IV SA/Wa 2684/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. I. o wstrzymanie wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w sprawie ze skargi N. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia ochrony uzupełniającej na terytorium RP postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r., nr [...] N. I. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r., nr [...] o pozbawieniu jej ochrony uzupełniającej na terytorium RP oraz wyznaczeniu terminu utraty ochrony uzupełniającej na dzień przypadający po upływie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Wraz ze skargą skarżąca złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że utrata ochrony uzupełniającej pozbawi ją i jej dzieci wszelkiej pomocy socjalnej w Polsce. Obecnie skarżąca została zakwalifikowana do udziału w projekcie "[...].". W ramach projektu otrzymała płatny staż zawodowy – pracuje w charakterze pomocy krawieckiej. Ma czworo małoletnich dzieci. Pozbawienie ochrony tymczasowej spowoduje, że wraz z dziećmi pozostanie pozbawiona wszelkich świadczeń socjalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.1270) - dalej w skrócie: "p.p.s.a." jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z okoliczności sprawy wynika, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a więc sytuację o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Mając na uwadze przedmiot sprawy – pozbawienie ochrony tymczasowej na terytorium RP i argumentację podniesioną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że jej wykonanie może rodzić poważne skutki dla skarżącej. Skarżąca podniosła, że utraci wszelką pomoc socjalną w Polsce, co spowoduje poważne skutki dla egzystencji skarżącej i jej małoletnich dzieci. Dlatego też, w ocenie Sądu należało wstrzymać wykonanie do czasu zbadania przez Sąd legalności przedmiotowej decyzji. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.