IV SA/Wa 2696/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] września 2020r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2020r. znak: [...] nakładające na [...] sp. z o.o., grzywnę w celu przymuszenia. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Postanowieniem z [...] czerwca 2020r. (znak wskazany na wstępie) [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ/ organ I instancji) nałożył na [...] sp. z o.o. (dalej: spółka, skarżąca) grzywnę w wysokości 50.000 zł., w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego decyzją WIOŚ z [...] maja 2019r. znak: [...]. Jednocześnie ww. postanowieniem wezwano spółkę do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia oraz do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. wystawionym przez WIOŚ z dniem doręczenia ww. postanowienia oraz do niezwłocznego zawiadomienia organu egzekucyjnego o wykonaniu ww. obowiązku. W postanowieniu ustalono również opłatę za wydanie zaskarżonego postanowienia. Na wskazane powyżej postanowienie spółka wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 § 3 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 119 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jt. Dz.U. z 2019r. poz. 1438 z późn. zm. – dalej: u.p.e.a.); art. 7 § 2 w związku z art. 121 § 2 u.p.e.a.; art. 7, 8 oraz art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. Spółka zarzuciła również organowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że nie wykonała dyspozycji określonej w decyzji z [...] maja 2019 r. Ze względu na podnoszone zarzuty, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania prowadzonego przed WIOŚ oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia merytorycznych zarzutów odwołania od decyzji o wstrzymaniu działalności prowadzonej w [...] przy ul. [...] w zakresie przetwarzania odpadów bez zezwolenia. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z [...] września 2020r.(nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji uznając, iż zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż odpowiada prawu. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ opisał szczegółowo stan faktyczny sprawy wskazując, że WIOŚ decyzją z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...], wstrzymał działalność prowadzoną przez [...] sp. z o. o. w [...] przy ul. [...] w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia. [...] WIOŚ określił termin wstrzymania działalności z dniem doręczenia decyzji. Decyzja została doręczona spółce w dniu 22 lipca 2019 r. Następnie pismem z 25 listopada 2019 r., znak: [...] organ I instancji na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., skierował do spółki upomnienie wzywające do wykonania w ciągu 7 dni od jego otrzymania, obowiązku nałożonego na nią decyzją [...] WIOŚ z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...]. Ponadto strona została pouczona, że w razie niewykonania ww. obowiązku w wyznaczonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji mające na celu przymuszenie do wykonania powyższego obowiązku. Doręczenie wskazanego upomnienia nastąpiło 12 grudnia 2019r. w trybie art. 44 k.p.a. Dalej, w dniu 1 kwietnia 2020 r., na podstawie art. 10b ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1355 z późn. zm.- dalej ustawa o IOŚ), w związku z powzięciem uzasadnianego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia przeciwko środowisku, WIOŚ dokonał czynności polegających na obserwowaniu i rejestrowaniu obrazu zdarzeń oraz dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom terenu na którym spółka prowadzi działalność, tj. przy ul. [...] w [...]. W wyniku podjętych czynności kontrolnych ustalono, że spółka mimo decyzji WIOŚ z [...] maja 2019 r, znak: [...] nadal prowadzi działalność w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia (działalność prowadzona za pomocą urządzenia Pronar MPB 18.47 służącego do przesiewania odpadów). Powyższe ustalenia oraz brak poinformowania WIOŚ o wykonaniu ww. decyzji spowodowało wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez organ I instancji. WIOŚ, będąc w niniejszej sprawie jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, w dniu [...] maja 2020 r. wystawił tytuł wykonawczy o nr [...] a następnie postanowieniem z [...] maja 2020r. znak: [...] nałożył na spółkę grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 50 000 zł. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez GIOŚ (postanowienie z [...] sierpnia 2020., znak: [...]). Podniesiono także, że w trakcie oględzin nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] dokonanej w dniu [...] maja 2020r. WIOŚ po raz kolejny stwierdził przetwarzanie odpadów za pomocą urządzenia Pronar MPB 18.47 oraz wskazano, że spółka nie uiściła uprzednio orzeczonej grzywny oraz nie poinformowała organu egzekucyjnego o wykonaniu ciążącego na niej obowiązku. Takie postępowanie spółki w ocenie GIOŚ zasadnie zatem spowodowało wydanie przez organ I instancji postanowienia z [...] czerwca 2020r., którym nałożono na spółkę kolejną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł. Dalej organ przywołał obowiązujące w sprawie przepisy podkreślając, że grzywna w celu przymuszenia nakładana na osoby prawne nie może każdorazowo przekroczyć kwoty 50.000 zł. (art. 121 § 2 u.p.e.a.) oraz że o wysokości grzywny organ egzekucyjny orzeka w sposób uznaniowy. Tym samym w ocenie organu odwoławczego WIOŚ nakładając grzywnę w kwocie 50 000 zł, działał w ramach wyznaczonych dyspozycją wskazanego wyżej przepisu oraz w sposób wystarczający wyjaśnił przesłanki, które zdecydowały o wymierzeniu grzywny we wskazanej wysokości. Kwota ta, w ocenie GIOŚ, nie jest wygórowana i jest adekwatna do wielkości naruszenia, szczególnie że WIOŚ w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] maja 2020r. po raz kolejny stwierdził przetwarzanie odpadów za pomocą urządzenia Pronar MPB 18.47, na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] - co potwierdza protokół z oględzin i protokół z przesłuchania sortowacza ([...] maja 2020r.) oraz notatka urzędowa ([...] maja 2020r.). GIOŚ wskazał również, iż w jego ocenie organ egzekucyjny dokonał właściwego wyboru środka egzekucyjnego, kierując się przy tym zasadami postępowania egzekucyjnego w szczególności zasadą zawartą w art. 7 § 2 u.p.e.a., gdyż grzywna w celu przymuszenia jest, w realiach niniejszej sprawy, odpowiednia do przymuszenia zobowiązanej spółki do wykonania nałożonego na nią obowiązku. Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów organ odwoławczy m. in. wskazał, iż mając na względzie zebrany przez organ I instancji w sprawie materiał dowodowy, nie dał wiary dowodom spółki w postaci fotografii, gdyż załączone zdjęcia nie odzwierciedlają stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie. Zdjęcia te stanowią jedynie fragmentaryczne, korzystne dla Spółki kadry z poszczególnych miejsc na placu. GIOŚ wskazał także, że w jego ocenie postępowanie egzekucyjne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Bezspornym jest bowiem, iż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia na Spółce ciążył obowiązek nałożony ww. decyzją z dnia [...] maja 2019r., znak: [...], a WIOŚ i jako wierzyciel, prawidłowo wystawił tytuł wykonawczy. Ponieważ przeprowadzone postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do wykonania nałożonego obowiązku. [...] WIOŚ nałożył na spółkę kolejną grzywnę w celu przymuszenia. Tym samym bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7 § 3 k.p.a. W kontekście powyższego, w ocenie organu odwoławczego bez wpływu na wynik sprawy pozostają pozostałe zarzuty zażalenia odnoszące się do zagadnienia charakteru i ilości odpadów powstających po przetworzeniu, ustaleń pozwalających na stwierdzenie jaki był rozmiar prowadzonej działalności, czy ustalenie jakie procesy przetwarzania miały miejsce w trakcie kontroli (jaki był ich przebieg i rezultat). Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z tytułu niewykonania nałożonego na Spółkę obowiązku. W ocenie GIOŚ organ I instancji (organ egzekucyjny) nie uchybił określonym w u.p.e.a. obowiązkom proceduralnym poprzedzającym nałożenie grzywny, a jej wysokość nie naruszyła przepisów ww. ustawy. Tym samym bezpodstawny jawi się zarzut naruszenia art. 121 § 1 i § 2 u.p.e.a. Odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania GIOŚ uznał go za niezasadny. