IV SA/Wa 2708/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. A.S., obywatel G., deklarujący narodowość [...] w dniu [...] maja 2013 r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Składając wniosek powołał się na fakt, iż w G. był prześladowany ze względu na pochodzenie [...]. Było to też pretekstem do pobicia go i okaleczenia nożem. Ponadto cudzoziemiec oświadczył, że pobito go w szkole ze względu na to, że dobrze się uczył, a z pochodzenia jest [...]. W trakcie przesłuchania statusowego, skarżący zeznał, że problemy z jego [...] narodowością trwały od zawsze. W roku 2008 chłopak z jego szkoły, S.B., dźgnął go nożem w brzuch i nogę, co było powodem jego tygodniowej hospitalizacji. Sprawca napadu został skazany na 11 lat kary pozbawienia wolności, którą następnie, ze względu na jego niepełnoletność, złagodzono do 7 lat. Cudzoziemiec oświadczył, że ojciec sprawcy, członek partii [...], potrącił samochodem ojca skarżącego, natomiast koledzy S.B. napadli na jego siostrę i usiłowali zgwałcić. W wyniku tego zderzenia, wywiązała się bójka między ojcem skarżącego a kolegami S.B. Na skutek zawiadomienia policji przez sprawców napadu, ojciec skarżącego otrzymał wyrok 5 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary. Po dojściu do władzy ugrupowania [...] i ułaskawieniu niektórych osób skazanych, S.B. opuścił więzienie a następnie, jak twierdzi cudzoziemiec, podpalił sklep jego rodziców i groził telefonicznie jego rodzinie. Po tych wydarzeniach skarżący wraz z rodziną opuścił G. wskazując jako przyczynę wyjazdu prześladowanie przez rodzinę B. Po rozpatrzeniu wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., postanowił odmówić wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej; odmówić udzielenia zgody na pobyt tolerowany; wydalić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zakazać ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że przepisy Konwencji Genewskiej z 1951 r. dotyczącej uchodźców, nie służą ochronie przed sprawcami działań o charakterze kryminalnym, natomiast wnioskodawca, pomimo istnienia takiej możliwości, nie zwrócił się o pomoc do niezawisłych organów posiadających mandat do monitorowania praw człowieka i nadzorowania pracy policji. Od decyzji tej wnioskodawca odwołał się do Rady do Spraw Uchodźców wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i udzielenie mu ochrony międzynarodowej, a w razie nieuwzględnienia powyższego, o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 13 ust. 1, art. 15 pkt 2, art. 48 ust. 3, art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012 r., poz. 680, dalej "ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony"), art. 90 ust. 1 pkt 4, art. 99b ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm., dalej "ustawy o cudzoziemcach"), a także art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 ustaw z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zaniechał zbadania, czy w kraju pochodzenia jego rodzina może poszukiwać ochrony ze strony właściwych organów wymiaru sprawiedliwości, czy organy takie prawidłowo funkcjonują oraz czy jako [...] są w stanie otrzymać w G. skuteczną ochronę ze strony władz. Skarżący podniósł, iż jakkolwiek na terenie G. formalnie rzecz biorąc istnieją organy wymiaru sprawiedliwości, które winny zapewnić ochronę wszystkim obywatelom, tak w rzeczywistości on i jego rodzina nie mogą liczyć na to, że policja podejmie konkretne, skuteczne działania mające na celu zapobieżenie względem nich aktów przemocy. Ponadto cudzoziemiec podkreślił, że uważa za bezpodstawne orzeczenie wobec niego przez organ I instancji o zakazie wjazdu na terytorium RP oraz państw obszaru Schengen. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Rada do Spraw Uchodźców działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 i art. 89p ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A.S. ur. [...].11.1992 r. ob. G., od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013, orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w punktach dotyczących odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany i wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i o uchyleniu w punkcie dotyczącym zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy. W uzasadnieniu Rada wyraziła pogląd, że A.S. nie może być uznany za osobę prześladowaną w kraju pochodzenia. W kwestionariuszu ankiety o nadanie statusu uchodźcy ustalono, że cudzoziemiec zadeklarował narodowość [...], wyznaje [...], jest kawalerem, przed wyjazdem mieszkał w T., ma wykształcenie średnie, a przed emigracją pracował jako księgowy w F. A.S. opuścił kraj pochodzenia udając się do Polski; droga lotniczą dotarł do B., a następnie wielokrotnie próbował wjechać na terytorium RP, jednakże nie posiadał wizy uprawniającej go do wjazdu. Na granicy stawiał się aż 29 razy i nie deklarował zaistnienia żadnych przesłanek kwalifikujących do objęcia go ochroną międzynarodową. W późniejszym czasie takie przesłanki podał i wówczas przekroczył granicę w mieście B. n. B. Cudzoziemiec wskazał, iż nie miał żadnych trudności z opuszczeniem kraju pochodzenia posługując się paszportem wydanym przez władze [...] w dniu [...] kwietnia 2013 r. Rada stwierdziła, że nie uznaje za udowodnione, aby faktycznie cudzoziemiec mógł czuć się zagrożony ze