IV SA/Wa 2703/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska,, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Z.D., obywatelka [...], narodowości [...] w dniu [...] grudnia 2012 r. złożyła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek uzasadniła brakiem odpowiednich warunków życia w [...]. Oświadczyła, że władze kraju pochodzenia prześladowały ją ze względu na jej pracę naukową związaną z naturalnymi metodami leczenia ludzi oraz groziły więzieniem. Skarżąca wyraziła chęć otrzymania w Polsce normalnych warunków socjalnych i pomocy, aby mogła bezpiecznie żyć i pracować. W trakcie przesłuchania statusowego oraz w licznych pismach kierowanych do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Z.D. przywoływała wiele zdarzeń mających świadczyć o jej prześladowaniu: - zgwałcenie, otrucie i zabójstwo jej matki, - zabójstwo jej córki, - poddanie jej i jej matki badaniu wariograficznemu, - zmuszenie jej córki do zawiadomienia sądu o problemach psychicznych skarżącej, - pobicie przez osoby nasłane przez władze [...], - pobicie przez wiernych w świątyni prawosławnej z powodu odmowy odbycia zbiorowej spowiedzi, - przemoc psychiczna ze strony nieznanych jej mężczyzn, działających pod kierownictwem znanej w [...] polityk M., - groźby zamknięcia jej w [...] więzieniu psychiatrycznym [...] - rozprzestrzenianie przez M. haniebnych informacji na jej temat wśród ludzi w R., U., C., N., I., - wynajęcie jej sobowtóra i nakręcenie filmu, - istnienie decyzji prezydenta [...] w jej sprawie. Z.D. oświadczyła, że granicę kraju pochodzenia przekroczyła legalnie nie mając przy tym żadnych problemów. Nigdy również nie była aresztowana ani zatrzymana w kraju pochodzenia, nie brała udziału w działaniach wojennych ani nie prowadziła żadnej innej działalności opozycyjnej wobec władz [...]. Po rozpatrzeniu wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], postanowił odmówić wnioskodawczyni nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej; odmówić udzielenia zgody na pobyt tolerowany; wydalić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zakazać ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że głównym powodem wyjazdu wnioskodawczyni z kraju pochodzenia był brak możliwości zatrudnienia w zawodzie, tj. leczenia metodami naturalnymi, jak również niemożność opublikowania pracy naukowej na temat leczenia ciężkich chorób. Opisywanym przez aplikującą zdarzeniom mającym potwierdzać jej prześladowanie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił wiarygodności z powodu problemów psychicznych cudzoziemki. Na podstawie dokumentów przedstawionych przez skarżącą organ I instancji ustalił, że problemy te zaczęły się w roku 1982, kiedy sama po raz pierwszy zwróciła się do lekarza psychiatry w związku z zaburzeniami snu i pobudliwością. Poinformowała lekarza, że wydawało się jej, że po nocach widzi w swoim mieszkaniu obce osoby, że ktoś jest za ścianą lub że jest śledzona. U cudzoziemki stwierdzono wówczas neurastenię. W następnych latach Z.D. kilkakrotnie przebywała w szpitalach psychiatrycznych z diagnozą schizofrenia paranoidalna z zespołem paranoidalnym. Obecna podczas przesłuchania statusowego cudzoziemki psycholog, w swojej opinii z dnia [...] maja 2013 r. napisała, że "podczas wywiadu u Pani D. występowały zaburzenia myślowe w postaci urojeń, czyli przekonanie o istnieniu rzeczy, zjawisk czy wydarzeń wokół niej, które naprawdę nie istnieją". Od decyzji tej wniesione zostały dwa odwołania. Pierwsze przez samą skarżącą pismem z dnia [...] lipca 2013 r., w którym wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy. Drugie natomiast przez pełnomocnika cudzoziemki pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., w którym zarzucono organowi niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz wykroczenie poza granice swobodnej oceny dowodów. Pełnomocnik wskazała, że niewystarczające jest oparcie się organu, w kwestii zdrowia psychicznego cudzoziemki, na zaświadczeniu wydanym przez szpital psychiatryczny w M. W jej opinii kierowanie Z.D. na przymusie leczenie psychiatryczne było jednym ze sposobów jej prześladowania, zatem powyższe zaświadczenie należy uznać za potwierdzenie takowego. Pełnomocnik podniosła, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powinien był przeprowadzić dowód z opinii biegłego psychiatry na okoliczność stanu zdrowia wnioskodawczyni. Podkreśliła ryzyko doznania przez cudzoziemkę poważnej krzywdy po powrocie do kraju pochodzenia przez poniżające traktowanie w postaci stosowanych już wcześniej: przymusowego leczenia psychiatrycznego, ograniczania praktyk religijnych i wolności wyznania oraz uniemożliwienia wykonywania zawodu. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. w części dotyczącej odmowy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej, braku zgody na pobyt tolerowany oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uchylono zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy. Organ II instancji podkreślił, że ustawa z dnia 13 czerwca 2003 roku o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680, dalej "ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony") zawiera zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy. Są to uzasadnione obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Rada wskazała, że w uzasadnieniu wniosku o nadanie statusu uchodźcy Z.D. podała przede wszystkim powody natury socjalnej i ekonomicznej swojej migracji. Opisywane przez nią zdarzenia o charakterze prześladowczym uznała za całkowicie niewiarygodne i stanęła na stanowisku, iż nie ma powodu odmówić wiarygodności dokumentom [...] dotyczącym zdrowia psychicznego cudzoziemki zwłaszcza, że są one zbieżne z opinią polskiego psychologa. Organ odniósł się do licznej korespondencji skarżącej zawierającej, w jego opinii, nielogiczne, sprzeczne i niewiarygodne wywody. Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła także brak podstaw do zlecania kolejnych badań psychologicznych i psychiatrycznych, gdyż celem prowadzonego postępowania nie jest dokładne zdiagnozowanie choroby strony, ale ocena jej zeznań, a dla dokonania takowej informacje zgromadzone w aktach sprawy są całkowicie wystarczające. Rada podkreśliła, że wobec cudzoziemki nie orzeczono kary śmierci, nie grozi jej egzekucja, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie i z tego powodu odmówiła udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej. Odmowę zgody na pobyt tolerowany organ II instancji uzasadnił brakiem zagrożenia, w jakimkolwiek stopniu, dla podstawowych praw człowieka cudzoziemki. Przyznał, że sytuacja w [...] jest napięta, lecz nie istnieją żadne przesłanki skłaniające do twierdzenia, że może ona dotknąć skarżącą. Pismem z dnia [...] października 2013 r. Z.D. wniosła skargę na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców zarzucając jej: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a."). Skarżąca podniosła, że nie zgadza się z negatywna decyzją dotyczącą deportacji, gdyż Polacy nie maja prawa wydawać takich decyzji w imieniu całej Europy. Wniosła o pomoc w otrzymaniu wizy Schengen oraz, w przypadku odmowy, o pomoc w wyjeździe do wskazanych przez nią krajów. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców jak i utrzymana nią w mocy decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie naruszają prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie nadania statusu uchodźcy; o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej; o nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany oraz o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i uchylająca zakaz ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy. Jak wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie może polegać w szczególności na: użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej w tym seksualnej, zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący, braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletność (art. 13 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). W ocenie Sądu, orzekające organy administracji publicznej zasadnie uznały, iż wymienione wyżej przesłanki uznania za uchodźcę nie zaistniały w przypadku skarżącej. Zarówno Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jak i Rada do Spraw Uchodźców wskazali na ekonomiczny powód wyjazdu skarżącej z [...]. We wniosku o nadanie statusu uchodźcy Z.D. napisała, że chce w Polsce otrzymać normalne warunki socjalne. Podczas przesłuchania statusowego, na pytanie o powody wyjazdy z kraju pochodzenia skarżąca odpowiedziała: "Wyjechałam z kraju pochodzenia ponieważ nie miałam możliwości pracować tam w swoim zawodzie, leczę ludzi." Oświadczyła, że w latach 2002 - 2003 zwracała się z wnioskiem o zatrudnienie do [...] Instytutu Onkologii, [...] oraz Ministerstwa Zdrowia, otrzymując odpowiedzi odmowne. Próbowała również uzyskać zaświadczenie z klasztoru w [...] o swojej wiedzy w zakresie leczenia ludzi. Jako inne powody opuszczenia [...] podała brak możliwości wydania swojej pracy naukowej dotyczącej zdrowia człowieka. Na podstawie akt administracyjnych Sąd ustalił, że cudzoziemka próbowała uzyskać w kraju pochodzenia licencję na uzdrawianie, jednak nie otrzymała jej z powodu nieprzewidywania przez prawo [...] licencji odnośnie wnioskowanej działalności. W dniu [...] kwietnia 2014 r. Z.D. złożyła podanie o wydanie zaświadczenia stanowiącego podstawę do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ planowała udzielać lekcji w telewizji. Podkreśliła, iż z przyjemnością zabierze się do pracy jako uzdrowicielka. W korespondencji z różnymi organami skarżąca wielokrotnie eksponowała, że przyjechała pracować w charakterze uzdrowicielki: "Otworzę fundację i pozbieram ludzi z [...], którzy będą pracować nad badaniami dla chorych na raka" (pismo do Prezydenta RP z dnia [...] grudnia 2014r.), "Przyjechałam odebrać licencję i pracować" (pismo do ABW z dnia [...] grudnia 2014r.), "Przyjechałam pracować, a nie siedzieć na utrzymaniu u Polski" (pismo do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r.) "Proszę nie konserwować uchodźców z pracami naukowymi, tylko umożliwić działalność zawodową (pismo do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r.). Podkreślić należy, że przesłanki uznania za uchodźcę zawarte w art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony winny być interpretowane wąsko, co oznacza, iż nie nadaje się statusu uchodźcy ze względu na warunki życia, sytuację osobistą czy zawodową cudzoziemca. W świetle powyższych działań i słów skarżącej Sąd nie ma wątpliwości, że powodem opuszczenia przez nią [...] był brak możliwości pracowania w wybranym zawodzie i poszukiwanie kraju, w którym taka możliwość istnieje. Sąd zatem podziela stanowisko organów I i II instancji, iż migracja skarżącej miała charakter ekonomiczny. W toku postępowania administracyjnego obu instancji skarżąca przywołała wiele zdarzeń które, w jej opinii, świadczą o doznanych prześladowaniach. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił im wiarygodności powołując się na chorobę psychiczna cudzoziemki. Pogląd ten podzieliła Rada do Spraw Uchodźców w zaskarżonej decyzji. Z.D. zarzuciła organom naruszenie zasady prawdy obiektywnej, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, oraz ocenę w oparciu o niekompletny materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Podniosła również że Rada do Spraw Uchodźców nie wskazała faktów, które uznała za udowodnione, dowodów, na których się oparła i przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Z zarzutami skarżącej Sąd nie może się zgodzić. Podkreślić należy, że myśl art. 80 k.p.a. rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który informuje organ prowadzący postępowanie, że był poddany przemocy, jest niepełnosprawny, lub którego stan psychofizyczny stwarza domniemanie, że był poddany przemocy, Szef Urzędu zapewnia przeprowadzenie badań lekarskich lub psychologicznych w celu potwierdzenia tych okoliczności. Stąd badanie skarżącej i obecność psychologa podczas przesłuchania statusowego. W swojej opinii z dnia [...] maja 2013 r. psycholog stwierdziła występowanie u Z.D. myśli o charakterze urojeniowym, przekonanie o istnieniu rzeczy, zjawisk czy wydarzeń wokół niej, które naprawdę nie istnieją. Podkreśliła, że "fałszywe sądy cudzoziemki są niekorygowalne, nie daje ona sobie wyjaśnić, wytłumaczyć, że to, co myśli, nie ma miejsca w rzeczywistości, nie dzieje się naprawdę". Psycholog wskazała na głębokie przekonanie skarżącej o prawdziwości swoich urojeń, a także na wiarę w to, że inni "chcą z niej zrobić chorą, kiedy właśnie to ona jest zdrowa". Ponieważ powyższa opinia jest zbieżna z przedstawionymi przez stronę dokumentami [...], Sąd stoi na stanowisku, że organy nie miały powodu odmówić ostatnim wiarygodności w zakresie stanu zdrowia psychicznego cudzoziemki. Konsekwencją tego było uznanie za niewiarygodne oświadczeń skarżącej o doznanych prześladowaniach, co zostało dodatkowo podparte analizą licznej korespondencji skarżącej kierowanej do organów prowadzących postępowanie oraz innych organów państwowych RP. Pisma cudzoziemki zawierały twierdzenia o posiadaniu wiedzy sprzecznej z tą powszechnie znaną i udowodnioną badaniami naukowymi, oświadczenia o umiejętności leczenia ciężkich chorób, "ujarzmiania atomu", a także oskarżenia o czynienie uroków przez współiokatorów. Wypowiedzi skarżącej złożone były ze zdań i ich urywków dobieranych dowolnie i nie tworzących razem logicznej całości, wewnętrznie sprzecznych. W świetle tego Sąd podziela odmowę uznania za wiarygodne oświadczeń cudzoziemki odnośnie zdarzeń mających potwierdzać jej prześladowanie. Uznaje ponadto, że wszystkie reguły dotyczące gromadzenia i rozpatrywania materiału dowodowego zostały w niniejszej sprawie zachowane. Poczynione przez organ zarówno l jak i II instancji ustalenia wynikają z całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Sam fakt choroby psychicznej nie powoduje automatycznie możliwości uznania, że takiej osobie grozi prześladowanie zwłaszcza, że w kraju pochodzenia skarżąca od wielu lat pozostaje z tego powodu pod opieką lekarską i pobiera emeryturę. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do przyjęcia, że w przypadku powrotu do [...], skarżąca mogłaby być narażona na skazanie jej na karę śmierci lub wykonanie egzekucji. Skarżąca nigdy nie była w kraju pochodzenia zatrzymana ani aresztowana, wyjechała z tego kraju legalnie w oparciu o ważny paszport. Organy zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażona na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie oraz, że na terytorium [...] nie występują wydarzenia, które można by uznać za konflikt zbrojny. Organy stwierdziły także, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z art 97 ust. 1 pkt 1 i pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Stosownie do treści tego przepisu, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu powyższej Konwencji, lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r., Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Mając na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organy prawidłowo przyjęły, iż Z.D. nie uwiarygodniła, że w konsekwencji wydalenia do [...] byłyby zagrożone w jakimkolwiek stopniu jej podstawowe prawa człowieka. San fakt choroby psychicznej nie determinuje możliwości naruszenia ww. praw skarżącej. W ocenie Sądu decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Jednocześnie Sąd postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz.461).