IV SA/Wa 2706/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi N. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2013 r., Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. 1. o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, 2. o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej 3. o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany, oraz uchyliła decyzję co do punktu 4, zakazującego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy oraz w tym zakresie umorzyła postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, że N. S., obywatelka [...], deklarująca narodowość [...] i wyznanie [...], w dniu [...] maja 2013 r. złożyła za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w T., wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie jej statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazując istotne zdarzenia będące przyczyną ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy Cudzoziemka oświadczyła, że decyzję o emigracji podjęła ze względu na problemy wynikające z doświadczanych w [...] prześladowań fizycznych oraz psychicznych, których przyczyną były dojście do władzy nacjonalistów oraz prześladowania jej rodziny. Organ odwoławczy podał, że podczas wywiadu ze skarżącą ustalono, iż cudzoziemka zadeklarowała narodowość [...]; wyznaje [...]. Jest panną, przed wyjazdem z kraju mieszkała w T., posiada wykształcenie średnie, przed emigracją pozostawała bez zatrudnienia. Cudzoziemka opuściła kraj pochodzenia udając się do Polski. Drogą lotniczą dotarła na B. (M.), a następnie wielokrotnie próbowała wjechać na terytorium RP, jednakże nie posiadała wizy uprawniającej do wjazdu. Zgodnie z utrwalonymi w aktach sprawy informacjami na granicy stawiała się aż 29 razy i nie deklarowała zaistnienia żadnych przesłanek, kwalifikujących do objęcia jej ochroną międzynarodową. W późniejszym czasie takie przesłanki podała i wówczas przekroczyła granicę w B. n. B.. Ponadto N. S. wskazała, iż nie miała żadnych trudności z opuszczeniem kraju pochodzenia, posługując się paszportem wydanym przez władze [...] w dn. [...] sierpnia 2011 r. We wniosku zadeklarowała, iż była prześladowana, a także iż doświadczyła przemocy w kraju pochodzenia. Wspomniała m.in. o pobiciu jej brata. Rada podała, że cudzoziemka nie była zatrzymana lub aresztowana w kraju pochodzenia, ponadto nie należała do żadnego ugrupowania politycznego lub stowarzyszenia czy środowiska o charakterze etnicznym, społecznym czy religijnym. W dniu [...] czerwca 2013 roku w B. przeprowadzono przesłuchanie N. S. na temat jej sytuacji w kraju pochodzenia gdzie oświadczyła, iż nie posiada wyuczonego zawodu, a w kraju pochodzenia pozostawała bez pracy. Ponadto w 2012 roku przebywała na terytorium F. w odwiedzinach u krewnych. Nie miała żadnych problemów z przekroczeniem granicy do F., a następnie do Polski (poza kwestią braku wizy RP). Organ wskazał, że cudzoziemka oceniła, iż jej gospodarstwo domowe nie miało problemów materialnych, bowiem rodzice prowadzili sprzedaż wyrobów chemii gospodarczej, natomiast doświadczała problemów na tle etnicznym. Rada podała także, że skarżąca opisała historię konfliktu swego brata z kolegą-[...], podkreślając jej etniczny wymiar. W efekcie dalszych zdarzeń uległa wypadkowi – miała uszkodzony kręgosłup i złamane żebra. Następnie była hospitalizowana – usunięto jej 5 dysków z kręgosłupa. Podkreśliła, że wypadek nastąpił podczas jej ucieczki przed napastnikami, a ponadto na jej ojca, który stanął w jej obronie złożono doniesienie na policję. Został zatrzymany. Po zapłaceniu przez matkę grzywny został zwolniony. Po zmianie władzy w [...] ci sami ludzie, którzy napastowali cudzoziemkę spalili sklep jej rodziców. Cudzoziemka oświadczyła, że wyjechała z [...] dopiero po zakończeniu leczenia brata, ojca i własnym. Na podstawie analizy zgromadzonych w postępowaniu materiałów Rada uznała, że N. S. nie może zostać uznana za osobę prześladowaną w kraju pochodzenia, bowiem nie udowodniła, aby faktycznie mogła czuć się zagrożona ze względu na wskazane okoliczności. W ocenie Rady, oświadczenia strony dotyczące jej sytuacji w kraju pochodzenia nie stanowią przesłanki ujętej w Konwencji Genewskiej, zaś opisywane zdarzenia są niewiarygodne i nie dowodzą prześladowania ze względu na przynależność do grupy etnicznej, społecznej lub wyznaniowej w [...]