względu na wskazane okoliczności. Opisywane we wniosku oraz w trakcie przesychania wydarzenia są niewiarygodne i nie dowodzą prześladowania ze względu na przynależność do grupy etnicznej, społecznej lub wyznaniowej w G. W oświadczeniach skarżącego Rada nie dostrzegła kontekstu etnicznego jego emigracji z kraju pochodzenia. Organ uznał, że zaświadczenie o hospitalizacji z powodu ran od noża i operacji nie może być uznane za dowód doznawanych prześladowań, zwłaszcza w kontekście orzeczenia przez sąd wobec sprawcy długoletniej kary pozbawienia wolności. W ocenie Rady oznacza to, że A.S. faktycznie znajdował się pod ochroną własnego państwa i jego prawa były przestrzegane. Zdaniem Rady informacje na temat rzeczywistej sytuacji społecznej i politycznej w G. jednoznacznie podważają wiarygodność wypowiedzi skarżącego w zakresie występowania zagrożeń. Organ II instancji stoi na stanowisku, że zasadniczą przesłanką migracyjną A.S. była jego sytuacja materialna w kraju pochodzenia, na co pośrednio wskazywał ojciec skarżącego w trakcie swojego postępowania o nadanie statusu uchodźcy w RP, wzmiankując o sprzedaży domu oraz spaleniu sklepu a także trudnościach zdrowotnych w rodzinie – co skutkuje sytuacją na rynku pracy. W świetle uzyskanych informacji, Rada uważa, iż w istocie, w niniejszej sytuacji ma do czynienia z migracją ekonomiczną. Podważa ona ponadto wiarygodność oświadczeń skarżącego w zakresie jego dobrej sytuacji materialnej wynikające z pracy na stanowisku księgowego i dobrych dochodów uzyskiwanych z prowadzenia sklepu przez rodziców który, zgodnie z oświadczeniem strony, spłonął. Według organu, cudzoziemiec przyjął strategię migracyjną opartą na legalizacji pobytu dzięki udzieleniu mu ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Tym samym, na postawie zgromadzonych w postępowaniu materiałów, Rada stwierdziła, że A.S. nie wykazał zasadności obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, co jest niezbędną przesłanką do uznania wnioskodawcy za uchodźcę w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rada do Spraw Uchodźców zaznaczyła ponadto, że skarżący miał możliwość przedstawienia wszelkich okoliczności oraz faktów mogących świadczyć o występowaniu rzeczywistego zagrożenia jego osoby na terytorium kraju pochodzenia, zarówno na etapie postępowania pierwszo jak i drugo - instancyjnego. A.S. nie skorzystał, mimo zawiadomienia, z możliwości wglądu do akt sprawy na każdym etapie postępowania. W kwestii udzielenia ochrony uzupełniającej organ stwierdził, że nie istnieje ryzyko, aby po reemigracji A.S. mógł doznać poważnej krzywdy w rozumieniu art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony z tego względu, że jego emigracja ma charakter materialny. Rada stwierdziła ponadto, że nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że w kraju pochodzenia mogłyby zaistnieć przesłanki z art. 97 ust. 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony i z tego powodu nie wydała A.S. zgody na pobyt tolerowany w RP. Pismem z dnia [...] października 2013 r. A.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców zarzucając jej naruszenie: - art. 13, 15 oraz 97 ust. 1 pkt 1 ustaw o udzielaniu cudzoziemcom ochrony poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; - art. 19 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez uznanie, że po powrocie do kraju pochodzenia nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem; - art. 3 i 5 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. poprzez stwierdzenie, że po powrocie do G. nie dojdzie do naruszeń jego praw do wolności i bezpieczeństwa osobistego; - art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udzieleniu mu ochrony międzynarodowej na terytorium RP. W uzasadnieniu A.S. podkreślił, iż osoba od której zarówno on jak i cała jego rodzina doznawała aktów przemocy i prześladowań jest członkiem rządu, dlatego też nie można traktować, jakoby czyny tej osoby były uznane za działania osób trzecich, których według przepisów nie można uznać za prześladowcze w większości przypadków. Skarżący zarzucił organowi, że nie powziął żadnych kroków, aby zweryfikować czy osoba ta faktycznie jest politykiem i czy opowiadana przez niego i członków jego rodziny historia ma potwierdzenie w rzeczywistości, pomimo iż jego rodzina dołączyła do postępowania tyle dowodów, ile mogła. Skarżący podkreślił, że organ nie ustosunkował się do okoliczności, które on sam uznał za istotne w jego sprawie, bagatelizował je, w wyniku czego przeprowadził postępowanie w sposób nadwyrężający zaufanie osób zainteresowanych jego wynikiem. Ponadto, zdaniem A.S., Rada nie uzasadniła w sposób wystarczający podjętego przez siebie rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji, w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców jak i utrzymana nią w mocy decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie naruszają prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie nadania statusu uchodźcy; o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej; o nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany oraz o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i uchylająca zakaz ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy. Jak wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie może polegać w