IV SA/Wa 2704/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. H. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania złożył S. H. Przesyłka z zaskarżonym postanowieniem została wysłana do skarżącego i po raz pierwszy awizowana w dniu 19 sierpnia 2013 r., następnie po raz drugi była awizowana w dniu 27 sierpnia 2013 r., a dnia 3 września 2013 r. zwrócono ją do nadawcy. Skarga została wniesiona w dniu 5 października 2013 r. (koperta k. 6 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesione z uchybienie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sąd administracyjny odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi należy liczyć od daty skutecznego doręczenia skarżącemu zaskarżonego aktu. Przesyłka z zaskarżonym postanowieniem została skutecznie doręczona skarżącemu poprzez doręczenie zastępcze na podstawie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w dniu 2 września 2013 r. – czternastego dnia od daty pierwszego awizo. Wobec tego termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 3 października 2013 r. Wniesienie skargi w dniu 5 października 2013 r. nastąpiło z uchybienie ustawowego terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.