IV SA/Wa 2724/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant st. sekr. sąd. Robert Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...], z [...] lipca 2018 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. G. i D. G. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z [...] lutego 2018 r., znak: [...], ustalającej dla B. G. i D. G., jako zbywców nieruchomości położonej przy ul. [...] w Dzielnicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i nr [...] z obrębu [...], opłatę w wysokości 164 153,40 zł z tytułu wzrostu wartości tych nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Kolegium wskazało na treść obowiązujących przepisów, tj. art. 36 i art. 37 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.TJ. z 2016 poz. 778), z których wynika, że wzrost wartości nieruchomości, od którego pobiera się opłatę, stanowi różnica między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Jednakże, jak wskazało Kolegium, nie każda zmiana planu prowadzi do zmiany wartości objętych tym planem działek. Istota obowiązku uregulowanego w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustanawiającego tzw. opłatę planistyczną, sprowadza się do poniesienia opłaty przez właściciela w razie łącznego wystąpienia przesłanek: 1) zmiany wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany, 2) zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu bądź dokonania w nim zmiany, 3) zgłoszenia przez organ roszczenia przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu bądź dokonania w nim zmiany. W niniejszej sprawie ustalono, że zgodnie z obowiązującym do [...] grudnia 2003 r. miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] października 1992 r., Nr [...], poz. [...]) nieruchomości położone były w obszarze [...] o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta. W wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - część I zatwierdzanego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...]lipca 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] lipca 2014 r. poz. [...]) przedmiotowe działki przeznaczone zostały pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na działkach budowlanych z zielenią leśną (symbol planu 3 MNL). Kolegium jako prawidłowe uznało ustalenia, że uprzedni miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał do [...] grudnia 2003 r., natomiast od [...] stycznia 2004 r. do czasu uchwalenia nowego planu ww. działki nie były objęte żadnym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie w tym czasie dla przedmiotowej działki nie była wyda żadna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, działka stanowiła trwały użytek leśny. Kolegium zwróciło uwagę na treść art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium w stanie faktycznym i prawnym rozpatrywanej sprawy prawidłowe było przyjęcie, że wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem [...] stycznia 1995 r. jest równa wartości nieruchomości określonej przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. Z ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji wynika bowiem, że faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania terenu był taki sam jak przeznaczenie tej nieruchomości określone w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W.. Nieruchomość stanowiła grunt leśny. Podstawę ustalenia opłaty w niniejszej sprawie stanowi operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] grudnia 2017 r. przez rzeczoznawcę majątkowego P.R. W celu określenia wartości ww. działek przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego rzeczoznawca majątkowy zastosował podejście porównawcze metodę porównywania parami, przyjmując do porównań 3 transakcje nieruchomościami leśnymi, zawartymi na rynku w latach 2014 - 2016. Dla prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości rzeczoznawca majątkowy wskazał na rodzaj i liczbę cech różnicujących obiekty porównawcze oraz podał wagi każdej z tych cech. Wybrano zatem: położenie (35%), uzbrojenie (20%), otoczenie (20%), powierzchnię nieruchomości (25%). Powyższe wszystkie atrybuty rynkowe uwzględnione zostały przy szacowaniu wartości przedmiotowej nieruchomości. W ocenie Kolegium przedstawiona powyżej metodologia wyceny nie budzi żadnych zastrzeżeń. Do porównań wybrane zostały transakcje nieruchomościami, które spełniają kryterium podobieństwa stosowanie do definicji zawartej w art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na przedmiotowej działce dopuszczono możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach budowlanych z zielenią leśną. Przy szacowaniu wartości nieruchomości po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego podobnie zastosowano podejście porównawcze metodę porównywania parami, przyjmując do porównań 3 transakcje zawarte na rynku lokalnym w latach 2014-2015. Transakcje dotyczyły nieruchomości o podobnym potencjale inwestycyjnym, przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na terenach leśnych. W celu zobiektywizowania procesu wyceny biegły wybrał cechy rynkowe wpływające na ceny nieruchomości pochodzących z lokalnego rynku transakcyjnego oraz wagi tych cech. Posiłkując się badaniami i obserwacjami preferencji potencjalnych nabywców ustalono następujący rodzaj cech rynkowych: położenie (35%), uzbrojenie (20%), otoczenie (20%), powierzchnia nieruchomości (25%). Atrybuty te uwzględnione zostały w procesie wyceny. Przedstawiony sposób wyceny nie budzi żadnych zastrzeżeń organu odwoławczego. W ocenie Kolegium do porównań wybrane zostały transakcje nieruchomościami, które spełniają kryterium