IV SA/Wa 2686/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na czynności Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie odmowy wystąpienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP ustawy o ochronie danych osobowych postanawia: odrzucić skargę W. Z. zwrócił się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, by Prezydent RP wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP ustawy o ochronie danych osobowych. W odpowiedzi na pisma W. Z. Kancelaria Prezydenta RP udzieliła mu informacji odnośnie do sposobu wnoszenia przez obywateli skargi konstytucyjnej. W piśmie z dnia 3 września 2012 r. Kancelaria Prezydenta RP wyjaśniła, że obowiązujące przepisy nie zobowiązują Prezydenta RP do występowania do Trybunału Konstytucyjnego na skutek indywidualnych skargi i wniosków obywateli. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. Z., wskazując, że wnosi skargę na decyzję Prezydenta RP z dnia [...] września 2012 r. Kancelaria Prezydenta RP w odpowiedzi wniósł o odrzucenie skargi, podzielając stanowisko przedstawione we wcześniejszych pismach kierowanych do skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Normy kształtujące podstawy systemu sądownictwa, zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., zakładają określenie właściwości sądów administracyjnych przez ustawodawcę w sposób pozytywny. Zgodnie bowiem z art. 175 ust. 1 ustawy zasadniczej, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne. Ustrój i właściwość sądów i postępowanie przed nimi określają ustawy (art. 176 ust. 2). Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów (art. 177). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej (art. 184). Ostatnią z powołanych norm konstytucyjnych ustawodawca rozwinął w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Zasadę pozytywnego określenia właściwości sądów administracyjnych konkretyzują w głównej mierze przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej również jako p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 tej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Pozytywne określenie właściwości oznacza, że dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego tylko na prawne formy działania organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. oraz w sytuacjach przewidzianych przez ustawy szczególne, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 5 p.p.s.a. A contrario skarga na inne formy działania jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 lub 6 p.p.s.a., oczywiście ze szczególnym uwzględnieniem prawa do sądu gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz powołanej już zasady domniemania właściwości sądów powszechnych (art. 177 Konstytucji). Zgodnie z art. 144 ust. 3 pkt 9 Konstytucji RP składanie przez Prezydenta RP wniosków do Trybunału Konstytucyjnego stanowi jego prerogatywę, co oznacza pełną autonomię Prezydenta RP w tym zakresie. Kierowanie do Trybunału Konstytucyjnego wniosków o zbadanie zgodności z Konstytucją RP aktów normatywnych stanowi uznaniową kompetencję Prezydenta RP. Wystąpienie, bądź niewystąpienie Prezydenta RP z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 p.p.s.a., podlegającej kontroli sądu administracyjnego. Wniesiona skarga nie dotyczy zatem sprawy wyszczególnionej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z tego powodu skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.