IV SA/Wa 2719/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), asesor WSA Paweł Dańczak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wizy krajowej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] Komendant Główny Straży Granicznej (dalej: Komendant, organ II instancji/odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania ob. N. D. P. K. (dalej: skarżący, cudzoziemiec) od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej W.-O. (dalej: Komendant Placówki, organ I instancji) z [...] czerwca 2018 r., znak: [...] o cofnięciu wizy krajowej nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję. Stan sprawy, poprzedzający wydanie zaskarżonej decyzji przedstawia się następująco. W dniu [...] czerwca 2018 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej [...] przeprowadzili w hali ogólnodostępnej lotniska im. [...] w [...] kontrolę legalności pobytu skarżącego legitymującego się paszportem nr [...], wydanym przez władze [...]., ważnym od [...] września 2015 r. do [...] września 2025 r., w którym zamieszczona była wydana w dniu [...] kwietnia 2018 r. przez Konsula RP w [...]. polska wiza krajowa typu D nr [...], ważna od [...] kwietnia 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r., wydana w celu wykonywania pracy innej niż określona w art. 60 ust. 1 pkt 5 i 5a ustawy (na podstawie zezwolenia na pracę). Cudzoziemiec przedstawił do kontroli także zezwolenie na pracę typu A nr [...] wydane w [...] lutego 2018 r. przez Wojewodę [...] na wniosek podmiotu [...] sp. z o.o. ([...][...]-[...]) W., ul. [...], w celu wykonywania pracy, ważne od [...] lutego 2018 r. do [...] lutego 2019 r. Po przeprowadzeniu kontroli, funkcjonariusze SG stwierdzili, że pobyt cudzoziemca jest niezgodny z przepisami dotyczącymi warunków wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ich pobytu na tym terytorium, ponieważ ww. nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu. Z uwagi na ujawnione okoliczności, decyzją z 6 czerwca 2018 r. wydaną na podstawie art. 90 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 8, art. 94 ust. 2 i 3 oraz art. 92 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Z 2018 r., poz. 107) dalej jako u.o.c., Komendant Placówki cofnął skarżącemu posiadaną przez niego wizę krajową. Od decyzji organu I instancji cudzoziemiec złoży odwołanie. Stwierdził w nim, że Komendant Placówki, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. W odwołaniu podniesiono, że organ administracji (przed wydaniem zaskarżonej decyzji) nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie "czy w dniu 10 kwietnia 2018 r. cudzoziemiec nie uzasadnił celu i warunków planowanego pobytu". Podkreślono także, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, które potwierdzałoby spełnienie przesłanki do cofnięcia wizy krajowej, a także nie poinformowano skarżącego o przeprowadzeniu jakiegokolwiek dowodu w sprawie oraz nie umożliwiono mu udziału w przeprowadzeniu tego dowodu. Komendant Główny Straży Granicznej rozpatrując powyższe odwołanie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Komendanta Placówki. Na wstępie organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 64 ust. 1 u.o.c. wiza w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 6, może być wydana cudzoziemcowi, który przedstawi zezwolenie na pracę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 43a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2018 r., poz. 1265) chyba, że zezwolenie to nie jest wymagane. Uzyskanie wizy w celu wykonywania pracy wiąże się, zatem ściśle z posiadaniem i okazaniem przez cudzoziemca organowi właściwemu do wydania wizy (Konsulowi) zezwolenia na pracę. Dalej organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 lit. j oraz pkt 3 lit. a u.o.c., cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej składa wypełniony formularz wniosku o wydanie wizy zawierający, m.in. wskazanie i uzasadnienie celu pobytu na terytorium RP oraz dokumenty potwierdzające jego cel i warunki. Na formularzu wniosku cudzoziemiec potwierdza własnoręcznym podpisem, że jest świadomy, że wydana już wiza krajowa może zostać cofnięta, jeśli przestanie spełniać warunki do jej wydania. Istnieje, więc ścisły związek pomiędzy podstawą wydania wizy, a jej konkretnym celem, który powinien być realizowany, tj. w tym przypadku wykonywanie legalnej pracy na podstawie zezwolenia na pracę. Podkreślono, że cudzoziemiec podlega odrębnej weryfikacji spełniania warunków posiadania wizy nie tylko podczas ubiegania się o jej wydanie, ale również podczas wjazdu na terytorium Polski, czy też podczas kontroli legalności pobytu cudzoziemca na tym terytorium. W sytuacji, gdy cudzoziemiec nie uzasadni celu lub warunków planowanego pobytu, na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 8 u.o.c. konsul odmawia wydania wizy, a jeżeli okoliczności uzasadniające taką odmowę powstaną po wydaniu wizy, wówczas zgodnie z art. 90 ust. 1 u.o.c. jest ona cofana. Zdaniem organu II instancji Komendant słusznie przyjął, że skarżący okazując do kontroli, jako uzasadnienie celu i warunków swojego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenie na pracę wydane na wniosek firmy [...] sp. z o.o., która - jak wynikało z uzyskanych informacji - zrezygnowała z jego zatrudnienia, nie uzasadnił celu i