podobieństwa stosowanie do definicji zawartej w art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium dokonało oceny sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego pod względem jego zgodności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ogólnymi zasadami szacowania nieruchomości. Zdaniem Kolegium operat ten nie zawiera błędów, które dyskwalifikowałby go jako dowód w sprawie. Opiera się na prawidłowych danych dotyczących nieruchomości, wywody w nim zawarte są logiczne i spójne, prawidłowe też są dane liczbowe zawarte w opracowaniu. Kolegium wskazało, że w sytuacji gdy wartość nieruchomości została określana przez biegłego, to polemika z przyjętą przez biegłego metodologią oraz ocena wiadomości specjalnych przez osobę nieposiadającą kwalifikacji w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie przedłożył własnego kontroperatu, który wskazywałby inną niż ustalona przez rzeczoznawcę wartość odjętego prawa, co z kolei mogłoby rzutować na ocenę przez organ wiarygodności przedmiotowego operatu. Nie przedłożono także opinii organizacji zawodowych rzeczoznawców majątkowych, sporządzonej w trybie art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, kwestionującej jego poprawność. Samo subiektywne przekonanie strony o nieprawidłowości sporządzonej w tym celu wyceny, jeżeli nie jest potwierdzone obiektywnie weryfikowalnymi dowodami, jest niewystarczające dla skutecznego podważenia jej wiarygodności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2018 r. wniosła D.G. Skarżąca w odwołaniu wskazała, że 20 czerwca 2014 r. został złożony wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, następnie uzupełniony i przyjęty do procedowania, ale do dnia dzisiejszego decyzja nie została wydana. Jednocześnie w tym czasie wydawano warunki zabudowy na sąsiednie działki w tym samym pasie działek, tj. działki nr. [...] z obrębu [...]. Zaniechanie po stronie Urzędu wydania decyzji powinno skutkować rozpatrywaniem sprawy przyjmując założenie, że działka posiadała warunki zabudowy i miała inny status od przyjętego przez rzeczoznawcę. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., gdyż jako osoba której dotyczyło postępowanie miała prawo uczestniczyć w trakcie wizji lokalnej lecz to prawo nie zostało jej udostępnione w należyty sposób. Zawiadomienie nie precyzowało miejsca spotkania. Dalej skarżąca podniosła, że 14 marca 2016 r. zostało zlecone uprawnionemu geodecie tak zwane wznowieni granic działek leśnych i ich oznaczenie. Taką pracę geodeta wykonał składając odpowiednie prace do Urzędu. Przystępując do aktu notarialnego kupujący (sąsiad właściciel działki przylegającej) jak i my jako sprzedający znaliśmy wszystkie szczegóły dotyczące tych dziatek graniczących ze sobą. Natomiast Urząd nie dochował staranności i nie naniósł poprawek w aktach geodezyjnych mając taką wiedzę. Strony aktu były świadome zmienionych powierzchni działek. Przyjęcie powierzchni przez Urząd bez sprawdzenia i weryfikacji dyskwalifikuje przedmiotowy audyt szczególnie, że rzeczoznawca miał możliwość sprawdzenia w Urzędzie wszystkich danych, łącznie z danymi geodezyjnymi, miał wgląd w dokumenty zastrzeżone jak i prywatne. Dane te mogliśmy udostępnić w czasie spotkania, które nie doszło do skutku z winy źle umówionego miejsca spotkania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.), zgodnie z którym: jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrasta, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość - wójt, burmistrz lub prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. W myśl art. 37 ust. 1 u.p.z.p. wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., ustala się na dzień sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Z treści art. 37 ust. 4 u.p.z.p. wynika, iż do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio przepis ust. 3, który stanowi, iż roszczenia (..), można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Stosownie do art. 37 ust. 6 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., w drodze decyzji, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym mowa w ust. 5. Wobec tego rolą Sądu kontrolującego decyzję o nałożeniu tzw. renty planistycznej jest ocena, czy zachodziły przesłanki do nałożenia tej opłaty, oraz czy rzeczoznawca majątkowy szacujący wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszył wymogów określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, ze zm.), oraz czy operat opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, oraz czy w sposób właściwy dobrano nieruchomości podobne do wyceny. Jednocześnie zgodnie z art. 87 ust. 3a u.p.z.p. jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z utratą mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie niniejszej ustawy, w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. jest większa, niż wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów istota obowiązku uregulowanego w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. sprowadza się do konieczności uregulowania przez właściciela opłaty w razie kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: a) uchwalenie planu miejscowego lub jego zmiana, b) wzrost wartości nieruchomości, c) zbycie nieruchomości. Wymierzenie opłaty planistycznej jest obligatoryjne a nie uznaniowe, co oznacza, że w przypadku zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, właściwy organ zobowiązany jest do pobrania tej opłaty. Opłata, o której mowa, może być nałożona terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Wartość nieruchomości natomiast ustalana jest na