szczególności na: użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej w tym seksualnej, zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący, braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletność (art. 13 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). W ocenie Sądu, orzekające organy administracji publicznej zasadnie uznały, iż wymienione przesłanki uznania cudzoziemca A.S. za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skarżący nie wykazał, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Jak wskazuje zebrany w sprawie materiał dowodowy, skarżący nie był zatrzymany lub aresztowany w kraju pochodzenia, nie należał do żądnego ugrupowania politycznego lub stowarzyszenia czy środowiska o charakterze etnicznym, społecznym czy religijnym. Opuścił kraj pochodzenia legalnie bez żadnych przeszkód ze strony władz na podstawie ważnego paszportu wydanego w 2013 r. Nie można zatem uznać, by A.S. był obiektem zainteresowania władz kraju pochodzenia z punktu widzenia przesłanek do nadania statusu uchodźcy. Sąd musi zwrócić uwagę na jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, stojące na stanowisku że działania mające charakter przestępczy nie mogą być identyfikowane z prześladowaniem w rozumieniu i z przyczyn określonych w Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 i 517, dalej "Konwencja Genewska"). Nie jest bowiem uchodźcą w rozumieniu art. 1 lit. A pkt 2 ww. konwencji osoba obawiająca się pozaprawnych działań ze strony osób działających poza porządkiem prawnym w kraju pochodzenia. Formułując skargę cudzoziemiec podniósł, że w niektórych regionach G. czy wśród niektórych narodowości wciąż istnieje tzw. zemsta krwi – w Polsce bardzo rzadko uznawana za realne zagrożenie. Sąd nie może nie wziąć pod uwagę zawartych w skardze słów cudzoziemca, który napisał: "Nie twierdzę przy tym, iż o zemstę krwi chodziło tylko o nienawiść i chęć odwetu jaka tkwi w niektórych ludziach, a którzy często nie widzą, iż zostali słusznie ukarani", oraz oświadczenia złożonego w trakcie przesłuchania statusowego iż " prześladuje go rodzina B.". Przyczyną prześladowania skarżącego było zatem działanie przestępcze, nie zaś jego [...] pochodzenie. Przed takim działaniem ochronić powinien cudzoziemca kraj jego pochodzenia. Za czyn polegający na ugodzeniu A.S. nożem, sprawca został skazany na długoletnią karę pozbawienia wolności. Nie ulega zatem wątpliwości, że cudzoziemiec faktycznie znajdował się pod ochroną swego państwa i jego prawa były przestrzegane. W świetle tego nieuzasadniona była obawa skarżącego zgłoszenia na policji kolejnych zdarzeń (potrącenie samochodem jego ojca, napad na siostrę), zwłaszcza, że miały one miejsce przed dojściem do władzy partii [...], której członkiem, według twierdzenia skarżącego, jest ojciec młodzieńca, który go zranił. Wskazać również należy iż, skarżący kilkakrotnie zmieniał w swoich oświadczeniach stanowisko ww. członka partii [...]: "jego ojciec pracował jako deputowany" (wniosek o nadanie statusu uchodźcy), "ojciec tego chłopaka – L.B. był wtedy w opozycji" (przesłuchanie statusowe), "jest członkiem rządu" (skarga), co obniża jego wiarygodność. Należy również podzielić pogląd Rady do Spraw Uchodźców, iż wskazane przez cudzoziemca okoliczności związane z obawami i poczuciem braku bezpieczeństwa nie mogły stanowić kluczowej przesłanki do emigracji z kraju pochodzenia. W istocie bowiem wyjazd skarżącego z kraju pochodzenia podyktowany był pogorszeniem sytuacji ekonomicznej jego rodziny. Zarówno skarżący, jak i członkowie jego rodziny wskazywali na spalenie sklepu będącego źródłem ich dochodu, które miało miejsce niespełna 2 miesiące przed wyjazdem z kraju pochodzenia. Istotny jest również fakt, iż skarżący opuścił kraj pochodzenia w dniu [...] maja 2013 r. i do dnia [...] maja 2013 r. (dzień złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy) wielokrotnie próbował wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mimo braku wizy uprawniającej do wjazdu. A.S. stawiał się na granicy aż 29 razy i nie deklarował zaistnienia żadnych przesłanek kwalifikujących do objęcia go ochrona międzynarodową. Dopiero później takie przesłanki podał i tym samym przekroczył granicę polsko – [...]. Poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do przyjęcia, że w przypadku powrotu do G., skarżący mógłby być narażony na skazanie go na karę śmierci lub wykonanie egzekucji. Organy zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie oraz, że na terytorium G. nie występują wydarzenia, które można by uznać za konflikt zbrojny. Organy stwierdziły także, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 i pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Stosownie do treści tego przepisu, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu powyższej Konwencji, lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 526 oraz z 2000r., Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Mając na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organy prawidłowo przyjęły, iż skarżący nie uwiarygodnił, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do G. narażony na ww. naruszenia praw. W ocenie Sądu decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Jednocześnie Sąd postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz.461).