IV SA/Wa 271/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia C. S. na postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2016 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: 1. umorzyć postępowanie zażaleniowe 2. zwrócić Skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem zażalenia od postanowienia Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1266/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi. W piśmie z dnia 8 września 2016 r. Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła zażalenie na to postanowienia oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W piśmie z dnia 10 marca 2017 r. pełnomocnik Skarżącej cofnął wniesione zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718) jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem pełnomocnik Skarżącej skutecznie cofnął zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 23 sierpnia 2016 r. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 195 § 3 powołanej ustawy orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu, w pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.