podstawie operatu szacunkowego, który jest dowodem w sprawie i jak każdy dowód podlega ocenie organu administracyjnego, zgodnie przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Oceniając operat szacunkowy organ administracji zobowiązany jest ustalić, czy z uchwaleniem planu związany jest wzrost wartości konkretnej nieruchomości. Sąd w całości podziela stanowisko Kolegium wyrażone w zaskarżonej decyzji. Sąd po pierwsze pragnie odnieść się do samego operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego. Ustalenie wartości nieruchomości nastąpiło w zgodzie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Art. 7 u.g.n. stanowi, że jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, wartość tę określają rzeczoznawcy majątkowi, o których mowa w przepisach rozdziału 1 działu V ustawy o gospodarce nieruchomościami. W myśl natomiast art. 156 ust. 1 u.g.n. rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego. Natomiast z art. 157 ust. 2 u.g.n. wynika, że oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Do określenia wartości nieruchomości przed i po zmianie planu zagospodarowania przestrzennego zastosowanie znajdują również przepisy rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W rozpatrywanej sprawie rzeczoznawca dokonał wyboru podejścia, metody i techniki wyceny, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych w zgodzie z art. 154 ust. 1 u.g.n. Opracowując operat, dane o nieruchomości rzeczoznawca uzyskał z materiałów, o których mowa w art. 155 u.g.n., dane te są w pełni wiarygodne i stanowią rzetelną podstawę wyceny. Przy określeniu wartości rynkowej dla ustalenia opłaty jednorazowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości rzeczoznawca uwzględnił przeznaczenie nieruchomości w aktualnie obowiązującym miejscowym planie oraz wartość nieruchomości w poprzednio obowiązującym planie i według faktycznego sposobu wykorzystywania. Z danych zawartych w operacie wynika, że w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] działki o nr ew[...] i [...] z obrębu [...] znajdują się w obszarze oznaczonym 3-MNL tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach budowlanych z zielenią leśną. Natomiast zgodnie z poprzednim miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonym przez Radę [...] dnia [...] września 1992 r. uchwałą Nr [...] przedmiotowe działki znajdowały się na terenie oznaczonym symbolem [...], czyli na obszarze o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta. Zgodnie z tym planem przedmiotowe działki nie spełniały wymogów do zrealizowania zabudowy i niemożliwa była ich zabudowa budynkiem mieszkalnym. Z kolei w okresie gdy nie obowiązywał żaden plan miejscowy działki były niezabudowane, wykorzystywane jako las, zgodnie z ewidencją gruntów stanowiły las. Do czasu uchwalenia obowiązującego obecnie miejscowego planu działki nie zostały pozbawione statusu lasu ochronnego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych zmiana przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne może nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Co oznacza, że przed uchwaleniem obecnie obowiązującego miejscowego planu, wbrew zarzutowi skargi, nie było możliwe wydanie dla przedmiotowych działek pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego. Analiza znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego prowadzi do wniosku, iż operat ten jest prawidłowy i rzetelny. Rzeczoznawca majątkowy określił wartość nieruchomości przed uchwaleniem planu miejscowego i po jego uchwaleniu, z zastosowaniem podejścia porównawczego stosując metodę porównywania parami, co jest zgodne z § 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Przy metodzie porównywania parami porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Zgodnie z zawartą w art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami definicją nieruchomości podobne to nieruchomości porównywalne z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Rzeczoznawca w sposób prawidłowy ustalił nieruchomości podobne. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 10 § 1 k.p.a., w ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny. Oględziny nieruchomości związane były z czynnościami rzeczoznawcy majątkowego poprzedzającymi sporządzenie operatu szacunkowego. Wbrew zawiadomieniu z 13 listopada 2017 r. w sprawie nie był przeprowadzany dowód z oględzin nieruchomości, gdyż taki dowód mógłby przeprowadzić tylko organ, a nie rzeczoznawca. W zawiadomieniu wyraźnie napisano, że oględziny zostaną przeprowadzone w dniu 30 listopada 2017 r. o godzinie 9:30 przez rzeczoznawcę majątkowego, w celu sporządzenia operatu szacunkowego. Jeżeli skarżąca chciała wziąć udział w oględzinach nieruchomości przez biegłego, zgodnie z zawiadomieniem mogła się stawić o określonej godzinie 30 listopada 2017 r. przy działkach będących przedmiotem oględzin. Z wypisu aktu notarialnego z dnia [...] maja 2017 r. wynika, że B. G. i D. G. przy zawieraniu umowy przeniesienia własności nieruchomości składającej się z działek [...] i [...] oświadczyli, że powierzchnia każdej z tych działek wynosi 2.206,00 m². Zatem brak jest podstaw do kwestionowania powierzchni działek będących przedmiotem sprzedaży. Jednocześnie skarżąca nie wykazała, że w operacie ewidencji zostało ujawnione opracowanie geodezyjne zarejestrowane w państwowym zasobie geodezyjno-kartograficznym dnia [...] kwietnia 2016 r. pod numerem [...] dot. wyznaczenia punktów granicznych działek ew. [...] i [...] aktualizujące powierzchnię ww. działek. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.