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zaistniała bowiem żadna z przesłanek wymienionych w art. 59 u.p.e.a. Nie wystąpiły bowiem w toku postępowania przeszkody mające charakter trwały, nieprzemijający i uniemożliwiający dalsze prowadzenie postępowania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ww. postanowienie GIOŚ z [...] września 2020r. w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. : 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, podczas gdy z uwagi na zarzuty zawarte w zażaleniu powinno ono podlegać uchyleniu; 2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji pomimo nieprzeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodów niezbędnych do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy; 3. art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i uznanie za udowodnione okoliczności decydujących o uznaniu, że skarżąca nie wykonała obowiązku określonego decyzją WIOŚ z [...] maja 2019 r., znak [...] poprzez: a. uznanie za niewiarygodną dokumentacji fotograficznej placu składowego skarżącej, podczas gdy organ odwoławczy nie dokonał we własnym zakresie żadnych ustaleń ani nie zebrał żadnych dowodów świadczących o tym, że dokumentacja jest fragmentaryczna i nie odzwierciedla rzeczywistego stanu placu, a także nie wezwał skarżącej do jej ewentualnego uzupełnienia; b. oparcie oceny tego, czy skarżąca na dzień wydania skarżonego postanowienia wykonała obowiązek nałożony decyzją z [...] maja 2019r. na dokumentacji sporządzonej przez WIOŚ na miesiąc przed wydaniem tego postanowienia, co nie może stanowić dowodu na zasadność i celowość nałożenia grzywny na dzień [...] czerwca 2020 r.; c. zaniechanie bezpośredniego przeprowadzenia dowodu z oględzin, co czyni ustalenia organu dotyczące zasadności przymuszenia skarżącej do wykonania decyzji na dzień [...] czerwca 2020 r. bezpodstawnymi i gołosłownymi; d. bezpodstawne uznanie, że spółka nie poinformowała organu egzekucyjnego o wykonaniu ciążącego na niej obowiązku, podczas gdy w dniu [...] czerwca 2020r., a zatem na dzień przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, organ I instancji otrzymał zażalenie spółki, w którym wskazuje ona, że plac został uporządkowany, a spółka nie prowadzi działań polegających na przetwarzaniu odpadów, mimo to organ zaniechał zweryfikowania tych okoliczności. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi szczegółowo umotywowano stawiane w niej zarzuty podkreślając, że organ odwoławczy nie podjął koniecznych czynności zmierzających do ponownego, merytorycznego zbadania sprawy. W szczególności zaniechał zebrania dowodów potwierdzających, iż na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, tj. na dzień [...] czerwca 2020 r., obowiązek objęty decyzją z [...] maja 2019r. rzeczywiście nie został wykonany, powielając tym samym uchybienia organu I instancji i nie biorąc pod uwagę przedłożonych przez skarżącą dowodów w postaci zdjęć i nie dokonując w tym zakresie żadnych własnych ustaleń, co godzi w zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Podkreślono przy tym, że grzywnę w celu przymuszenia organ może nałożyć w celu bezpośredniego doprowadzenia do wykonania obowiązku a zatem wyłącznie w przypadku gdy podmiot na który nałożono ten obowiązek, nie realizuje go, a skarżąca obowiązek ten zrealizowała. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. Na wstępie Sąd wskazuje, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z póżn. zm., dalej: p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) z [...] września 2020r. (nr wskazany na wstępie), którym utrzymano w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) z [...] czerwca 2020r. (znak wskazany na wstępie): - o nałożeniu kolejnej grzywny w wysokości 50.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego decyzją WIOŚ z [...] maja 2019r., znak: [...]; - wzywające do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni od dnia otrzymania ww. postanowienia; - wzywające do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] z [...] kwietnia 2020r. wystawionym przez WIOŚ i w decyzji WIOŚ z [...] maja 2019r., znak: [...] z dniem doręczenia postanowienia oraz do niezwłocznego zawiadomienia organu egzekucyjnego o wykonaniu ww. obowiązku pod rygorem nakładania dalszych grzywien; -postanawiające o pobraniu opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej, tj. za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje fakt istnienia ostatecznej, podlegającej wykonaniu, decyzji WIOŚ z [...] maja 2019r. znak: [...]