warunków pobytu na terytorium Polski na podstawie wizy w celu wykonywania pracy. Trafnie zatem stwierdzono, że powyższe wyczerpuje przesłankę do cofnięcia wizy określonej w art. 65 ust. 1 pkt 8 u.o.c. W ocenie organu odwoławczego Komendant Placówki był w związku z tym ustawowo obowiązany wypełnić dyspozycję art. 90 ust. 1 u.o.c. Przepis ten ma charakter jak zauważono normy prawnej bezwzględnie obowiązującej, co oznacza, że organ administracji po stwierdzeniu okoliczności wyczerpujących treść tego przepisu jest zobligowany do wydania określonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie wskazanym w odwołaniu Komendant stwierdził, że jest on nieuzasadniony. W ocenie organu II instancji, Komendant Placówki zebrał i prawidłowo ocenił materiał dowodowy sprawy, wyczerpująco ustalił (na jego podstawie) stan faktyczny sprawy, poprawnie wskazał podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz właściwie dokonał subsumcji ustalonego stanu faktycznego do art. 90 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 8 u.o.c. Organ II instancji zauważył, że skarżący w toku prowadzonego przez Komendanta postępowania, był na bieżąco informowany w zrozumiałym dla siebie języku (języku [...]) w sposób należyty o okolicznościach faktycznych i prawnych mających bezpośredni wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków. Ustalony na podstawie zgromadzonego materiału stan faktyczny sprawy pozwalał na dokonanie oceny spełnienia w niniejszej sprawie przesłanki do cofnięcia wizy krajowej określonej w art. 90 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 8 u.o.c. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik cudzoziemca zarzucił Komendantowi wydającemu zaskarżoną decyzję naruszenie: - art. 7 art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania prawa materialnego, tj. art. 90 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt. 8 u.o.c. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o cofnięciu wizy krajowej w sytuacji gdy z prawidłowo ocenionego materiału dowodowego wynika, iż nie istniały przesłanki do wydania przedmiotowej decyzji, - art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w nadaniu mocy dowodowej nieutrwalonej rozmowie telefonicznej oraz emailu nieopatrzonym podpisem elektronicznym przez osobę podającą się za przedstawiciela spółki [...] sp. z o.o., - art. 81a K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść strony, - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Komendanta Placówki z [...] czerwca 2018 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o odmowie cofnięcia wizy krajowej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł: o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] , zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie dowodu z odpisu pełnego KRS spółki [...] sp. z o.o. na okoliczność, iż A. G. nie jest uprawniona do reprezentacji spółki. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o oddalenie skargi podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd rozpoznał skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, prowadzonego na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, było rozstrzygnięcie, czy w stosunku do skarżącego zostały spełnione przesłanki, obligujące właściwy organ do cofnięcia z urzędu wizy krajowej, wydanej cudzoziemcowi. Trafnie uznały w tym kontekście organy obu instancji, że: w sprawie spełniona została hipoteza art. 65 ust. 1 pkt 8 ustawy, tj. po wydaniu skarżącemu wizy wystąpiła okoliczność, która uzasadniałaby odmowę jej wydania (brak uzasadnienia celu lub warunków planowanego pobytu), fakt ten obligował organy do orzeczenia o cofnięciu skarżącemu wizy. Zarzutów skargi nie można było w tej sytuacji uwzględnić. Stan prawny, regulujący przedmiot niniejszej sprawy, przedstawia się następująco: Art. 90 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że wizę krajową cofa się z urzędu, jeżeli okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy krajowej, o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1 i 3-9, powstały po jej wydaniu, albo na wniosek jej posiadacza. Z art. 65 ust. 1 pkt 8 ustawy wynika, że wydania wizy krajowej odmawia się cudzoziemcowi, gdy cudzoziemiec nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu. W myśl art. 64 ust. 1 ustawy wiza w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 6 może być wydana cudzoziemcowi, który przedstawi zezwolenie na pracę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 43a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265) chyba, że zezwolenie to nie jest wymagane. Uzyskanie wizy w celu wykonywania pracy wiąże się, zatem ściśle z posiadaniem i okazaniem przez cudzoziemca, organowi właściwemu do wydania wizy (konsulowi) zezwolenia na pracę. W myśl przepisów zawartych w art. 88 f pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zezwolenie na pracę jest wydawane dla określonego cudzoziemca, określa podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, stanowisko lub rodzaj pracy wykonywanej przez cudzoziemca, najniższe miesięczne wynagrodzenie cudzoziemca na danym stanowisku, wymiar czasu pracy albo liczbę godzin pracy w tygodniu lub miesiącu, rodzaj umowy będącej podstawą wykonywania pracy oraz okres ważności zezwolenia. Na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 lit. j oraz pkt 3 lit. a ustawy cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej składa osobiście wypełniony formularz wniosku zawierający, m.in. wskazanie i uzasadnienie celu pobytu na terytorium RP oraz dokumenty potwierdzające jego cel i warunki. Na formularzu wniosku cudzoziemiec potwierdza własnoręcznym podpisem, że jest świadomy, iż wydana już wiza krajowa może zostać cofnięta, jeśli przestanie spełniać warunki do jej wydania. Istnieje, więc ścisły związek pomiędzy podstawą wydania wizy, a jej konkretnym celem, który powinien być realizowany, tj. w tym przypadku wykonywanie legalnej pracy na podstawie zezwolenia na pracę. Co istotne, cudzoziemiec podlega odrębnej weryfikacji spełniania warunków posiadania wizy nie tylko podczas ubiegania się o jej wydanie ale również podczas wjazdu na terytorium RP czy też podczas kontroli legalności pobytu cudzoziemca na tym terytorium. W sytuacji, gdy cudzoziemiec nie uzasadni celu lub warunków planowanego pobytu, na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 8 ustawy konsul odmawia wydania wizy, a jeżeli okoliczności uzasadniające taką odmowę powstaną po wydaniu wizy, to zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy wiza jest cofana. Odniesienie ww. uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego sprawy prowadzi do następujących wniosków: Spełnienie się w odniesieniu do skarżącego hipotezy art. 65 ust. 1 pkt 8 ustawy w dacie kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy SG, tj. w dniu 6 czerwca 2018 r., oznaczające konieczność uznania, że w dacie tej skarżący nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu, wiąże się z tym, że skarżący wjechał do Polski w dniu [...] czerwca 2018 r., a w dniu [...] czerwca 2018 r. o godz. 13:45 w czasie kontroli legalności pobytu stwierdzono, że zamierza udać się do [...]. Świadczy to, że cudzoziemiec nie zamierzał podjął pracy w Spółce, tj. u pracodawcy, na wniosek którego wydane zostało zezwolenie na pracę skarżącemu na terytorium RP. Sytuacja ta oznacza, iż w dacie kontroli skarżący nie realizował celu, który był podstawą uzyskania wizy krajowej (wykonywanie pracy innej niż określona w art. 60 ust. 1 pkt 5 i 5a ustawy), realizując tym samym cel pobytu nie przewidziany w wydanej wizie. Ponownie podkreślić należy, ze celem pobytu skarżącego w Polsce powinno być wyłącznie wykonywanie pracy u pracodawcy wskazanego w zezwoleniu będącym podstawą wydania wizy, lub - w przypadku trudności w zakresie podjęcia wskazanego w nim zatrudnienia - u innego pracodawcy po uprzednim uzyskaniu przez niego nowego zezwolenia na pracę. Okoliczność, że następnego dnia po przybyciu do Polski, skarżący zamierzał udać się do [...]., świadczy, że cudzoziemiec nie zamierzał podjąć pracy w Polsce zgodnie z posiadanym zezwoleniem na pracę. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, skoro skarżący zamierzał opuścić Polskę udając się do [...], zasadne było zakończenie współpracy ze skarżącym przez firmę [...] Sp. z o.o. Okoliczność, że zgodnie z art. 7 k.p.a. organ jest zobligowany przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, nie oznacza, że organ może nie zastosować obowiązującego przepisu prawa. Orzekanie z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oznacza bowiem orzekanie w granicach prawa. Co istotne, wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, że sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony, doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa proceduralnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Organ był ustawowo obowiązany wypełnić dyspozycję art. 90 ust. 1 ustawy. Przepis ten ma charakter normy prawnej bezwzględnie obowiązującej. Organ administracji, po stwierdzeniu okoliczności wyczerpujących treść tego przepisu jest zobligowany do wydania określonej decyzji. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutowi skargi, wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć. Uzasadnienie kontrolowanej decyzji przedstawia prawidłową faktyczną i prawną motywację, spełniającą wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organy orzekając w mniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadziły proces subsumcji stanu faktycznego do właściwych przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy orzekające w sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe i dokonały właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z akt administracyjnych wynika, że w toku postępowania o cofnięcie wizy, skontaktowano się drogą telefoniczną z A. G., będącą osobą koordynującą zatrudnianie cudzoziemców w [...] Sp. z o.o. Następnie uzyskano informację drogą meilową, iż firma [...] Sp. z o.o. nie będzie dalej współpracowała ze skarżącym. Powyższe potwierdza treść notatki urzędowej dot. zatrzymania skarżącego z [...] czerwca 2018 r. W aktach znajduje się również mail potwierdzający treść powyższej notatki służbowej. Wbrew zarzutowi skargi A. G. była umocowana do reprezentowania firmy [...] Sp. z o.o. przed Komendą Główną Straży Granicznej i podległymi jej Oddziałami i placówkami, co potwierdza znajdujące się w aktach administracyjnych pełnomocnictwo z [...] stycznia 2018 r. W świetle powyższych okoliczności wniesioną skargę należy uznać za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.