IV SA/Wa 2718/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia orzekającego o sprostowaniu błędu pisarskiego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy, na zasadzie art. 138 § 1 ust 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267.), zwanej dalej "K.p.a.", swoje orzeczenie z [...] listopada 2012 r., o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia tego samego organu z [...] października 2009 r., oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z [...] października 2006 r., o sprostowaniu z urzędu błędu pisarskiego w decyzji tego organu z [...] września 2006 r. Uzasadniając zaskarżoną decyzję, organ wskazał na następujące uwarunkowania faktyczne i prawne sprawy: - celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (postanowienia) nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji aktu z jednego punktu widzenia - czy jest dotknięty jedną z wad kwalifikowanych, wskazanych w art. 156 § 1 pkt1-7 K.p.a., przy czym niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych w tym przepisie organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy, co do meritum; orzeka wyłącznie kasacyjnie, stwierdzając nieważność orzeczenia albo jego niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia - odmawia stwierdzenia nieważności, - ocena organu administracji, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowany w tym trybie akt jest dotknięty wadą określoną w art. 156 § 1 K.p.a.; w postępowaniu tym organ nadzorczy nie poddaje zatem analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie - mając na uwadze kwestionowane orzeczenie - kontroluje, czy jego wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie; w postępowaniu nieważnościowym nie ma, co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym, - w niniejszej sprawie przedmiotem orzekania w postanowieniu Głównego Geodety Kraju z 2009 roku, oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], których stwierdzenia nieważności domagał się p. G. B., była kwestia sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w decyzji Wojewódzkiego; Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z 2006 roku, w oparciu o art. 113 § 1 K.p.a., - dokonując oceny prawidłowości kwestionowanego postanowienia Głównego Geodety Kraju i poprzedzającego go postanowienia organu I. instancji, w kontekście art. 156 § 1 K.p.a., wskazano, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ orzeczeniach; jako błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu; oczywistość błędu, stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania, może wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami np. porównania treści decyzji (postanowienia) z zawartymi w aktach sprawy dokumentami, - wobec tego, wpisanie w uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z 2006 roku na stronie 2, w wierszu 46, niewłaściwego numeru księgi wieczystej nr "[...]", zamiast wynikającego z akt sprawy "[...]", wypełniało znamiona błędu pisarskiego; dlatego dopuszczalne było jego sprostowanie, w trybie art. 113 § 1 K.p.a., - mając na uwadze nadzwyczajny charakter niniejszego postępowania oraz treść postanowień, których stwierdzenia nieważności domagał się Wnioskodawca, wskazano, że zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wykraczają poza zakres przedmiotowy danego postępowania i pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, - po przeprowadzeniu ponownej analizy sprawy Główny Geodeta Kraju nie stwierdził rażącego naruszenia prawa, ani żadnej innej z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia Głównego Geodety z 2009 roku oraz go poprzedzającego. W skardze, wnioskodawca stwierdzenia nieważności postanowień, sformułował zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 7 K.p.a.. Wywodził je z faktu, że treść rozstrzygnięcia, w brzmieniu nadanym aktem o sprostowaniu, determinuje dalsze postępowanie w sprawie, gdyż zmiana dotyczyła decyzji o charakterze kasatoryjnym. Prowadzi to m.in. do niekorzystnych skutków dla Strony w kwestiach spornych, związanych z prawami własności (w tym prowadzi od możliwości dalszego użytkowania gruntów przez osobę nieuprawnioną). Dokonując oceny stanu prawnego decyzją, której uzasadnienie sprostowano, powołano się na nieistniejący stan prawny, pomijając, że wpisy w księdze były nieprawomocne. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Trafna jest argumentacja organu. Z uwagi na uprzednie szczegółowe zreferowanie, ponowne jej przytaczanie byłoby zbędne. Sąd przyjmuje ją za własną. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać. Gdy chodzi o przekaz konkretnej informacji, w treści uzasadnienia decyzji z 2006 roku, przedmiotem sprostowania było w istocie wyłącznie stwierdzenie, że dla działki uwidocznionej na załączonej mapie nr ewid. [...] jest prowadzona księga wieczysta o konkretnym numerze. Numer ten został uprzednio wskazany wadliwie, czego Skarżący nie kwestionuje. Zasadne było stąd sprawowanie oczywistej omyłki. Poza granicami niniejszej sprawy jest kwestia, w jakim kontekście dana informacja została podana i co z niej wynika dla konkretnej sprawy. Kwestie te wykraczają poza mogące być sprostowane, jako oczywista omyłka pisarska. Skarżący w istocie kwestionuje generalnie oceny zawarte w uzasadnieniu decyzji z 2006 roku, którą przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, w myśl art. 138 § 2 K.p.a. (kasatoryjnej), nie zaś sprostowaną informację - jaki jest numer księgi wieczystej dla działki, wykazanej na konkretnej mapie. Zagadnienia podnoszone przez Skarżącego wykraczają poza granice niniejszej sprawy (sprostowanie oczywistego błędu). Jedynie na marginesie należy zauważyć, że - z uwagi na uwarunkowanie braku związania organu I. instancji ocenami zawartymi w decyzji kasatoryjnej, co wynika jednoznacznie m.in. z rozumowania a contrario, przy zestawieniu treści K.p.a. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - nawet gdyby sprostowanie błędu było oczywiście wadliwe, nie musiałoby to generalnie przesądzać o rażącym naruszeniu prawa (przesłanka z art. 156 § 1 pkt2 w zw. z art. 126 K.p.a). Rażące naruszeniu prawa to bowiem takie oczywiste jemu uchybienie, które jest nie do zaakceptowanie w państwie prawa, wobec konkretnych skutków. Wadliwe sprostowanie uzasadnienia decyzji kasatoryjnej, z uwagi na nie wiążący charakter uzasadnienia, takiej cechy z natury nie może mieć. Nawet wadliwe sprostowanie uzasadnienia nie skutkuje też niewykonalnością samego postanowienia o sprostowaniu (prostowana decyzja obiektywnie może być zmieniona także w sposób błędny czy niedopuszczalny) ani jego nieważnością z mocy prawa, brak bowiem regulacji szczególnej stanowiącej regułę nieważności postanowienia, dotkniętego tego rodzaju wadą (przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 i 7 w zw. z art. 126 K.p.a.). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.