IV SA/Wa 2704/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska znak [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu miejscowego planu Zagospodarowania przestrzennego [...] w Gminie [...] w zakresie ustaleń planu mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku krajobrazowego i wskazano warunki pod jakimi uzgodnienie może nastąpić. Stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco: Pismem z dnia [...] października 2014 r., Burmistrz Miasta [...] na podstawie art.17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012, poz. 647), wystąpił o uzgodnienie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla części miejscowości [...], gmina [...]. Postanowieniem z [...] listopada 2014 r., znak [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia projektu, wskazując na jego negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 [...], w tym na siedliska i gatunki dla których ochrony został on wyznaczony (wilk, niedźwiedź) oraz na pogorszenie jego integralności i spójności z innymi obszarami. RDOŚ wskazał na możliwość naruszenia Rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie ochrony [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...], nr [...], poz. [...]), ponieważ dopuszczona została lokalizacja urządzeń turystyczno-rekreacyjnych bez określenia ich liczby i usytuowania, co mogło doprowadzić do naruszenia zakazu wykonywania prac trwale zniekształcających rzeźbę terenu oraz na możliwość, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem ZL (lasy), naruszenia celów ochrony dla obszaru [...] Parku Krajobrazowego, jak również brak analizy oddziaływania na środowisko lokalizacji dróg wewnętrznych, co niosło za sobą ryzyko zniszczenia miejsc bytowania oraz potencjalnych siedlisk dla gatunków chronionych w tym wilka i niedźwiedzia (§ 13 ust. 3 pkt 2 projektu planu). Nadto, RDOŚ wskazał na nieograniczoną możliwość realizacji bliżej nie określonych inwestycji, które mogły znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (zapis § 13 ust. 3 pkt 1 projektu planu), dopuszczenie w § 9 ust. 5 projektu planu lokalizacji linii napowietrznych i wewnętrznych stacji transformatorowych oraz przewidzianą w § 9 ust. 5 pkt 3 możliwość zaopatrzenia w energię elektryczną jako negatywnie oddziałująca na obszar Natura 2000 [...], jak również wynikający a contrario z § 7 ust. 1 pkt 1 projektu planu zakaz lokalizacji ogrodzeń o wysokości poniżej 2,20 m co wiązało się ze znaczącym negatywnym oddziaływaniem na obszar Natura 2000, w tym na jego integralność. Postanowienie to zostało następnie zaskarżone przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, rozpatrując złożone zażalenie i ponownie oceniając sprawę ustalił, że analizowany obszar znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego na terenie Natura 2000 [...] ([...]), a przedmiotem ochrony tego terenu jest m.in. ochrona 12 siedlisk przyrodniczych, ssaków drapieżnych – niedźwiedzia brunatnego, wilka, rysia i 16 innych gatunków. Zdaniem organu zwierzęta te żyją na terenach zalesionych i unikają terenów otwartych, stąd też zachowanie takich obszarów jak Natura 2000 [...] jest bardzo istotne dla kondycji populacji wskazanych drapieżników. Nieciągłość terenów leśnych i brak możliwości migracji to główne czynniki hamujące rozprzestrzenianie się populacji w/w zwierząt w Polsce. Dlatego też dla przetrwania tych gatunków niezbędne jest zapewnienie ciągłości ekosystemów przez nie wykorzystywanych, połączeń z innymi ostojami, ograniczenie możliwości ich płoszenia i niepokojenia. Powyższe – zdaniem organu odwoławczego – stanowiło podstawę do uznania, że projekt planu miejscowego może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 [...]. Oddziaływanie takie może być skutkiem realizacji ustaleń § 13 projektu planu z uwagi na dopuszczenie realizacji na terenach lasów "inwestycji wynikających z przepisów odrębnych". Taki zapis – w ocenie organu odwoławczego - umożliwia realizację nieograniczonych co do ich ilości obiektów z zakresu "inwestycji wynikających z przepisów odrębnych", co stwarza ryzyko zniszczenia siedlisk przyrodniczych" i dopuszcza realizację inwestycji o niesprecyzowanym charakterze. Nadto, organ II instancji stwierdził, że przyjęcie zapisów § 13 ust. 3 pkt 2 i § 4 ust. 1 pkt 11 projektu planu, poprzez możliwość realizacji dróg wewnętrznych, stwarza ryzyko usytuowania tych dróg w sposób zagrażający bezpośrednio (uszczuplenie przestrzeni życiowej) lub pośrednio (płoszenie) chronionym gatunkom. Brzmienie § 13 ust. 3 pkt 3 projektu planu dopuszczający lokalizację urządzeń rekreacyjno-turystycznych również mogło doprowadzić do tego samego skutku, a nadto wylesienia, intensywnego pobytu ludzi związanego z turystyką i rekreacją i do zajmowania kolejnych części zwartych kompleksów leśnych co stanowi zagrożenie dla integralności Natura 2000. GDOŚ zauważył, że utrzymanie korytarzy migracyjnych służy utrzymaniu populacji, zaś ich przerwanie może doprowadzić do zaniku lokalnej populacji. Nadto, ustalenia projektu planu przewidujące możliwość lokalizacji linii napowietrznych i wewnętrznych stacji transformatorowych wiąże się ze znacząco negatywnym oddziaływaniem na obszar Natura 2000 poprzez odstraszanie lub przyciąganie zwierząt, zakłócenie trybu ich życia oraz migracji. Organ zauważył, że z § 7 ust. 1 pkt 1 planu wynika możliwość realizacji ogrodzeń o wysokości poniżej 2,20 m z wyjątkiem ogrodzeń pełnych i blaszanych). Wiąże się to ze znaczącym negatywnym oddziaływaniem na obszar Natura 2000, w tym na jego integralność. Lokalizacja ogrodzeń o wysokości do 2,2, m jest wystarczająca by uniemożliwić przemieszczanie się zwierząt i stanowi sztuczną ingerencję w ich środowisko, która spowoduje zawężenie korytarza ekologicznego o randze lokalnej. Poza tym, § 3 Rozporządzenia zakazuje wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem oraz naprawą urządzeń wodnych. Tymczasem lokalizacja urządzeń turystyczno-rekreacyjnych lub bliżej nie określonych inwestycji "wynikających z przepisów odrębnych" mogłaby spowodować naruszenie tego zakazu. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska określił jednocześnie warunki pod jakimi uzgodnienie byłoby dokonane wskazując, iż organ I instancji nie uczynił tego w wydanej decyzji, co było jego obligatoryjne przy wydaniu tego rodzaju rozstrzygnięcia. Stąd postanowienie RDOŚ zostało uchylone w całości, a GDOŚ odmawiając uzgodnienia przedłożonego projektu, na nowo określił warunki uzgodnienia. Na powyższe postanowienie Burmistrz Miasta i Gminy [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego. Wyrokiem z dnia 9 listopada 2015 roku sygn. akt IV SA/Wa 2146/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 roku nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], gmina [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2014 roku. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odmowa uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w zakresie w jakim nakładała na organ planistyczny obowiązek zamieszczenia w projekcie planu zakazu zabudowy (z wyjątkiem obiektów związanych z gospodarką leśną), a także zakaz lokalizowania urządzeń turystyczno-rekreacyjnych o dużej intensywności terenu (takich jak stoki narciarskie, trasy saneczkowe, trasy snowbordowe), zakaz oświetlenia, zakaz lokowania urządzeń zaopatrujących w energię elektryczną, linii napowietrznych i wewnętrznych stacji transformatorowych – stanowiła środek nieproporcjonalny, nadmierny w stosunku do celu, jak tymi działaniami miał zostać osiągnięty, tj. ochrona przyrody (ochrona lasów górskich, zachowanie ginących gatunków zwierząt, ochrona walorów krajobrazowych). Ponadto żądanie ustanowienia tych zakazów było sprzecznie w znacznej mierze z postanowieniami Rozporządzenia Wojewody i wykraczało poza jego granice. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za nieuzasadnione należało uznać twierdzenia organu wydającego postanowienie, że na terenie objętym planem dojdzie do nadmiernej ingerencji człowieka w przyrodę przez wybudowanie zbyt dużej liczby obiektów, a w konsekwencji do płoszenia zwierząt i przerwania korytarza ekologicznego. Zdaniem Sądu, zagospodarowanie lasu poprzez możliwość umiejscawiania na jego terenie urządzeń turystyczno-rekreacyjnych, chociażby takich jak ścieżki edukacyjne, tablice informacyjne, miejsca wypoczynku, nie mogłoby skutkować ponownym przerwaniem korytarza ekologicznego, skoro skutek ten już wcześniej nastąpił. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, także możliwość lokalizacji linii napowietrzynych i wewnętrznych stacji transformatorowych – biorąc pod uwagę gatunki chronione (niedźwiedź oraz wilk i ryś) – nie powinna negatywnie wpływać na obszar Natura 2000 poprzez odstraszanie lub przyciąganie zwierząt. Wprawdzie budowa tego rodzaju obiektów będzie wiązałaby się z koniecznością wkroczenia na tereny leśne ludzi w celu ich pobudowania. Nie ma jednak dowodu na to, że w okresie użytkowania będzie negatywnie wpływać na te zwierzęta tym bardziej, że są to zwierzęta lądowe a nie ptaki. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił natomiast stanowisko organu, iż bez względu na wysokość ogrodzenia zawsze będzie ono stanowiło naturalną przeszkodę dla zwierzęcia i może doprowadzić do zmiany przebiegu korytarza ekologicznego stanowiąc barierę nie do przejścia, w szczególności dla zwierząt dużych takich jak występujące na tym terenie wilk i ryś. W prognozie odziaływania na środowisko wskazano na konieczność ustanowienia zakazu budowania ogrodzeń, który to zakaz nie został uwzględniony w projekcie planu pkt 7. 4. ppkt 2b. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał rację organowi, że uchwalenie planu, który zezwala na bliżej nieokreślone lokalizowanie dróg wewnętrznych, może negatywnie wpłynąć na obszary prawnie chronione. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, trafnie organ uznał, że zezwolenie na lokalizację "inwestycji wynikających z przepisów odrębnych" - z powodu braku wskazania o jakie przepisy chodzi - może doprowadzić do lokalizacji na tym terenie bliżej nieokreślonych obiektów. Sąd podkreślił, że plan, który jest aktem prawa miejscowego, w którym ustala się zasady zagospodarowania przestrzennego danego obszaru, ma być jasny i czytelny, a jego zapisy klarowne. Ustalenia planu rodzą po stronie obywatela roszczenie o wydanie zezwolenia na budowę. Stanowią granicę dopuszczalności ingerencji w prawo własności. Dlatego tak ważne jest aby zapisy tego aktu prawa miejscowego nie budziły wątpliwości interpretacyjnych. Jeśli chodzi o lokalizowanie urządzeń turystyczno-rekreacyjnych, zdefiniowanych w § 4 ust. 1 pkt 8 projektu planu, to zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tego rodzaju inwestycja nie prowadziłaby do naruszenia § 3 pkt 5 Rozporządzenia Wojewody. Jak się wskazuje w orzecznictwie sądowo administracyjnym pojęcie "zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu" nie oznacza zakazu zabudowy. Wykonywanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę nie może być automatycznie utożsamiane z jakimkolwiek rodzajem ingerencji człowieka w rzeźbę terenu, gdyż taka wykładnia tego pojęcia faktycznie prowadziłaby do uznania, że rozporządzenie ustanawia faktycznie zakaz zabudowy i zagospodarowania tego obszaru. Zgodnie z art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP Państwo ma obowiązek ochrony środowiska i dbania o zapewnienie bezpieczeństwa ekologicznego obecnym i przyszłym pokoleniom. Obowiązek ten nie może być jednak rozumiany jako bezwzględny zakaz ingerencji w