IV SA/Wa 2684/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. P. H. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem drugiej instancji w sprawie ze skargi N. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia ochrony uzupełniającej na terytorium RP postanawia: - przyznać adw. P. H. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41, 40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2684/12 oddalił skargę N. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. (nr [...]) o pozbawieniu strony skarżącej ochrony uzupełniającej na terytorium RP i przyznał adw. P. H. - pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu postanowieniem z dnia 12 grudnia 2012 r., wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. W dniu 24 lipca 2013 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik, działając w imieniu skarżącej, złożył sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną oraz oświadczył, że wynagrodzenie nie zostało zapłacone w całości ani w części przez stronę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2115/13 oddalił skargę kasacyjną N. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2013 r. Adwokat P. H. reprezentował skarżącą na rozprawie przez NSA. W piśmie z dnia 25 czerwca 2015 r. pełnomocnik ponowił wniosek o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną skarżącej pomoc prawną. Stwierdzono, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 240 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) tego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA stawka minimalna wynosi 75% wskazanej wyżej kwoty, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie pomoc prawna, o przyznanie kosztów której zwrócił się pełnomocnik skarżącego polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej od wyroku sądu I instancji. Ponadto pełnomocnik reprezentował skarżącą na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Za te czynności pełnomocnik powinien więc otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia (180 zł.). Ustalona w powyższy sposób opłata podlega podwyższeniu zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o 23 % ustalonej kwoty wynagrodzenia (41,40 zł). W opisany sposób koszty nieopłaconej pomocy prawnej zostały ustalone na łączną kwotę 221,40 zł. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.