. Decyzją tą wezwano skarżącą do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. wystawionym przez WIOŚ. Obowiązek wynikający z ww. tytułu wykonawczego polega na wstrzymaniu przez skarżącą, z dniem doręczenia decyzji, działalności w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia, prowadzonej w [...] przy ul. [...]. A zatem należy wskazać, że GIOŚ w toku prowadzonego postępowania nie był uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Obowiązek ten wynika z funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] maja 2019r. i dopóki nie zostanie ona prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego dopóty wywołuje skutki prawne. Podkreślić należy, że w sytuacji gdy spółka twierdzi, że wystawiony tytuł wykonawczy wystawiony w związku z ww. decyzją WIOŚ z dnia [...] maja 2019r. lub wystosowane przez organ wcześniejsze upomnienie, nie spełniają określonego wymogu z u.p.e.a. wówczas przysługuje jej środek odwoławczy w postaci zgłoszenia zarzutów do organu egzekucyjnego. Jednakże z akt niniejszej sprawy jak również z treści złożonej skargi nie wynika by spółka złożyła w trakcie postępowania egzekucyjnego zarzuty. Stosownie do art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych, a takimi środkami w postępowaniu dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym są grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni. Z kolei w myśl art. 119 u.p.e.a, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1). Grzywnę nakłada się, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji o charakterze niepieniężnym (§ 2). Jak wynika z powyższego, omawiana grzywna jest środkiem egzekucyjnym o charakterze przymuszającym. Jej celem jest doprowadzanie do wykonania określonego obowiązku w sposób pośredni, to jest poprzez dolegliwość nałożonej na zobowiązanego grzywny. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Istota postępowania egzekucyjnego skupia się bowiem tylko wokół samej wykonalności prawomocnego orzeczenia, bez jakiegokolwiek wkraczania w weryfikację merytorycznego załatwienia sprawy. Zarówno organ egzekucyjny, jak i sąd administracyjny nie bada zatem decyzji merytorycznej, lecz tylko podejmuje działania do jej wykonania stosując dla osiągnięcia tego celu obowiązujące przepisy prawa. Wadliwość zatem decyzji i poprzedzających jej wydanie ustaleń a także upomnień jak również wadliwość ewentualna tytułu wykonawczego, winna być podnoszona w innym postępowaniu, nie zaś w sprawie, której przedmiotem jest tylko ocena legalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Skarżąca podnosi, że organy nie wykazały, że na dzień wydania przez WIOŚ postanowienia z [...] czerwca 2020r. skarżąca nie zaprzestała prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia. Wskazuje przy tym, że ze zdjęć załączonych do zażalenia od postanowienia organu z [...] maja 2020r., znak: [...] o nałożeniu pierwszej grzywny wynika, że taka działalność nie jest prowadzona, a teren jest uporządkowany. Odnosząc się do tych twierdzeń należy wyjaśnić, że w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a., tj. dotyczących zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zażalenie takie sprowadzać się może tylko do kwestionowania wyboru środka egzekucyjnego albo wysokości wymierzonej grzywny, w przypadku gdy uprzednio w trakcie postępowania egzekucyjnego nie wniesiono zarzutów opartych na podstawach wymienionych w art. 33 u.p.e.a. – a w niniejszej sprawie brak jest informacji i dokumentów, które wskazywałyby, iż skarżąca wniosła takie zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w niniejszej sprawie wniosła jedynie zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do którego załączyła: pełnomocnictwo wraz z dowodem wniesienia opłaty skarbowej, informację odpowiadającą odpisowi z KRS oraz kserokopię potwierdzenia nadania w dniu 23 czerwca 2020r. przez spółkę pisma do WIOŚ przesyłki wraz z wydrukiem śledzenia przesyłki ze strony Poczty Polskiej). Z dokumentów tych nie wynika jednak, jak sama twierdzi, by poinformowała organ o wykonaniu nałożonego na nią obowiązku. Nadto, podkreślić jeszcze raz należy, że ewentualna argumentacja zobowiązanego w przypadku postępowania zażaleniowego nie powinna zawierać wskazania podstaw zarzutu opartych na art. 33 u.p.e.a., jak przykładowo wykonania obowiązku, czy niewykonalności obowiązku, niedopuszczalności. Argumentacja ta jest bowiem bezskuteczna. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy i co nie jest negowane na żadnym etapie postępowania, spółka nie wniosła zarzutów np. wskazując, iż obowiązek nałożony stosowną decyzją już wykonała. Z akt sprawy wynika, że wniosła ona jedynie zażalenia na postanowienia o nałożeniu grzywny a nie zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że nie została podważona w toku postępowania zasadność wystawienia tytułu wykonawczego oraz prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że ze zgromadzonych w niniejszej w sprawie dokumentów nie wynika by na dzień wydania postanowienia z [...] czerwca 2020r. skarżąca nie wykonała ciążącego na niej obowiązku wynikającego z decyzji WIOŚ z [...] maja 2019r. Tym samym zasadnie organy uznały, że istnieją podstawy do wydania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia skarżącej do realizacji zapisów decyzji z [...] maja 2019r. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów w tym w szczególności załączonych do akt niniejszej sprawy kopii: protokołu z czynności WIOŚ z [...] kwietnia 2020r. i załączonej doń dokumentacji zdjęciowej, protokołów z przesłuchania p. M. G. i p. W. W. z [...] maja 2020r. oraz protokołu z oględzin z [...] maja 2020r. i dołączonych doń zdjęć, w sposób jednoznaczny wynika, że skarżąca nie zaprzestała działalności w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarówno w dniu [...] kwietnia 2020r., jak również w dniu [...] maja 2020r., w dalszym ciągu spółka prowadziła działalność przetwarzania odpadów, wykorzystując w tym celu przesiewacz bębnowy z taśmociągami oraz rozdrabniacz. Ze wskazanych wyżej protokołów wynika bowiem, że ww. urządzenia w tych dniach niewątpliwie pracowały na terenie działki położonej w [...] przy ul. [...] zajmowanej przez skarżącą. Pracę powyższych urządzeń potwierdzają bowiem nie tylko inspektorzy dokonujący kontroli, ale i pracownicy spółki, którzy byli przesłuchiwani przez inspektorów WIOŚ. Powyższych ustaleń, jak wskazano powyżej, skarżąca w sposób prawidłowy nie zakwestionowała poprzez wniesienie stosownych zarzutów (art. 33 u.p.e.a.). Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że zdjęcia na które skarżąca powołuje się w skardze a które miałyby wykazywać wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z [...] maja 2019r. jak wynika z treści skargi zostały załączone do zażalenia na postanowienie WIOŚ z [...] maja 2020, znak: [...] (postanowienie którym nałożono na skarżącą pierwszą grzywnę) a zatem nie zostały załączone ani do zażalenia na postanowienie WIOŚ z [...] czerwca 2020r. (załączono jedynie dowód nadania przesyłki przez pełnomocnika skarżącej w dniu 23 czerwca 2020r. oraz wydruk z internetowej strony Poczty Polskiej śledzenia przesyłek wskazujący, że przesyłka dotarła do WIOŚ w dniu 25 czerwca 2020r.) ani do skargi kierowanej w niniejszej sprawie do Sądu. Sądowi jednak z urzędu wiadomym jest, że takie kserokopie zdjęcia faktycznie zostały przez skarżącą dołączone do zażalenia na postanowienie WIOŚ z [...] maja 2020r. (kserokopie zdjęć znajdują się bowiem w aktach administracyjnych nadesłanych do sprawy rozpoznawanej przez Sad pod sygn. akt. IV SA/Wa 2516/20). Podnieść jednak należy, że wskazane zdjęcia pozostają bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy ze względów powyżej wskazanych a także dlatego, że nie wiadomo z jakiej daty one pochodzą (kiedy zostały wykonane) a nadto jak słusznie przyjął GIOŚ stanowią jedynie fragmentaryczne, korzystne dla spółki kadry z poszczególnych miejsc na placu. Przy tym - co należy podkreślić - są one bardzo słabej jakości. Sąd zauważa przy