to środowisko. Rolą państwa jest w tym wypadku znalezienie równowagi pomiędzy wartościami chronionymi prawnie (koniecznością ochrony środowiska) a prawem obywatela do korzystania z tego środowiska. W ocenie Sądu, organ stawiając warunki pod jakimi doszłoby do uzgodnienia projektu planu nie rozważył w sposób wystarczający nadrzędnego interesu publicznego oraz prawa osób do korzystania ze środowiska, dając prymat wartościom chronionym ustawą (ochrona obszaru Natura 2000 i parku krajobrazowego). Poza tym, nałożenie na organ planistyczny obowiązku zamieszczenia w planie bezwzględnego zakazu zabudowy (pkt II.1.), zakazu lokalizowania urządzeń turystyczno-rekreacyjnych o dużej intensywności takich jak stoki narciarskie, trasy saneczkowe, trasy snowbordowe (pkt II. 2), zakazu stosowania oświetlenia i zakazu lokalizacji napowietrznych linii wewnętrznych stacji transformatorowych (pkt II.4 i 7) nie znajduje uzasadnienia ani w świetle celów ochrony [...] Parku Krajobrazowego ani celach ochrony przyrody wyrażonych w ustawie o ochronie przyrody. Nadto, zdaniem Sądu - organ, wskazując, że zbyt duża intensywność turystyczno-rekreacyjna może negatywnie wpłynąć ma obszar chroniony nie określił, co rozumie pod pojęciem "zbyt duża intensywność" oraz nie badał, czy w chwili obecnej mamy do czynienia z nadmierną ingerencją człowieka w środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał organ I instancji, by ponownie rozpoznając sprawę, rozważył zapisy planu i ocenił, czy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 34 ustawy o ochronie przyrody. Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem 12 lutego 2016 r. Ponownie rozpoznając sprawę, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 16 ust. 7, art. 30 ust. 3, art. 33, oraz art. 25 ust. 1 pkt. 3, ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651 z późn. zm.), oraz na podstawie art. 17 pkt. 6 lit. b i art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) wydał w dniu 22 kwietnia 2016 r. postanowienie znak: ST-II.610.1.79.2014.APa, którym odmówił uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w gminie [...] w zakresie ustaleń planu mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 oraz mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku krajobrazowego, a nadto wskazał iż uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w gminie [...] możliwe będzie po wprowadzeniu do uchwały w sprawie jego uchwalenia następujących zmian w terenach oznaczonych symbolem [...]-[...]: - bezwzględnego zakazu grodzenia tj. obejmującego również ogrodzenia o wysokości równej lub poniżej 2,2 m; - usunięcia zapisu o dopuszczeniu lokalizacji inwestycji wynikających z przepisów odrębnych; - usunięcia zapisu dopuszczającego możliwość bliżej nieokreślonego lokalizowania dróg wewnętrznych; - wprowadzenia zapisu dopuszczającego zaopatrzenie w energię elektryczną tylko w celach wskazanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu decyzji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wskazał, że teren [...] w gminie [...] położony jest w [...] Parku Krajobrazowym oraz w obszarze Natura 2000 [...] [...]. Obszar Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 [...] [...] został przyjęty Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 25 stycznia 2008 r. na mocy dyrektywy Rady Europy 92/43/EWG jako obszar mający znaczenie dla Wspólnoty. Na przedmiotowym obszarze Natura 2000 stwierdzono występowanie 14 typów siedlisk z Załącznika 1 Dyrektywy Rady 92/43/EWG oraz 22 gatunki z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG. [...] Park Krajobrazowy, objęty został ochroną na mocy Rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].05.2005 r. w sprawie ochrony [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2005 r. Nr [...] poz. [...]). Powyższe rozporządzenie wprowadziło dla Parku ustalenia dotyczące szczególnych celów ochrony wartości przyrodniczych, kulturowych i walorów krajobrazowych. Dokonując oceny wpływu ustaleń planu na obszary objęte ochroną na mocy ustawy o ochronie przyrody Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] zastosował się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2146/15 i poddał ponownej analizie zapisy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] gm. [...] w zakresie możliwości ich znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 oraz negatywnego wpływu na ochronę przyrody parku krajobrazowego. Organ I instancji zaznaczył, iż WSA podzielił stanowisko organu w zakresie dotyczącym możliwości realizacji w obszarze objętym projektem planu ogrodzeń, dróg wewnętrznych oraz bliżej nieokreślonych inwestycji wynikających z przepisów odrębnych. Zdaniem organu I instancji dopuszczenie przez plan możliwości realizacji ogrodzeń poniżej 2,20 m z wyjątkiem ogrodzeń pełnych i blaszanych skutkować będzie ograniczeniem możliwości przemieszczania się zwierząt stanowiących przedmiot ochrony tego obszaru przede wszystkim wilka i rysia oraz zmniejszeniem powierzchni ich areału życiowego, co wiązać się będzie ze znaczącym negatywnym oddziaływaniem na obszar Natura 2000 [...] [...] w tym na jego integralność. Organ zwrócił uwagę, że także dopuszczona ustaleniami projektu planu możliwość realizacji dróg wewnętrznych (wynikająca z §13 ust.3 pkt 2 oraz §4 ust. 1 pkt 11 planu) również negatywnie wpłynie na obszar Natura 2000, albowiem możliwość realizacji w terenach lasów dróg wewnętrznych niewyznaczonych na rysunku planu bez analizy oddziaływania na środowisko ich lokalizacji niesie za sobą ryzyko zniszczenia miejsc bytowania oraz potencjalnych siedlisk gatunków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 [...] w tym wilka, rysia i niedźwiedzia. W zakresie przewidzianej w planie możliwości lokalizacji inwestycji wynikających z przepisów odrębnych, RDOŚ – w ślad za wyrokiem WSA z 9 listopada 2015 r. - wskazał, iż taki zapis niesie za sobą ryzyko możliwości wprowadzenia w obszarze objętym planem bliżej nieokreślonych inwestycji, czyli również tych mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, czy też mogących się wiązać ze złamaniem zakazów obowiązujących na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Dopuszczenie tego zapisu może doprowadzić do bardzo dużej ingerencji w środowisko naturalne tego obszaru w związku z brakiem dokładnego określenia rodzaju i skali planowanych do realizacji inwestycji. Organ I instancji wskazał także, iż zbyt duża intensywność turystyczno – rekreacyjna (ruch turystyczny, penetracja terenów okolicznych, hałas, oświetlenie lasu) może negatywnie wpłynąć na obszar chroniony (z uwagi na fragmentację, utratę siedlisk, niepokojenie, stres, brak możliwości migracji, utratę drożności korytarzy ekologicznych), a zwłaszcza na duże ssaki drapieżne (wilka, rysia, niedźwiedzia), przy czym wilk i niedźwiedź są gatunkami oznaczonymi jako priorytetowe, czyli takie, za które Europa ponosi szczególną odpowiedzialność z uwagi na fakt, iż większość naturalnego zasięgu ich występowania pozostaje w granicach administracyjnych Unii Europejskiej. Co więcej, dopuszczenie możliwości realizacji wszystkich bliżej nieokreślonych inwestycji w tym terenie w sposób oczywisty podniesie jego dostępność jak i atrakcyjność, a ponadto może doprowadzić do prowadzenia w tym terenie np. działalności usługowej o charakterze sportowo – rekreacyjnym, co skutkowałoby negatywnym oddziaływaniem na obszar Natura 2000 [...] [...] przede wszystkim na wilka i rysia. Organ I instancji przywołał treść art. 33 i 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późń. zm.), wskazując, iż nie zachodzą przesłanki do udzielenia zezwolenia na realizację planu lub działań, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Organ wskazał, że z uwagi na to, iż ustalenia w/w projektu planu powodują znacząco negatywne oddziaływania na gatunki priorytetowe zezwolenie o którym mowa w art. 34 ustawy o ochronie przyrody mogłoby zostać udzielone wyłącznie w celu: ochrony zdrowia i życia ludzi; zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego; uzyskania korzystnych następstw o pierwszorzędnym znaczeniu dla środowiska przyrodniczego; wynikającym z koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego, po uzyskaniu opinii Komisji Europejskiej. W omawianej sytuacji w/w przesłanki nie zachodzą. Nadto, zdaniem organu, nie istnieją żadne powody wynikające z nadrzędnego interesu publicznego, które przemawiałyby za koniecznością dopuszczenia do realizacji ustaleń projektu planu, które wiążą się ze znaczącym negatywnym oddziaływaniem na obszar Natura 2000 [...] [...]. Organ wskazał, iż ogrodzenie terenu objętego planem, możliwość bliżej nie określonego lokalizowania dróg wewnętrznych oraz realizacji całego wachlarza inwestycji wynikających z przepisów odrębnych w wyznaczanych na rysunku planu terenów lasów oznaczonych symbolami [...] - [...], nie stanowi przedsięwzięć służących ogółowi społeczeństwa, a także nie są to inwestycje, których celem byłoby zaspokajanie bieżących potrzeb ludności, niezbędnych dla funkcjonowania społeczności. W ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], realizacja ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości [...] - poprzez możliwość wprowadzenia w obszarze stanowiącym zwarty kompleks leśny będący miejscem bytowania cennych gatunków zwierząt oraz korytarz migracyjny o znaczeniu zarówno ponadlokalnym ([...]) jak i lokalnym – możliwości grodzenia terenów leśnych, bliżej nieokreślonego lokalizowania dróg wewnętrznych, lokalizacji inwestycji wynikających z przepisów odrębnych w tym całej infrastruktury im towarzyszącej - spowoduje znacząco negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 [...] [...] w tym na siedliska i gatunki dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 [...] w tym gatunki priorytetowe wilka i niedźwiedzia oraz pogorszy jego integralność oraz spójność z innymi obszarami. Negatywne oddziaływania – zdaniem organu I instancji - będą przede wszystkim spowodowane: – bezpośrednim zniszczeniem lub uszczupleniem cennych siedlisk przyrodniczych, siedlisk chronionych gatunków, w tym gatunków dla ochrony których wyznaczono obszar Natura 2000, – zmianą behawioru niektórych gatunków zwierząt przede wszystkim wilka, niedźwiedzia i rysia, poprzez zakłócenie miejsc ich bytowania oraz funkcjonowania korytarzy migracyjnych, w tym korytarza ekologicznego o randze [...], co może spowodować długotrwałą izolację populacji, a w konsekwencji prowadzić do degradacji gatunków m.in. poprzez zbyt małe zróżnicowanie genotypów, co z kolei zwiększa ryzyko śmiertelności w populacjach, – zmianą sposobu wykorzystania przestrzeni przez zwierzęta w tym uszczupleniem ich żerowisk, – wzrostem penetracji terenu, – opuszczeniem terytoriów lęgowych przez niektóre gatunki zwierząt w tym ptaki (w rejonie [...] i [...] utworzono obszar ochronny dla introdukcji głuszca). Na powyższe postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. zażalenie do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska złożył Burmistrz Miasta i Gminy [...], wnosząc o jego uchylenie z powodu wydania z naruszeniem prawa. Burmistrz wskazał, że w zapisach planu mowa jest o nieagresywnym oświetleniu, który nie będzie oddziaływał na obszar Natura 2000 i zakłócał funkcjonowania zwierząt, zaś rozważania organu w tym zakresie mają charakter hipotetyczny i teoretyczny. Nadto, w zażaleniu podniesiono, iż właścicielowi nie można zakazać realizacji do dojazdu w postaci drogi wewnętrznej. Obowiązkiem państwa jest ochrona środowiska i dbanie o zapewnienie bezpieczeństwa