IV SA/Wa 269/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia [...] października 2009 r., nr [...] W skardze z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżący R. S., działając przez pełnomocnika profesjonalnego adw. D. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie. Uzasadniając żądanie ochrony tymczasowej strona skarżąca wskazała, iż ewentualne wyegzekwowanie kary pieniężnej wyrządziłoby skarżącemu znaczną szkodę, zagrażającą egzystencji jego i jego najbliższej rodziny. Podniesiono ponadto, iż skarżący był kapitanem statku wykonującym prace na zlecenie innego podmiotu, a zatem nałożona na niego kara pieniężna wielokrotnie wykracza poza faktyczny rozmiar korzyści osiągniętych z połowów. Strona skarżąca dodała także, iż skarżący nie posiada środków majątkowych ani oszczędności, które mógłby spożytkować na opłacenie kary, a więc wszczęcie przymusowej egzekucji należności spowoduje zajęcie a być może i sprzedaż całego majątku skarżącego. Zaistniały wtedy skutek nie mógłby zostać przywrócony, nawet przy uwzględnieniu skargi przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 ww. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji prawnej wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi, albowiem takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu sprowadzają się do przedsądu. Nadto, wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2009 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie, których wstrzymania wykonania żąda strona skarżąca. W wyniku dokonania analizy wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W niniejszej sprawie decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia [...] października 2009 r. wymierzono skarżącemu R. S. karę pieniężną w wysokości dziesięciu tysięcy złotych za prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana. Utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu pierwszoinstancyjnego powoduje, iż decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną przed zbadaniem jej legalności przez właściwy sąd administracyjny może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze wysokość wymierzonej osobie fizycznej kary tj. dziesięć tysięcy złotych stwierdzić należy, iż uiszczenie jej może rodzić poważne trudności dla skarżącego, wykonującego prace na zlecenie innego podmiotu. Ze względu na okoliczność, iż w razie niewstrzymania wykonania ww. decyzji, kara podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje prawdopodobieństwo spowodowania tym znacznej szkody dla skarżącego i jego rodziny. W tej sytuacji uiszczenie kwoty dziesięć tysięcy złotych może spowodować dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki, które mogłyby doprowadzić do zajęcia, a nawet sprzedaży jego majątku. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zachodzą podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.