. Rada zakwestionowała fakt wystąpienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zdarzeniami deklarowanymi przez cudzoziemkę i działaniami o charakterze prześladowczym w regionie zamieszkania. Informacje na temat rzeczywistej sytuacji społecznej i politycznej w [...] jednoznacznie podważają wiarygodność wypowiedzi cudzoziemki w kontekście występowania zagrożeń. W ocenie Rady zasadnicze przesłanki migracyjne, w przypadku N. S., uwarunkowane były jej sytuacją materialną w kraju pochodzenia. Rada uznała, że nie znajduje uzasadnienia udzielenie stronie ochrony międzynarodowej. Na podstawie zgromadzonych w postępowaniu materiałów Rada stwierdziła, że skarżąca nie spełnia przesłanek do uznania jej za uchodźcę w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Rady skarżąca nie spełniła także przesłanek udzielenia ochrony uzupełniającej, bowiem nie istnieje ryzyko związane z reemigracją N. S. do [...]. Zdaniem Rady, nie zachodzą również przesłanki udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany w RP, bowiem nie zaistniała żadna z przesłanek opisanych w art. 97 pkt. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Rada do Spraw Uchodźców uchyliła część decyzji organu I instancji, dotyczącej orzeczenia o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy ponieważ uznała, że orzeczenie to jest pozbawione podstawy prawnej. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła N. S.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 13, 15 oraz 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie tych przepisów, skutkujące uznaniem, iż nie spełnia przesłanek do objęcia ochroną międzynarodową; - art. 19 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy poprzez uznanie, iż po powrocie do kraju pochodzenia nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem; - art. 3 i 5 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 04.11.1950 r. poprzez stwierdzenie, iż po powrocie do [...] nie dojdzie naruszeń praw do wolności i bezpieczeństwa osobistego; - przepisów postępowania - art. 7 K.p.a., poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej, art. 8 K.p.a. poprzez zignorowanie istotnych dla postępowania okoliczności i tym samym nadwyrężenia zaufania do organu administracji, art. 77 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 80 K.p.a. przez nieuwzględnienie całokształtu materiału zebranego w sprawie, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł. W ocenie skarżącej, ani Rada ani wcześniej Szef Urzędu nie przeprowadzili postępowania dowodowego w całości, przez co nie zebrali całego materiału w sprawie, który mógł mieć istotny wpływ na jej wynik. Skarżąca podkreśliła, że osoba od której doznawała aktów przemocy i prześladowań jest członkiem rządu, dlatego nie można traktować jakoby czyny tej osoby były uznane za działania osób trzecich. Organ nie powziął przy tym żadnych kroków, aby zweryfikować czy osoba ta faktycznie jest politykiem. W jej ocenie, należałoby porównać materiał dowodowy zebrany w sprawie jej brata A. S. oraz rodziców S. S. i E. S.. Potwierdzenie osoby sprawcy byłoby dodatkowym atutem. Zdaniem skarżącej, organ mógł włączyć akta pozostałych członków jej rodziny do niniejszej procedury, w celu weryfikacji oświadczeń. Nie uczynił tego jednak ,przez co nie można wskazać, iż zebrał cały materiał dowodowy. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że zgodnie z wytycznymi UNHCR, które są dla organów wiążące, jeśli historia opowiedziana przez cudzoziemca jest spójna i logiczna to wówczas należy ją uznać za wiarygodną. Skarżąca podkreśliła także, że jej rodzina obawiała się zgłoszenia kolejnych wydarzeń na policję, gdyż pomimo, iż syn polityka S. został skazany, to od tamtej pory doznali wielu aktów przemocy z jego strony i osób, które działały na jego rzecz. Podkreśliła także, że wielokrotnie grożono jej rodzinie, iż jeśli zgłoszą się na policję, to oni zabiją jej brata. Obawy te były realne. W niektórych regionach [...], czy wśród niektórych narodowości, wciąż istnieje tzw. zemsta krwi. Podkreśliła także, że sądy w [...] nie działają zgodnie z wymogami demokracji. Skarżąca zarzuciła także, że organ nie odniósł się w należyty sposób do sytuacji politycznej w kraju jej pochodzenia, ani nie przedstawił jej z punktu widzenia zagrożenia wynikającego z zatargów z jednym z członków rządu. Skarżąca podkreśliła, że zaniechanie przez organ administracyjny podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Zdaniem skarżącej, organ naruszył nadto art. 107 § 3 K.p.a. nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia swojej decyzji. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) – cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 119, poz. 515 ze zm.). Zawiera on zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest zatem osoba, która spełnia kryteria zawarte w podanej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń składanych przez ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy element subiektywny i obiektywny i oba muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca, ubiegającego się o status uchodźcy. W ocenie Sądu, ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie są prawidłowe. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżąca N. S. urodzona w dniu [...] sierpnia 1991 r. w T., jest obywatelką [...], deklarującą narodowość [...] oraz wyznanie [...]. W dniu [...] maja 2013r. złożyła za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w T., wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie jej statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaś odrębne wnioski o nadanie statusu uchodźcy złożyli jej krewni. Jako przyczyny ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy skarżąca wskazała, że decyzję o emigracji podjęła ze względu na problemy wynikające z doświadczanych w [...] prześladowań fizycznych oraz psychicznych, których przyczyną były dojście do władzy nacjonalistów oraz prześladowanie jej rodziny. W dniu [...] czerwca 2013 r. przeprowadzono przesłuchanie N. S. na temat jej sytuacji w kraju pochodzenia przed ekspatriacją oraz przesłanek ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy. W jego trakcie oświadczyła, że nie posiada wyuczonego zawodu, zaś w kraju pochodzenia pozostawała bez pracy. Nie miała żadnych problemów z przekroczeniem granicy do F., a następnie do Polski. Wyjaśniła także, że rodzina nie miała problemów materialnych, bowiem rodzice prowadzili sprzedaż wyrobów chemii gospodarczej, Wskazała natomiast, że doświadczała problemów na tle etnicznym, opisując historię konfliktu swego brata z kolegą-[...], podkreślając jej etniczny wymiar. Poinformowała także, że w efekcie dalszych zdarzeń uległa wypadkowi – miała uszkodzony kręgosłup i złamane żebra. Następnie była hospitalizowana – usunięto jej 5 dysków z kręgosłupa. Podkreśliła, że wypadek nastąpił podczas jej ucieczki przed napastnikami, a ponadto na jej ojca, który stanął w jej obronie złożono doniesienie na policję. Został zatrzymany. Po zapłaceniu przez matkę grzywny został zwolniony. Podała także, że po zmianie władzy w [...] ci sami ludzie, którzy ją napastowali spalili sklep jej rodziców. Cudzoziemka oświadczyła, że wyjechała z [...] dopiero po zakończeniu leczenia brata, ojca i własnym. Z akt sprawy wynika, że cudzoziemka nie była zatrzymana lub aresztowana w kraju pochodzenia ani nie należała do żadnego ugrupowania politycznego lub stowarzyszenia czy środowiska o charakterze etnicznym, społecznym czy religijnym. Warte podkreślenia jest również, że skarżąca wielokrotnie próbowała wjechać na terytorium RP, jednakże nie posiadała wizy uprawniającej do takiego wjazdu. Na granicy wraz z bliskimi stawiała się 29 razy i nie deklarowała zaistnienia żadnych przesłanek kwalifikujących do objęcia jej ochroną międzynarodową. Na podstawie analizy zgromadzonych w postępowaniu materiałów (stenogram wywiadu, wniosek o nadanie statusu uchodźcy, a także pozostałe materiały), Rada wyraziła pogląd, że pani N. S. nie może zostać uznana za osobę prześladowaną w kraju pochodzenia. W ocenie Sądu, na podstawie ustalonego stanu faktycznego za prawidłowe należy uznać stanowisko organów orzekających w sprawie, że skarżąca nie wykazała istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Ponadto organy orzekające w sprawie, prawidłowo w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznały, że skarżąca nie wykazała, aby władze kraju jej pochodzenia lub inne podmioty określone w art. 16 ust. 1 pkt 2-3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, prowadziły wobec niej działania noszące znamiona prześladowań w rozumieniu art. 13 ww. ustawy. Stwierdzić należy, że samo subiektywne poczucie zagrożenia ze względów etnicznych nie jest dostateczną przesłanką do stwierdzenia prześladowań. Ponadto zgodzić należy się z organami orzekającymi w sprawie, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby poniosła