tym, że w żadnym ze składanych przez spółkę pism nie można odnaleźć oświadczenia, że spółka wstrzymała działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów. Również w skardze spółka nie zawarła takiego oświadczenia ze wskazaniem daty wstrzymania działalności. A zatem wobec faktu, że spółka nie wykonała obowiązku wynikającego z decyzji WIOŚ z dnia [...] maja 2019r., zasadnie organ podjął stosowne działania w celu wyegzekwowania ciążącego na niej obowiązku. W tym miejscu Sąd ponowne wskazuje, że grzywna jest środkiem egzekucyjnym o charakterze przymuszającym. Jej celem jest doprowadzanie do wykonania określonego obowiązku w sposób pośredni, to jest poprzez dolegliwość nałożonej na zobowiązanego grzywny. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności w wypadku, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe. Z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji, określonych w art. 7 § 2 u.p.e.a. (zasada racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 u.p.e.a. (zasada niezbędności), wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. Stosownie do art. 120 § 1 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, natomiast art. 121 § 2 ww. ustawy wskazuje, że każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 50.000 złotych w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, GIOŚ utrzymując w mocy postanowienie WIOŚ z [...] czerwca 2020r. prawidłowo przyjął, że organ I instancji określając wysokość kolejnej grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w ostatecznej decyzji WIOŚ z [...] maja 2019r., zasadnie zastosował art. 121 § 2 u.p.e.a. Organ I instancji (co zostało zaakceptowane przez GIOŚ) prawidłowo w wydanym postanowieniu uzasadnił wysokość wymierzonej grzywny, wskazując na okoliczności które zdecydowały o wymierzeniu jej w wysokości 50.000 złotych. Wyjaśniono bowiem na str. 3 postanowienia organu I instancji, że organ nakładając grzywnę wziął pod uwagę: 1/ datę nałożenia obowiązku wstrzymania działalności spółki w zakresie przetwarzania odpadów (22 lipca 2019r.), 2/ okres w którym spółka winna zaprzestać działalności, 3/ doręczenie spółce upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku, 4/ nałożenie grzywny w celu przymuszenia oraz okoliczność braku niezwłocznego powiadomienia przez spółkę o wykonaniu obowiązku 5/ nie podjęcie działań celem wykonania nałożonego decyzją obowiązku, 6/ przetwarzanie odpadów w znacznych ilościach przy użyciu do tego wyspecjalizowanego sprzętu o dużej wydajności. Sąd podziela zatem stanowisko organów, że środek egzekucyjny w postaci grzywny odniesie skutek dopiero wówczas, gdy będzie odczuwalny dla zobowiązanej. Wymusi bowiem wówczas na niej wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że spółka łamie przepisy w zakresie ochrony środowiska. Świadczy o tym zarówno ostateczna decyzja WIOŚ z [...] maja 2019r., jak również znajdująca się w aktach kopia decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2019r. znak: [...], cofająca spółce bez odszkodowania zezwolenie na zbieranie odpadów. Ponadto Spółka nie wykazuje woli do zaprzestania nielegalnej działalności (co zostało wykazane m.in. w protokole z [...] kwietnia 2020r. i z [...] maja 2020r.), z której czerpie korzyści finansowe. W rozpatrywanej sprawie od dnia doręczenia decyzji wstrzymującej działalność (tj. 22 lipca 2019r.) do przeprowadzenia kontroli oraz oględzin (tj. [...] kwietnia 2020r. i [...] maja 2020r.), które potwierdzają niewykonanie decyzji minęło około 10 miesięcy. Spółka nie zaprzestała w tym czasie działań w przedmiocie wstrzymania działalności na działce przy ul. [...] w [...] w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a. Organy egzekucyjne wykazały, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia grzywny w celu przymuszenia, a jej wysokość została w sposób wystarczający uzasadniona. Tym samym organy egzekucyjne wypełniły wymóg z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., co oznacza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, bowiem nie narusza ono prawa, w szczególności przepisów wskazanych w skardze, w stopniu obligującym Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji