonano uzgodnień ze stosownymi organami ochrony środowiska. Dla tak zlokalizowanej inwestycji określony został sposób oddziaływania inwestycji na środowisko - poziom hałasu, emisję substancji do środowiska i finalnie wydano decyzję, w treści której wskazano, iż: "Projektowana obora będzie zlokalizowana od strony północnej istniejącego gospodarstwa i tworzyć będzie zwarty zespół inwentarski". Dla takiego też położenia inwestycji objętej wnioskiem określano sposób oddziaływania inwestycji na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości z zabudową mieszkaniową. Kolegium wskazało, że Wójt Gminy [...] w decyzji administracyjnej Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., w sposób niezgody z treścią decyzji środowiskowej z dnia [...] października 2015 r., ustalił w decyzji oraz na załączniku graficznym Nr 1 do tejże decyzji linię zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Z treści załącznika Nr 1 do decyzji Nr [...] wynika, iż linia zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem wynosi 110 i 114 m od drogi, to jest działki o nr ew. [...]. Takie określenie linii zabudowy czyni niemożliwym usytuowanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego na terenie objętym wnioskiem zgodnie z wymogami postawionym w treści decyzji środowiskowej Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2015 r. Tym samym decyzja Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., w części pkt 2.1 lit a) oraz w części załącznika graficznego Nr 1 do ww. decyzji Nr [...] z dnia [...].10.2016 r., została wydana z rażącym naruszeniem art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko. Stąd też w tej części winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. W odniesieniu do zarzutów z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazano, że związane dotyczy nie tylko "petitum" decyzji ale wszystkich ich rozstrzygnięć, kwestia usytuowania budynków będzie przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przedmiotowym postępowaniu Kolegium nie orzekało o prawidłowości wydania decyzji środowiskowej, która jest decyzją ostateczną i znajduje się w obrocie prawnym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli M. M. i T. G. zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej: 1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 86 ustawy - o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko przez uznanie, że niniejsza decyzja została wydana z rażącym naruszeniem niniejszego przepisu, mimo iż wytyczenie linii zabudowy w odległości o 110 i 114 m od drogi zgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r. w sposób nieprzekraczający linii zabudowy określonej w decyzji o warunkach zabudowy jest w pełni możliwe do zrealizowania, b) art. 4 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez jego naruszenie i uznanie, że lokalizacja inwestycji, której częścią są 2 płyty obornikowe, jedna o powierzchni ok. 270 m2 oraz druga o pow. ok. 80 m2 oraz dwa zbiorniki na wody gnojowe o powierzchni ok. 70 m3 i ok. 20 m3 w bliskiej odległości od zabudowy mieszkaniowej nie naruszają prawa do korzystania ze środowiska w celu zaspokojenia potrzeb osobistych i gospodarstwa domowego, c) art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez jego niezastosowanie, co prowadzi do naruszenia sposobu zagospodarowania terenu, czego konsekwencją jest nie zachowanie walorów krajobrazowych, 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wskazywanych przez skarżącego zarzutów tj. art. 4 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz art. 71 ust.3 ustawy - Prawo ochrony środowiska i brak dokonania jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie przez organ, b) art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że decyzja Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., znak [...] w części pkt 2.1 lit a) oraz w części załącznika graficznego Nr 1 do ww. decyzji Nr [...] z dnia 10 października 2016 r. spełnia wskazaną przesłankę stwierdzenia nieważności, wobec uznania, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2016 r. jest sprzeczna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] października 2015 r. c) art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że określenie linii zabudowy w odległości od drogi 110 i 114 m stanowi rażące naruszenie prawa. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo uznało, że zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] w części pkt. 2.1 lit. a oraz w części załącznika graficznego Nr 1 do ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. wobec wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04). W orzecznictwie wskazuje się, że termin "rażący" winien być rozumiany w sposób powszechnie przyjęty. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "rażący" to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży". Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ona w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III ARN 22/95). Mianowicie w pkt. 2.1 lit a decyzji i w załączniku graficznym Nr 1 do tej decyzji ustalono linię zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia w odległości 110 i 114 metrów od drogi, to jest działki o nr ew. [...]. Wyznaczenie w ten sposób linii zabudowy uniemożliwia realizację przedsięwzięcia na terenie nieruchomości pomiędzy zabudowaniami inwestora a drogą, tj. w północnej części działki. W obrocie prawnym funkcjonuje decyzja środowiskowa z dnia [...] października 2015 r. dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a jej ustalenia zostały włączone do decyzji o warunkach zabudowy – pkt. 2.2. lit. a. Z treści tej decyzji wynika, że ustalono środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia w konkretnej lokalizacji, tj. w północnej części działek inwestora, na terenie pomiędzy istniejącymi zabudowaniami a drogą. W Załączniku Nr 1 do decyzji środowiskowej – charakterystyce przedsięwzięcia – wskazano, że planowany budynek obory będzie znajdował się w przedniej części działki, w odległości od najbliższych sąsiednich zabudowań o około 80-85 m. Analiza wydanej decyzji o warunkach zabudowy w kontekście wyznaczonej linii zabudowy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że inwestor mógłby zlokalizować przedsięwzięcie tylko w południowej części nieruchomości, po drugiej stronie istniejącej swojej zabudowy. Wydana decyzja o warunkach zabudowy w tej części pozostaje więc w ewidentnej sprzeczności z ustaleniami decyzji środowiskowej. Zasadnie Kolegium wskazało, że dla tego rodzaju konkretnej lokalizacji zostało przeprowadzone postępowanie środowiskowe, sporządzony został raport, dokonano uzgodnień ze stosownymi organami ochrony środowiska. Dla tak zlokalizowanej inwestycji określony został sposób oddziaływania inwestycji na środowisko - poziom hałasu, emisję substancji do środowiska i finalnie wydano decyzję. Dla takiego też położenia inwestycji objętej wnioskiem określano sposób oddziaływania inwestycji na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości z zabudową mieszkaniową. Słusznie również organ wskazał, że wiążące są wszystkie ustalenia decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy: 1) wydające decyzje określające warunki korzystania ze środowiska w zakresie, w jakim ma być uwzględniona przy wydawaniu tych decyzji; 2) wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1; 3) przyjmujące zgłoszenia, o których mowa w art. 72 ust. 1a. Tego rodzaju organem, o którym mowa w ww. przepisie był również Wójt Gminy [...] (art. 72 u.u.i.ś. - wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Tak więc Wójt Gminy [...] był związany wydaną decyzją środowiskową, w tym również w zakresie wskazanej tam lokalizacji przedsięwzięcia na nieruchomości inwestora. Zgodzić się również należy z wskazaniem organu, że w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie warunków zabudowy nie jest możliwa modyfikacja ustaleń wynikających z decyzji środowiskowej. Kwestia związania decyzją środowiskową m.in. organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie II OSK 710/11 wskazano, że następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jest pełne związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W przedmiotowej sprawie organ prawidłowo stwierdził, że decyzja Wójta Gminy [...] w części dotyczącej ustalonej linii zabudowy, została wydana z rażącym naruszeniem art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r, albowiem sposób określenia linii zabudowy w tej decyzji uniemożliwia usytuowanie przedsięwzięcia w lokalizacji wskazanej w treści decyzji środowiskowej. Zwrócić również należy uwagę, że brzmienie przepisu art. 86 ustawy z dnia 2 października 2008 r. nie pozostawia żadnych wątpliwości co do jego rozumienia. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub też odmówiono ich nadania (nałożenia) (wyr. NSA z 26.5.1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, Nr 1, poz. 50; tak samo wyr. WSA w Białymstoku z 27.4.2010 r" II SA/BK 58/10, Legalis oraz wyr. NSA z 18.12.2008 r" II OSK 972/07, Legalis). Tak więc zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w postaci rażącego naruszenia prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. Wbrew zarzutom skargi ocena Kolegium była w tym zakresie prawidłowa i nie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Niezasadne są zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego. Analiza załącznika graficznego Nr 1 z wrysowaną nieprzekraczalną linią zabudowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że nie jest możliwie zrealizowanie przedsięwzięcia w północnej części działki inwestora. Ustalenie linii zabudowy w odległości 110 i 114 metrów od drogi powoduje, że możliwa jest lokalizacja tylko w południowej części działki, po drugiej stronie istniejących zabudowań gospodarstwa rolnego inwestora. Taka lokalizacja jest sprzeczna z ustaleniami decyzji środowiskowej. Wskazać należy, że całe postępowanie w zakresie środowiskowych uwarunkowań było prowadzone dla przedsięwzięcia usytuowanego w północnej części działki, a nie południowej – gdzie występuje podmokły teren uniemożliwiający, zdaniem inwestora lokalizowanie budynków inwentarskich. Inwestor nie był zainteresowany realizacją przedsięwzięcia na południowej części działki i dlatego wnioskował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z decyzją środowiskową, określającą lokalizację przedsięwzięcia od północnej strony. Twierdzenia Skarżących, że możliwa jest realizacja inwestycji ponieważ inwestor posiada działki o powierzchni około 2,74 ha, dotyczą w istocie możliwości realizacji inwestycji tylko w południowej części działek, a nie północnej. Organ w sposób szczegółowy wskazał na sprzeczność ustaleń decyzji o warunkach zabudowy z decyzją środowiskową, a tym samym wydanie decyzji rażąco naruszającej art. 86 ustawy. Zarzut sformułowany w pkt. 1a jest więc całkowicie bezzasadny. Brak jest również podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 4 ust. 1 i 71 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Jak słusznie wskazał SKO, w toku prowadzenia przedmiotowej sprawy, decyzja środowiskowa została wprowadzona do obrotu prawnego (art. 16 k.p.a.), jest ostateczna, a organ prowadzący przedmiotowe postępowanie nie ma kompetencji do kwestionowania, badania zasadności i słuszności ustaleń decyzji środowiskowych. Wszelkie zastrzeżenia w tym zakresie, w szczególności w zakresie lokalizacji inwestycji w aspekcie naruszenia prawa do korzystania ze środowiska w celu zaspokojenia potrzeb osobistych i gospodarstwa domowego, winny być zgłaszane na etapie postępowania o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia. Również w toku tego postępowania winny być zgłaszane i rozpatrywane kwestie zachowania walorów krajobrazowych oraz negatywnych oddziaływań przedsięwzięcia. Brak jest również podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania – art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. Wskazać należy, że w toku postępowania nieważnościowego oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Jak już wcześniej wskazano, SKO nie było uprawnione do badania prawidłowości i zasadności ustaleń decyzji środowiskowej, a w uzasadnieniu decyzji wskazało na te okoliczności, odnosząc się do wszystkich zarzutów z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd, działając z urzędu, nie dostrzegł również żadnych innych wad decyzji, uzasadniających jej uchylenie bądź stwierdzenie jej nieważności. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.