IV SA/Wa 27/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maria Rzążewska /spr./, Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Cysek, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2005 r. sprawy ze skargi E. P., M. P. i S. P. na niewykonanie przez Prezydenta miasta W. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 1999 roku, sygn. akt IV SAB 142/98 wymierza Prezydentowi miasta W. grzywnę w wysokości 2 000 (dwóch tysięcy) złotych. H. P. skargą z dnia 19 października 2001 r. wnosił o wymierzenie Prezydentowi miasta W. grzywny na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W uzasadnieniu strona skarżąca podała, iż organ administracji nie wykonał wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 1999 r., sygn. akt IV SAB 142/98. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV SA 3463/01, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie wobec śmierci skarżącego H. P.. Sąd Rejonowy dla W. XVI Wydział Cywilny postanowieniem z dnia [...] września 2004 r., sygn. akt [...], stwierdził, iż spadek po H.P. nabyli E.P., M.P. i S. P.. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt IV SA 3463/01, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie, dopuszczając do udziału w nim po stronie skarżącej następców prawnych H.P., a mianowicie E. P., M. P. i S. P.. Skarżący wykazali, iż przed wniesieniem skargi do Sądu - pismem z dnia 28 listopada 2000 r. strona skarżąca wezwała Prezydenta miasta W. do wydania decyzji powołując się na sentencję wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 1999 r., sygn. akt IV SAB 142/98. Na rozprawie przed Sądem w dniu 4 marca 2005 r. pełnomocnik Prezydenta miasta W. podnosił, iż dotychczas nie zostało wydane orzeczenie w przedmiocie żądania H. P., w tym nie orzeczono o umorzeniu postępowania, z uwagi na ilość spraw przejętych przezeń po poprzednikach i zmianę ustawy o ustroju W.. Podał nadto, że podanie skarżących podlega rozpoznaniu w trybie cywilnym i nie ma przeszkód do zawarcia umowy o oddaniu spornej nieruchomości w wieczyste użytkowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje: Skarga w sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania została wniesiona w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./. Stosownie do przepisu art. 31 ust. 1 powołanej ustawy, w razie stwierdzenia, że organ, którego działania lub bezczynności dotyczy orzeczenie Sądu, nie wykonał w całości lub w części tego orzeczenia, Sąd może orzec o wymierzeniu temu organowi grzywny. Domagając się zastosowania przez Sąd środka wymienionego w dyspozycji art. 31 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skarżący powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 1999 r., sygn. akt IV SAB 142/98. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Prezydenta miasta W. do wydania w terminie 30 dni od daty otrzymania przedmiotowego wyroku wraz z aktami sprawy orzeczenia w sprawie podania skarżącego z dnia 5 marca 1998 r. o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Biorąc pod uwagę zmianę stanu prawnego niniejsza sprawa - stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ - podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/. Zgodnie z dyspozycją art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania lub załatwienia sprawy, może żądać wymierzenia temu organowi grzywny. Nadto, wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi zawierającej żądanie wymierzenia grzywny – w myśl art. 154 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. W związku z powyższym wymagało rozważenia, czy po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 1999 r. zobowiązującym Prezydenta miasta W. do wydania orzeczenia w przedmiocie podania strony skarżącej z dnia 5 marca 1998 r. o oddanie nieruchomości obejmującej działkę nr [...] położoną przy ulicy [....] w W. w użytkowanie wieczyste – w terminie 30 dni od daty otrzymania tegoż wyroku wraz z aktami sprawy – organ pozostawał w bezczynności oraz ustalenia, czy skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu zwrócili się do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania, w ocenie Sądu, taka sytuacja miała miejsce. Z akt postępowania sądowo - administracyjnego, sygn. IV SAB 142/98 – dołączonych do niniejszej sprawy – wynika bowiem, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 1999 r. wraz z aktami został doręczony Prezydentowi miasta W. w dniu [...] października 1999 r. /k. 34 -34v/. Bezsporne jest w sprawie, iż termin jej załatwienia zakreślony wspomnianym wyrokiem upłynął dnia 12 listopada 1999 r. Jak wynika z akt sprawy, organ w tym terminie nie podjął żadnych czynności zmierzających do wykonania orzeczenia. Sąd zważył, iż wymogiem dopuszczalności skargi - wnoszonej na podstawie przepisu art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jest dopełnienie warunku wezwania właściwego organu administracji do wykonania wyroku Sądu przez stronę postępowania. Nie jest w sprawie kwestionowane, iż strona skarżąca pismem z dnia 28 listopada 2000 r. wezwała Prezydenta miasta W. do wykonania orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 1999 r. /k. 47/. Pomimo upływu ponad 5 lat od terminu wyznaczonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego organowi celem wydania orzeczenia, a nadto pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku, Prezydent miasta W. do chwili obecnej przedmiotowego wyroku Sądu nie wykonał. Przytoczone powyżej okoliczności – w ocenie Sądu – ponad wszelką wątpliwość uzasadniają przyjęcie, że po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 1999 r. Prezydent miasta W. pozostawał w bezczynności, co w pełni uzasadnia wymierzenie mu grzywny na podstawie dyspozycji art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze, że przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku 2004 wynosiło 2 289,57 /dwa tysiące dwieście osiemdziesiąt dziewięć 57/100/ złotych /vide Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2004 r. /M. P. Nr 10, poz. 205//. Grzywna wymierzona w wysokości określonej w sentencji przedmiotowego wyroku mieści się zatem w granicach określonych w treści art. 156 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie z dyspozycją art. 154 § 1, 3 i 6 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ orzekł jak w sentencji.