ekologicznego, ale obowiązek ten nie może być rozumiany jako bezwzględny zakaz ingerencji w to środowisko. Konieczne jest znalezienie równowagi pomiędzy koniecznością ochrony środowiska a prawem obywatela do korzystania z tego środowiska. Nadto, zdaniem Burmistrza projekt planu miejscowego sporządzony został z uwzględnieniem wymogów dotyczących obszaru Natura 2000, zgodnie z przepisami rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie w sprawie ochrony [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Nr [...], poz. [...]), a wydając postanowienie, organ ochrony przyrody nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie. Dodatkowo, w ocenie Burmistrza, wprowadzone przez organ uzgadniający warunki, pod jakimi istnieje możliwość pozytywnego uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczają prawo własności i godzą w zasadę proporcjonalności. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji wskazując, że w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym nie ma konieczności uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W ocenie organu odwoławczego, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w sentencji postanowienia uzgodnieniowego określił warunki konieczne do spełnienia, aby projekt Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...] był uzgodniony, natomiast w uzasadnieniu postanowienia wskazał przepisy prawa, z którymi kolidują zapisy projektu w/w planu. Zdaniem organu odwoławczego, przedłożony do uzgodnienia dokument jest niepełny, albowiem odsyła on wielokrotnie do przepisów odrębnych, m.in. w części określającej zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego (Rozdział II § 8), co jest niezgodne z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 pkt 3 lit a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), zgodnie z którym przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego (które są obligatoryjnym wymogiem) powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody występujących na terenach objętych projektem planu miejscowego. W "ustaleniach szczegółowych" zawierających dyrektywy zagospodarowania i przeznaczenia terenów (§ 12 - 15 projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...]) dla poszczególnych wydzieleń planistycznych również nie określono szczególnych wymogów ochrony środowiska wynikających z przepisów odrębnych. Stąd, zdaniem organu odwoławczego w projekcie w/w planu nie ustalono wymogów ochrony przyrody wynikających z położenia w granicach obszarów chronionych ustanowionych na mocy ustawy o ochronie przyrody. Powyższe uchybienie stanowiło zdaniem GDOŚ przesłankę do odmowy uzgodnienia projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...] w zaproponowanym kształcie. Ponadto, organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż projekt planu dopuszcza lokalizację urządzeń turystyczno-rekreacyjnych (§ 12 ust. 3 pkt 2 projektu MPZP), w tym obiektów małej architektury (§4 ust. 1 pkt 8 projektu MPZP), nie definiując pojęcia "obiekt małej architektury", zaś zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) obiekt małej architektury zaliczany jest do obiektów budowlanych. Poza tym, przewidziana w planie możliwość lokalizacji inwestycji związanych z gospodarczym użytkowaniem lasu oraz infrastrukturą służącą gospodarce leśnej oraz inwestycji wynikających z przepisów odrębnych jest niezgodna z przepisami rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie ochrony [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Nr [...], poz. [...]). Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zgodnie z art. 5 pkt 16a ustawy o ochronie przyrody (który w obecnym brzmieniu wszedł w życie w dniu 11 września 2015 r.) rzeka to każdy ciek naturalny w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469), tj. rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy, naturalnymi lub uregulowanymi korytami. Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, że wydzielenia [...], [...], [...] i [...] graniczą bezpośrednio z potokiem [...], organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia projektu MPZP [...] w w/w zakresie są niezgodne z omawianym zakazem. Nadto, dokonując analizy w/w planu, GDOŚ wskazał, że wynika z niego, iż w granicach [...] Parku Krajobrazowego zlokalizowane zostały tereny o funkcjach: zieleni (tereny lasów [...] - [...]), gdzie obok głównego przeznaczenia terenu dopuszcza się uzupełniający sposób zagospodarowania w formie lokalizacji inwestycji związanych z gospodarczym użytkowaniem lasu oraz infrastrukturą służącą gospodarce leśnej oraz inwestycji wynikających z przepisów odrębnych (§ 13 ust. 3 pkt. 1 projektu MPZP). Taki zapis (brak wskazania konkretnych inwestycji oraz przepisów odrębnych), zdaniem organu odwoławczego, rodzi wątpliwości interpretacyjne. GDOŚ zwrócił także uwagę, iż na tych terenach organ planistyczny dopuścił również możliwość realizacji dróg wewnętrznych (§ 13 ust. 3 pkt 2 projektu MPZP) nie wyznaczając ich przebiegu, co może negatywnie wpłynąć na obszary prawnie chronione. Tym samym, organ odwoławczy przychylił się do oceny organu I instancji, że dopuszczenie w/w (nieprecyzyjnych) zapisów może doprowadzić do niekontrolowanej ingerencji w środowisko naturalne tego obszaru. GDOŚ podkreślił, iż obszar Natura 2000 [...] stanowi ważne miejsce bytowania [...] fauny z typowymi dla [...] puszczy dużymi drapieżnikami (rysiem, wilkiem oraz niedźwiedziem) i głównie dla ich ochrony został wyznaczony ten obszar. Teren objęty ustaleniami projektu MPZP [...] obejmuje obszar o powierzchni ponad 50 ha, zlokalizowany na wschodnich zboczach [...], aż do doliny [...]. Na tym obszarze stwierdzono miejsca bytowania rysia, wilka i niedźwiedzia. Organ podkreślił, iż wskazany rejon inwestycji położony pomiędzy terenami otwartymi dolin i lasami w wyższych partiach górskich stanowi ważną ostoję dla w/w dużych drapieżników. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego [...] przewiduje zapis w brzmieniu: "zakaz budowy ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m oraz ogrodzeń pełnych i blaszanych (§7 ust. 1 pkt 1 projektu MPZP [...])", co oznacza dopuszczenie budowy każdego innego ogrodzenia, a więc naturalną przeszkodę dla dużych zwierząt. Organ wskazał, że realizacja ogrodzeń dopuszczonych w projekcie MPZP [...] będzie stanowiła barierę dla przemieszczania się zwierząt stanowiących przedmiot ochrony tego obszaru m.in. wilka i rysia i może wpłynąć negatywnie na te gatunki. Nadto, dopuszczona ustaleniami projektu MPZP [...] możliwość realizacji dróg wewnętrznych na terenach lasów [...] – [...] (§ 13 ust. 3 pkt 2 projektu MPZP [...]) oznacza możliwość realizacji dróg w każdym miejscu wydzielenia planistycznego, również w miejscach potencjalnego bytowania i siedliskach gatunków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 [...], co może znacząco oddziaływać na w/w obszar Natura 2000. Organ podzielił także wnioski organu I instancji w zakresie wpływu sztucznego oświetlenia na terenach bytowania zwierząt oraz związanego z tym niepokojenia, płoszenia i zaburzenia rytmu dobowego zwierząt. Również, przewidziana ustaleniami planu możliwość realizacji bliżej nieokreślonych inwestycji umożliwia podjęcie działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na Obszar Natura 2000 i jest sprzeczne z treścią art. 33 ustawy o ochronie przyrody. Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii oceny, czy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 34 ustawy o ochronie przyrody, wskazał, że w rozumieniu "nadrzędnego interesu publicznego" musi chodzić o plan lub przedsięwzięcie, których waga i znaczenie dla państwa, regionu, ogółu społeczeństwa jest ponadprzeciętna, szczególnie istotna. W przedmiotowej sprawie, wobec możliwości znaczącego oddziaływania na gatunki priorytetowe: wilk, niedźwiedź brunatny, zdaniem organu odwoławczego nie zachodzą przesłanki skutkujące wydaniem zezwolenia, o którym mowa w art. 34 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie organu II instancji realizacja ustaleń projektu MPZP [...] nie będzie służyć nadrzędnemu interesowi publicznemu, w tym nie służy ochronie zdrowia i życia ludzkiego, zapewnieniu bezpieczeństwa powszechnego, ani uzyskaniu korzystnych następstw o pierwszorzędnym znaczeniu dla środowiska przyrodniczego. Odnosząc się do zażalenia Burmistrza Miasta i Gminy [...], organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ planistyczny zobowiązany jest określić w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, co oznacza konieczność wprowadzenia nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów wynikających z potrzeb ochrony środowiska, a nie przytaczać treść obowiązujących przepisów prawa. W odniesieniu do stwierdzenia, że rozważania organu odnoszące się do kwestii wpływu światła na dzikie zwierzęta mają charakter hipotetyczny i teoretyczny, organ odwoławczy wskazał, że wprowadzenie antropogenicznych barier ekologicznych (np. zabudowa, ośrodki narciarskie, drogi, oświetlenie) w naturalnym środowisku bytowania zwierząt, w tym dużych drapieżników (m.in. niedźwiedź, wilk), które mają znaczny areał osobniczy i często przemieszczają się na duże odległości), powoduje, że szukają one innych tras migracji, bytowania i żerowania, przybliżając się do osad ludzkich. Wprowadzenie dodatkowej infrastruktury na tereny dotychczas niezainwestowane ograniczy możliwość migracji i bytowania tych gatunków. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego realizacji dróg wewnętrznych i argumentu, iż właścicielowi gruntu nie można zakazać realizacji dojazdu w postaci drogi wewnętrznej, a droga leśna ogólnodostępna zalicza się do dróg wewnętrznych, organ odwoławczy wskazał, że wymóg określenia przebiegu dróg wewnętrznych wynika wprost z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym organ uzgadniający był związany. Dodatkowo, organ odwoławczy wskazał, że ustalenie miejscowego planu zezwalające na lokalizacje dróg wewnętrznych i dojazdowych jedynie w miejscach wyznaczonych planem mieści się we władztwie planistycznym gminy, jednakże muszą one być konkretne i precyzyjne. Na powyższe postanowienie w dniu 7 września 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Burmistrz Miasta i Gminy [...], zwany dalej: "Skarżącym", wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia z powodu wydania go z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz naruszeniem przepisów postępowania. Skarżący zarzucił wydanemu postanowieniu naruszenie art. 80 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie przyjęcia przez organ odwoławczy następujących- błędnych zdaniem skarżącego ustaleń: 1. Brak zgodności zapisów projektu planu z przepisami dotyczącymi ochrony [...] Parku Krajobrazowego, tym samym z Rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie ochrony [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Nr [...], poz. [...]). Skarżący wskazał, iż projekt planu uwzględnia przepisy zawarte w rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w sprawie ochrony [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Nr [...], poz. [...]). 2. Wprowadzenie sztucznego oświetlenia na terenie bytowania zwierząt, które prowadzi do zaburzenia ich rytmu dobowego, płoszenie, niepokojenie, a także dezorientację i izolację terenów stanowiących ich ostoje. Zdaniem Skarżącego nieprawidłowym jest kwestionowanie postanowień projektu MPZP [...] (§7 ust. 1 pkt 5), §8 ust. 8 pkt 1), §9 ust. 2 pkt 1) oraz ust. 5) poprzez przyjęcie, iż na ich podstawie możliwe będzie instalowanie oświetlenia, które będzie miało negatywny wpływ na funkcjonowanie żyjących w okolicy zwierząt (znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000), gdy tymczasem prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do odwrotnych wniosków, z którego to powodu omawiane naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. 