obrażenia, oraz że miały one ewentualnie związek z prześladowaniem etnicznym. Brak jest dokumentów, które poświadczałyby hospitalizację czy zgłoszenie na policję zdarzenia związanego z napaścią. Rada podała, że wobec sprawcy ran brata cudzoziemki sąd orzekł długoletnią karę pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, słuszne zatem jest stwierdzenie, że rodzina cudzoziemki faktycznie znajdowała się pod ochroną swego państwa i jej prawa były przestrzegane. Należy także na marginesie podać, że Sądowi z urzędu wiadome jest, że przedmiotem kontroli sądowej była również decyzja Rady do Spraw Uchodźców odmawiająca przyznania ochrony międzynarodowej bratu skarżącej – A. S.. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2708/13 Sąd oddalił wniesioną przez niego skargę. W rozpatrywanej sprawie za prawidłowe należało uznać stanowisko Rady, że zasadniczą przesłanką migracyjną skarżącej była jej sytuacja materialna, wobec braku wyuczonego zawodu, pozostawania poza rynkiem pracy, spalenia sklepu rodziców i problemów zdrowotnych. Wbrew stanowisku skarżącej, organy zgromadziły w sprawie wystarczający materiał dowodowy, pozwalający na jej rozstrzygnięcie. Organy poddały bowiem szczegółowej analizie i ocenie podnoszone przez skarżącą kwestie. W oparciu o zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy organy wywiodły, że skarżąca nie spełnia przesłanek niezbędnych do nadania statusu uchodźcy na terytorium RP. Oceny sytuacji polityczno-społecznej w [...] organy dokonały w kontekście przesłanek udzielenia ochrony międzynarodowej, na podstawie szczegółowych materiałów źródłowych. Zasadnie przyjęto także, iż skarżąca nie jest także uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego. Wskazane okoliczności potwierdzają, że w stosunku do skarżącej nie zachodzi obawa prześladowania. Sąd, za odpowiadające prawu uznał także orzeczenie o odmowie udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. W stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione we wskazanym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. W [...] nie toczy się obecnie żaden konflikt zbrojny, który uzasadniałby zastosowanie art. 15 pkt 3 ustawy. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia, czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę oraz udzielenia ochrony uzupełniającej zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a. Jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1a, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: - mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; - naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989r, (Dz. U. z 1991 r. nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Mając na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organy prawidłowo przyjęły, że skarżąca nie uwiarygodniła, że w przypadku wydalenia do [...] byłaby narażona na naruszenia praw człowieka. Nie przedstawiła żadnego dowodu, iż władze [...] lub inne podmioty podejmowały krzywdzące wobec niej działania, mające związek z wyjazdem z kraju pochodzenia. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza również jego prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Nadto decyzja Rady uchylająca pkt 4 decyzji organu I instancji, zakazującej ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy i umarzająca postępowanie organu I instancji jest prawidłowa, ze względu na brak podstawy prawnej do orzekania w tym zakresie. Podsumowując wskazać należy, że zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego podniesione w skardze nie znajdują potwierdzenia. Organy obu instancji wnikliwie oceniły materiał dowodowy. Rozpatrując wniosek skarżącej, uwzględniono również informacje o kraju jej pochodzenia, sporządzone przez wyspecjalizowane instytucje. Orzekające w oparciu o zebrany materiał dowodowy w sprawie organy, w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko. Ocena materiału dowodowego w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 77 § 1 K.p.a. Nieuzasadnione są zatem zarzuty dotyczące niewyczerpującego zebrania dowodów i braku dokładnego ustalenia stanu faktycznego, co godziłoby w zasadę prawdy obiektywnej. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ wyjaśnione i uwzględnione. Skarżąca nie wykazała, że spełnia przesłanki do objęcia ją jakąkolwiek formą ochrony międzynarodowej w Polsce. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 cyt. ustawy.