3. Dopuszczenie na terenach rolniczych R.1 i lasów [...] – [...] lokalizacji urządzeń turystyczno – rekreacyjnych, w tym obiektów małej architektury przy braku zdefiniowania pojęcia "obiekt małej architektury". 4. Dopuszczenie na terenach [...] – [...] lokalizacji inwestycji związanych z gospodarczym użytkowaniem lasu oraz infrastrukturą służącą gospodarce leśnej oraz inwestycji wynikających z przepisów odrębnych, podczas gdy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Nr [...] w sprawie ochrony [...] Parku Krajobrazowego oraz w nawiązaniu do art.17 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., 1651 z późniejszymi zmianami), w parku krajobrazowym zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. 5. Niewyznaczenie w projekcie planu przebiegu dróg wewnętrznych, co może doprowadzić do niekontrolowanej ingerencji w środowisko naturalne tego obszaru. 6. Możliwość znacząco negatywnego wpływu ustaleń dokumentu na obszar Natura 2000, poprzez działania które pogarszają stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt. 7. Dopuszczenie realizacji ogrodzeń określonych w miejscowym planie będzie stanowiło barierę dla przemieszczania się zwierząt stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000. 8. Możliwość realizacji nieokreślonych przedsięwzięć w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. 9. Nieścisłości w projekcie poprzez odsyłanie do przepisów odrębnych, co nie pozwala ocenić wpływu ustaleń planu na obszary chronione. Nieścisłości te mają dotyczyć postanowień projektu MPZP [...] (§ 8, 12–15 ), poprzez uznanie, iż nie spełniają one wymogów wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 3 lit. a i b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego – zdaniem Skarżącego - prowadzi do odwrotnych wniosków, z którego to powodu omawiane naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. Skarżący zarzuca organowi odwoławczemu ustalenie, że w projekcie MPZP [...] jest dużo odesłań do przepisów odrębnych i że nie określono szczegółowych wymogów ochrony środowiska wynikających z przepisów odrębnych. W podsumowaniu skargi Skarżący wskazał na naruszenie art. 136 w zw. z art. 7 i art. 77 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania całego materiału dowodowego w sprawie i jego wszechstronnego rozpoznania, tj. w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego celem ustalenia istnienia nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogów o charakterze społecznym i gospodarczym, które wobec braku rozwiązań alternatywnych uzasadniałyby udzielenie zezwolenia na realizację MPZP [...] w trybie art. 34 ustawy o ochronie przyrody, podczas gdy interes taki występuje, w związku z czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. Podnosząc powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia i wydanie uzgodnienia dla projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miejscowości [...] w gminie [...]. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, uznając ją za bezzasadną oraz podtrzymując argumenty jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sprawa zgodnie z art. 119 ust. 3 p.p.s.a została rozpoznana w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie są postanowienia organów ochrony środowiska odmawiające uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w Gminie [...] w zakresie ustaleń planu mogących mieć negatywny wpływ na obszar Natura 2000 i na ochronę przyrody parku krajobrazowego oraz wskazujące warunki pod jakimi uzgodnienie może nastąpić. Postanowienia te wydane zostały na skutek uchylenia wcześniejszych rozstrzygnięć organów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 listopada 2015r. Sygn. akt IV SA/Wa 2146/15. Wskazać zatem należy, iż zgodnie z art. 170 p.p.s.a orzeczenie to ma moc wiążącą zarówno dla stron, jak i orzekającego obecnie sądu. Powyższe ma zaś w ocenie Sądu istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zdaniem bowiem Sądu, wbrew zarzutom skargi organ uzgadniający wykonał wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w w/w wyroku. Jak wynika z akt sprawy teren [...], objęty ustaleniami projektu planu w gminie [...] położony jest w [...] Parku Krajobrazowym oraz w obszarze Natura 2000 [...] [...]. Obszar Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 [...] [...] został przyjęty Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 25 stycznia 2008 r. na mocy dyrektywy Rady Europy 92/43/EWG jako obszar mający znaczenie dla Wspólnoty. Z ustaleń uzgadniających organów wynika, że na przedmiotowym obszarze Natura 2000 stwierdzono występowanie 14 typów siedlisk z Załącznika 1 Dyrektywy Rady 92/43/EWG oraz 22 gatunki z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG. [...] Park Krajobrazowy, objęty został ochroną na mocy Rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].05.2005 r. w sprawie ochrony [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2005 r. Nr [...] poz. [...]). Powyższe rozporządzenie wprowadziło dla Parku ustalenia dotyczące szczególnych celów ochrony wartości przyrodniczych, kulturowych i walorów krajobrazowych. Dokonując oceny wpływu ustaleń planu na obszary objęte ochroną na mocy ustawy o ochronie przyrody rozstrzygające sprawę organy ochrony środowiska zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, poddały ponownej analizie zapisy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] gm. [...] w zakresie możliwości ich znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 oraz negatywnego wpływu na ochronę przyrody parku krajobrazowego. Podkreślenia wymaga, iż WSA wyraził swoje stanowisko, które organy podzieliły w zakresie dotyczącym możliwości realizacji w obszarze objętym projektem planu ogrodzeń, dróg wewnętrznych oraz bliżej nieokreślonych inwestycji wynikających z przepisów odrębnych. I tak wskazano, że dopuszczenie przez plan możliwości realizacji ogrodzeń poniżej 2,20 m z wyjątkiem ogrodzeń pełnych i blaszanych skutkować będzie ograniczeniem możliwości przemieszczania się zwierząt stanowiących przedmiot ochrony tego obszaru przede wszystkim wilka i rysia oraz zmniejszeniem powierzchni ich areału życiowego, co wiązać się będzie ze znaczącym negatywnym oddziaływaniem na obszar Natura 2000 [...] [...] w tym na jego integralność. Zwrócono także uwagę, że również dopuszczona ustaleniami projektu planu możliwość realizacji dróg wewnętrznych (wynikająca z §13 ust.3 pkt 2 oraz §4 ust. 1 pkt 11 planu) będzie negatywnie wpływać na obszar Natura 2000, albowiem możliwość realizacji w terenach lasów dróg wewnętrznych niewyznaczonych na rysunku planu bez analizy oddziaływania na środowisko ich lokalizacji niesie za sobą ryzyko zniszczenia miejsc bytowania oraz potencjalnych siedlisk gatunków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 [...] w tym wilka, rysia i niedźwiedzia. W zakresie przewidzianej w planie możliwości lokalizacji inwestycji wynikających z przepisów odrębnych, RDOŚ – w ślad za wyrokiem WSA z 9 listopada 2015 r. - wskazano, iż taki zapis niesie za sobą ryzyko możliwości wprowadzenia w obszarze objętym planem bliżej nieokreślonych inwestycji, czyli również tych mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, czy też mogących się wiązać ze złamaniem zakazów obowiązujących na terenie [...] Parku Krajobrazowego. W ocenie organów dopuszczenie tego zapisu może doprowadzić do bardzo dużej ingerencji w środowisko naturalne tego obszaru w związku z brakiem dokładnego określenia rodzaju i skali planowanych do realizacji inwestycji. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi w organy uzgodnieniowe wypowiadając się w kwestii usunięcia zapisów projektu planu wskazanych w rozstrzygnięciu organu I instancji wyjaśniły także jakie ewentualnie zagrożenia wynikają z ich pozostawienia powołując się m.in. na art. 34 ustawy o ochronie przyrody. Rozstrzygnięcia w tym zakresie mieszczą się w ramach uprawnień jakie przysługują organom uzgadniających. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze, organ odwoławczy wskazał dlaczego obawia się pozostawienia w planie zapisów dopuszczających lokalizację urządzeń turystyczno-rekreacyjnych (§ 12 ust. 3 pkt 2 projektu MPZP), w tym obiektów małej architektury (§4 ust. 1 pkt 8 projektu MPZP). Obawa ta wynika z tego, że plan nie definiuje pojęcia "obiekt małej architektury". Słusznie zaś wskazano, że zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) obiekt małej architektury zaliczany jest do obiektów budowlanych. Poza tym, przewidziana w planie możliwość lokalizacji inwestycji związanych z gospodarczym użytkowaniem lasu oraz infrastrukturą służącą gospodarce leśnej oraz inwestycji wynikających z przepisów odrębnych może prowadzić do naruszenia przepisów rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie ochrony [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Nr 309, poz. 2238). Stosownie bowiem do § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zgodnie z art. 5 pkt 16a ustawy o ochronie przyrody (który w obecnym brzmieniu wszedł w życie w dniu 11 września 2015 r.) rzeka to każdy ciek naturalny w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469), tj. rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy, naturalnymi lub uregulowanymi korytami. Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, że wydzielenia R.1, [...], [...] i [...] graniczą bezpośrednio z potokiem [...], w ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia projektu MPZP [...] w w/w zakresie mogą prowadzić z uwagi na brak dodatkowych uregulowań, do naruszenia w/w zakazu. Nadto, dokonując analizy w/w planu, zasadnie GDOŚ wskazał, że wynika z niego, iż w granicach [...] Parku Krajobrazowego zlokalizowane zostały tereny o funkcjach: zieleni (tereny lasów [...] - [...]), gdzie obok głównego przeznaczenia terenu dopuszcza się uzupełniający sposób zagospodarowania w formie lokalizacji inwestycji związanych z gospodarczym użytkowaniem lasu oraz infrastrukturą służącą gospodarce leśnej oraz inwestycji wynikających z przepisów odrębnych (§ 13 ust. 3 pkt. 1 projektu MPZP). Mając na uwadze wskazane przez organ obawy w zakresie wpływu wszelkich inwestycji na tym terenie na prawnie chronione formy przyrody, organ miał podstawy do zakwestionowania powyższego zapisu z uwagi na jego ogólnikowość. Słusznie bowiem uznał, że rodzi on wątpliwości interpretacyjne, dopuszczenie w/w (nieprecyzyjnych) zapisów może bowiem doprowadzić do niekontrolowanej ingerencji w środowisko naturalne tego obszaru oraz umożliwia podjęcie działań mogących negatywnie wpływać na obszar Natura 2000. Tym samym w ocenie Sądu nie można podzielić zarzutów skargi w zakresie niewłaściwego rozpoznania sprawy przez organy uzgodnieniowe. Zarówno bowiem organ I instancji jak i organ odwoławczy kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku WSA z 9 listopada 2015 r. Sygn. akt 2146/15 wskazały dlaczego uznały, iż zakwestionowane przez nie zapisy projektu planu winny być zmienione (z uwagi na zawierające nieścisłości, ogólnikowość nie pozwalają na ocenę wpływu ustaleń planu na obszary chronione). Z powyższych względów Sąd po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym uznał, że skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.